Vervolg 2

Dit is het 2e vervolg, maar dan is het verhaal ook helemaal af!:D

Cherating naar Perhentian Islands
We gingen uiteraard weer liften, maar deze keer was het nog een stukje verder, 250 km.
Na een lekker ontbijtje, pakten we onze tassen en toen we op het punt stonden om weg te gaan, begon het helaas te regenen.. Ik pakte mijn boek erbij, die ik van Agnes en Jules(oom en tante) heb gekregen, en nu, na 2,5 maand, kon ik hem eindelijk uitlezen. Wat een spannend boek zeg, nog bedankt!:D
Na een uurtje ging het avontuur weer beginnen.
Het liften ging allemaal erg goed, tot we midden op een industrie terein werden gedropt, en het keihard begon te regenen. het was al wat later en geen van de auto's wilde stoppen..
We stonden daar in de regen, en ik dacht, wie heeft er mercy en stopt voor 2 lifters die in de regen staan. Na een tijdje raakten we onze hoop een beetje kwijt, en zaten we al te bedenken dat we toch nooit in 1 dag zover konden liften, tot een Maleische familie stopten. Papa, mama, en 3 dochters, maakten allemaal ruimte zodat wij er ook bij konden zitten. In een overvolle auto, kwamen we erachter dat ze voorbij onze plaats zouden rijden waar we de boot naar de Perhentians zouden pakken.
We waren zo blij, dat we gewoon wisten dat we het gehaald hadden!
Die familie was ook zo lief, ze konden allemaal niet zo goed engels, maar we werden helemaal opgenomen. We kregen lekkere snoepjes, minder lekkere soort visworst, en ze kochten ook nog wat mais voor ons. Na zo'n 3 a 4 uur bij ze in de auto te hebben gezeten, hebben wij ze op hun favoriete eten getrakteerd, en dat voelde echt goed, ze hadden ons ook helemaal naar een hostel gebracht en je voelde gewoon hun warmte.
Na een verschrikkelijke nacht in een super goedkoop hostel, gingen we opweg naar de Perhantian Islands. We zaten op een vrij klein bootje, en kregen een zwemvest. Zowel Gilmee als ik hadden allebei zoiets van, nou die hebben we niet nodig, dus gingen we erop zitten. Maar de boot ging niet weg tot we m aanhadden.
Na nog geen 100 meter wisten we waarom, GOLVEN!!! Jezus, die boot sprong op en neer, en we hoorden toen we er net inzaten, de geruststellende informatie dat er vorige week eentje in de fik was gevlogen en dat iedereen toen in het water belanden.
We zaten hem keihard te knijpen en we waren zo blij toen we zonder kleerscheuren het gehaald hadden.

The Perhentian Islands,
We gingen naar longbeach, omdat daar de backpakkers zaten. Het weer was nog niet zo best maar het was er wel heel mooi. We sliepen op een heerlijke plek, en ik raakte al snel bevriend met wat Local's waar ik iedere avond mee ging netballen. Het werkt eigenlijk hetzelfde als volleybal, alleen dan moet je met je voeten of je hoofd spelen. Je staat met ze 3e in het veld en de bal moet binnen 3x aanraken over het net heen. Het is zo'n klein balletje van gewoven riet en het is echt een heel leuk spel. De eerste dag had ik geen schoenen aan, en ging het heel slecht. Maar daarna ging het steeds beter. Het is zo gaaf, je maakt allemaal vrienden, en ze doen allemaal gave tricks, high kicks en soms gewoon een soort halve salto.
We waren naar deze eilanden gegaan omdat we van anderen gehoord hadden dat ze hier haaien en schildpadden hadden gezien, en aangezien wij al zo'n 1,5 maand niet gedoken hadden begon het toch erg te kriebellen.
Onze eerste duik was wel leuk, omdat we zolang niet gedoken hadden, maar we hadden niet zoveel gezien, en het onderwaterzicht was ook niet zo goed. Daarna hebben we nog een snorkeltour gedaan, naar Sharkpoint en Turtlebay, omdat hier bijna gegarandeerd haaien en schildpadden gespot werden. Ja hoor, bij turtlebay kwamen we een prachtige schildpad tegen, hij was over de bodem aan het scharrelen en soms kwam hij naar de oppervlakte op lucht te happen.
Tijdens het snorkelen was ik alleen vergeten dat ik niet aan het duiken was, dus toen ik onderwater naar de schildpad gingen zwemmen, nam ik een volle teug water, en kwam ik al proestend weer boven.
Wel heel gaaf om zo naast zo'n prachtig dier te zwemmen en je had ook echt contact, je keek in die grote zwarte ogen en je wist gewoon dat hij je ook aankeek.
Daarna op naar Sharkpoint. Haaien, ik ben er altijd bang voor geweest, maar na de film Sharkwater was ik alleen maar benieuwd naar deze prachtige dieren, waar wij toch ook heel erg afhankelijk van zijn omdat zij de zee controleren.
Bij sharkpoint kwamen we al snel onze eerste Haaien tegen! WAAUUWWW, boem boem boem, zo ging mijn hart tekeer. Wat een prachtige beesten, het waren black-tip reef sharks. Zo'n 1,5 meter lang en met een mooi zwart puntje op hun bovenste vin. ik volgde ze, en was zo gefascineerd, ik kon wel uren blijven zitten en was heel mijn angst kwijt. De man van de snorkeltour moest me bijna uit het water trekken omdat ik er zo graag in wilde blijven.

's avonds was het Super Full Moon, en was er ook een fullmoonparty. We kochten een flesje wodka, wat Red Bull en maakte onze eigen bucket. Heerlijk. Wat een prachtige avond zeg, de maan was supergroot en verlichten het hele strand. We hebben ook nog een waterpijp laten brengen. Zo grappig omdat hier te doen. Gewoon een top avond!
2 dagen later deden we onze 2e duik. Deze was een stuk beter, hij was verder van het eiland vandaan waardoor het zicht een stuk beter was. We zagen hier allemaal grote scholen vissen, en heel veel Bamboo sharks, deze liggen soms met groepjes onder stenen te slapen. Onder bijna iedere steen waar je keek zag je ze liggen. Ook zagen we heel veel pijlstaartroggen, een morene Aal, Triggerfish, clownfish(nemo) en nog heel veel andere prachtige dingen.
De dive master die met ons meeging had een ei meegenomen die we onderwater open braken, en met het eigeel kon je een soort taffeltennisen, door de druk was het een perfect balletje.

Het eten is in maleisie echt heerlijk. Ik begin al steeds meer te wennen aan het pittige eten, en vind het nu ook echt lekker. Hier hebben we een soort vast ontbijt, wat bestaat uit Roti Canai, met gecondenseerde sweet milk en warme chocomel, heerlijk! een van mijn lekkerste noodle gerechten is Fried Noodle Mamak Style. zo lekker!

We sliepen de eerste nacht in een hostel waar we ook gingen duiken, maar de volgende dag waren we verhuisd naar een heel goedkoop hutje. Het bestond letterlijk gewoon uit 2 bedden en een stoel waar een ventilator op stond. De matrassen waren al 4 keer overleden en het rook er ook niet al te fris. Maarja je bent budget reiziger en de gedachten dat je voor 2,5 euro slaapt is meestal al best troostend. Het weer werd elke dag beter, en nu kon je eindelijk de ware pracht van het eiland zien.
Na 4 dagen waren we toe om naar Kuala Lumpour te gaan, de hoofdstad van Maleisie.
We gingen vroeg opstaan om de eerste boot terug te nemen en dan proberen om het hele stuk te liften.
Dit was eigenlijk veel te ver, en toen we op de helft waren, was het al tegen de avond en besloten we maar om daar lekker te overnachten en de volgende dag weer verder te gaan.
We hadden nog wel een heerlijk ritje gescoord in een mooie mercedes, we werden opgepikt door een vrouw in de 40 die ons wel leuke jongens vond, en we vielen allebei in slaap omdat het zo lekker lag.
De volgende dag was het doel om het laatste stuk naar KL te komen.
Ook hier weer wat opmerkelijke ritjes, de eerste in een auto van een hele donkere Indische man, die samen met zijn vrouw en kind naar huis gingen, en van die typische b-film muziek draaide. Echt gave muziek, we hebben hem helaas niet om de zanger gevraagd maar we hebben vandaag een cd'tje gevonden en die gekocht:D

Daarna werden we opgepikt door iemand die heel erg sterk religeus moslim was, en ons probeerde te overtuigen. en daarna kwam het beste, een chinese Meneer die ons zo'n 150 km in zijn BMW bracht. Wat lekkere muziek op de achtergrond, en weer vielen we allebei in slaap.
Na een lange dag, kwamen we dan aan in KL. De prachtige skyline kwam ons tegemoet en onze mond viel bijna open. We werden ergens midden in de stad gedropt, en omdat ik door Maleisie helemaal zonder reisgids ben gereisd had ik nu ook geen plattegrond van KL en we hadden eigenlijk geen idee waar we heen moesten. Noujah dan maar een taxi naar de twintowers, daar keken we onze ogen uit naar al die mega hoge gebouwen. Prachtig.
We kwamen een jongen uit de Filipijnen tegen, en vroegen hem waar we het beste konden overnachten. Hij nam ons mee naar de buurt met alle goedkope hotelletjes en guesthouses, waar we al snel een kamer vonden.
KL, wat een leuke stad, we kwamen onderweg al heel veel gezellige restaurantjes tegen, waar mensen op terrasjes lekker een biertje of een kopje(echte) koffie aan het drinken waren. Ik moest gelijk denken aan hoe ik met mijn zus in Utrecht in de zomer ook zo lekker op een terrasje had gezeten. Wat leuk om dat weer te zien, ik had het echt gemist dat gezellige sfeertje. Je hebt hier in azie dat eigenlijk niet zo, meestal zit je in een restaurant waar ze gewoon een TL balk hebben en zit je op plastic stoelen.
's avonds wouden we even gaan vieren dat we het gehaald hadden, en omdat we gehoord hadden dat het nachtleven van KL helemaal geweldig was, waren de verwachtingen best groot. Na het eten voelde ik me alleen helemaal niet lekker...
We gingen nog kijken waar de clubs waren, maar je moest overal voor betalen, en ik had geen zin om naar binnen te gaan als ik me toch niet lekker voelde dus gingen we maar weer naar huis. ik was erg blij toen ik in bed lag, want ik was zo moe, maar van binnen voelde het nog steeds niet rustig. Midden in de nacht werd ik ook wakker, en zwaaide ik mijn avondeten weer gedag, ik voelde het eigenlijk al gelijk na het eten, ik denk dat het gewoon niet goed genoeg gekookt was ofzo. Een half uur later werd Gilmee ook wakker en had hij hetzelfde.
Een iets minder leuk begin van KL maargoed...

De volgende dag, na lang uitgeslapen te hebben voelde ik me nog steeds erg beroerd. Ik nam wat rijst met thee als ontbijt, en gelukkig smaakte dit wel erg goed.
We gingen naar de KL tower en beklommen hem om van het prachtige uitzicht te genieten. Je kon de hele kustlijn zien lopen, en de indrukwekkende skyline kwam nu nog beter uit.
Daarna de monorail, skytrain, naar chinatown genomen, en daar een beetje geshopt. Een leuke zwembroek en slippers gekocht.

Morgen gaan we weer eens Fitnessen. We zijn gister een sportschool tegen gekomen, en na 3 maanden krijg ik toch wel weer heel erg zin om even lekker te trainen. We gaan eerst squashen, en daarna fitnessen, het zag er heel mooi uit en ze hebben zelfs een sauna, lekker!
Nu maar weer vroeg naar bed,
om nog even wat bij te sterken.

Veel liefs,

iori

Vervolg 1

Heee!

Nu vanuit KL breng ik even het eerste vervolg, want ik denk niet dat het vanavond lukt om mijn hele verhaal te schrijven...


Vervolg van de nacht in de Jungle,
We zaten daar dus in het pikke donker, en je zag overal vuurvliegjes, maar helaas geen sterren omdat het bewolkt was...
We zaten te wachten, vol spanning, te staren naar een open plek, en af en toe schijnen met een zaklamp om te kijken of er dieren waren.
De duitsers gingen gingen gelukkig vroeg naar bed, volgens mij hebben ze in totaal maar 5 min naar buiten gekeken en maakte het hun helemaal niet uit of er dieren waren of niet, ze waren namelijk alleen maar aan het schreeuwen en lachen.
De andere gingen ook naar bed, en Gilmee en ik waren als enige nog over. De tijd ging erg langzaam en we zagen niks. Het was wel een hele mooie ervaring, maar na zo'n 3 uur naar het donker staren zijn we ook maar naar bed gegaan. Het enige wat we zagen waren de ratten die ons brood pikten, en zelfs de nootje(die in erg dik plastic verpakt zaten:P)
's ochtends stond ik vroeg op zodat je de Jungle wakker kon horen worden. Geweldig, het werd langzaam licht, en hier en daar kwamen wat eekhoorntjes opduiken, om het eten op te eten wat de ratten hadden achtergelaten. Ik was erg moe, hoewel ik lekker had geslapen was het toch een kort nachtje, maar de spanning zat er opnieuw weer in. Helaas weer niks gezien, en toen de anderen ook wakker werden was de kans om nog wat helemaal verkeken...
We bleven nog even zitten tot iedereen weg was, en toen zijn we rustig ons laatste eten gaan opeten en ons klaar gaan maken voor de lange terugweg. We hadden de "makkelijke" heenweg genomen, en zouden de moeilijke terugweg nemen. Onze tas was nu lichter, maar ieder spiertje deed nu zeer, en we hadden ook niet zoveel gegeten, dus het ging opnieuw een zware weg worden. Het begon al na 2 minuten te regenen, en het heeft de hele weg niet gestopt.. na zo'n 2 uur waren me schoenen zo doorweekt dat ze gewoon bij iedere stap aan het zompen waren en dat er water uit liep. Toen dit gebeurde zat ik er eigenlijk al lang doorheen, maar we schroefte het tempo iets omhoog, en dat ging gelijk beter!
We stapten en stapten, en het leek wel meer marcheren, want we voelde ons zwaar beroerd en moesten ons erg concentreren op het pad, omdat als je dat niet deed, je struikelde of gemakkelijk viel.
We konden ook niet echt genieten van de natuur om ons heen, en het enige doel was ons huisje halen.
Het was echt het lastige trajekt, het was omhoog en omlaag, glibberen, glijden, klimmen en dalen, rivieren oversteken en andere mensen hadden er 7 uur over gedaan. pfff. noujah gewoon doorgaan!
We liepen door en na een tijdje kwamen we een bordje tegen met nog 4 km, deze gingen gelukkig wel vrij snel, en we hebben uiteindelijk de hele weg in 4 uur afgelegd!

We gingen bij ons favoriete restauntje opzoeken, en ETEN!!!!
oh zo'n honger hadden we. Eerst even de laatste paar bloedzuigers eraf branden en daarna ons helemaal vol eten.
De douche kwam ook echt als een verlossing. We waste onze spullentjes uit en gingen ff tukken.
's avonds hoorden we van de tsunami in Japan en werden we wel echt weer even met 2 benen op de grond gezet. We wilde gelijk weten wat er gebeurd was en of het ook invloed op Maleisie heeft gehad. Gelukkig is er hier helemaal niks aan de hand, behalve dat het wat meer regent.
Na Taman Negara gingen we opweg naar de oostkust, Cherating, een plaatsje waar je ook kunt surfen.

Cherating:
Na onze positieve lift ervaring in de Cameron Highlands gingen we ook proberen om naar Cherating te komen, dit was alleen wel iets verder, zo'n 200 km. Deze keer waren we allebei een beetje moe van de lange jungletocht de dag ervoor, en zat de spirit er iets minder in. Maar blijven lachen en gewoon je duim opsteken!
het ging gelukkig wel weer goed, maar het duurde allemaal iets langer en op het einde hadden we best geluk gehad omdat iemand ons de laatste 50 km in een stuk meenam en ons midden in Cherating dropten.

we vonden een leuk bungalowtje, en gingen gelijk naar het strand om weer eens te zwemmen.
De golven waren heerlijk en we hebben leuk ge-bodysurft.
's avonds een beetje rondgevraagd over het surfen, eten en weer lekker naar bed.
De volgende ochtend vroeg opgestaan om te gaan surfen(want in de ochtend was de beste tijd om te gaan surfen) Gilmee was 's nachts niet zo lekker geworden dus ging ik alleen. Eerst naar het strand om te kijken of er uberhaubt golven waren, en daarna even ontbijten. De golven waren geweldig en het was ook aardig druk, maar ik had een tijdje niet gesurft en er erg zin in!
Ik huurde een longboard, en ging naar de plek waar alle surfers zaten, omdat daar de beste golven waren.
Het duurde even maar al snel pakte ik de ene golf na de andere. Het was heerlijk, het ging steeds beter en beter. Toen ik ging checken hoe het met Gilmee ging, ruilde ik mijn boardje voor een kleinere, zodat je beter kunt draaien en dat het iets moeilijker is. We gingen samen even wat drinken en daarna ging ik weer snel terug.
De meeste surfers waren nu weg, en ging ik helemaal los. Ik had het heel erg naar me zin, en de golven waren super! Na zo'n 5 uur surfen ben ik wat gaan lunchen en storte ik in, na een middag tukje wou ik weer terug en ben ik nog 2 uur doorgegaan. Helaas waren de golven nu echt een stuk minder, maar had het nog steeds naar mijn zin!
De volgende dag weer vroeg gaan surfen, maar deze keer met Gilmee. Ik legde hem een beetje uit hoe het werkte, maar na wat kleine tips ging het bij hem ook erg goed.
Ik had de vorige dag wel 7 uur gesurft, en alles deed nu een beetje zeer, ik had uitslag op mijn buik van de wax, en mijn schouders hadden spierpijn, en gister had ik geen zonnebrand opgedaan omdat het erg bewolkt was, dit had ik beter wel kunnen doen want mijn hele gezicht was verbrand. Dus dan nu maar surfen met een petje op..
Het was nog steeds erg leuk, en iedere golf die ik pakte ging het beter en met Gilmee ging het ook erg goed.
Na eerst zo'n 3 uur surfen, lekker ontbijten en dan weer terug. Toen de golven minder werden gingen we lekker naar huis om te chillen.
 's avonds even vieren dat Sandra, mijn moeder, jarig was. Er was helaas niet zoveel te doen, maar we konden gelukkig nog een barretje vinden waar ze wel alcohol verkochten, en dronken we een biertje op haar. Omdat het Maleisie een moslim land is, drinken ze nergens bier, en is het overal erg duur om te drinken, de biertjes waren ook iets van 4 euro...
We hadden al een tijdje niet gepartied en gingen toch nog even los(op 2 biertjes) maar de muziek was aan en we hadden het super naar ons zin.

Ik moet nu helaas weer gaan, maar maak morgen mijn verhaal echt af en vertel zelfs over Kuala Lumpur!
Stay tuned,

big kiss,

iori

Duim omhoog, en lachen maar!

Heeee!

Het heeft een tijdje geduurt, maar hier is dan weer een update :)
In maleisie is het een stuk moeilijker om een internetcafe te vinden, en als je er dan 1 hebt, is hij meestal ook erg duur.
Bedankt voor jullie reacties! :) die motiveren je om te blijven schrijven, dus als je het verhaal leest, en je wilt een reactie plaatsen(ik heb van een paar mensen gehoord dat t niet zo makkelijk ging)
Klik op de titel van het verhaal, en dan kun je onderaan je reactie achterlaten :D

Op hyves staan nu ook weer nieuwe foto's ik zal de link onderaan het verhaal zetten!

The Jungle Train,
Na weer een minderplezante nacht in Gua Musang, hadden we ons bijna verslapen. Om half kwart voor 11 ging de trein, en om 10 uur kwamen we erachter dat de wekker niet was afgegaan, en gingne we als een gek inpakken. Binnen 5 minuten was het gebeurd. Daarna moesten we alleen nog zo'n 30 minuten lopen..
Dus we zetten die sprint, en probeerde onderweg een lift te krijgen en nog optijd de trein te halen, zonder helemaal bezweet daar aan te komen. Bij het stoplicht lukte het, we sprongen half over de kop in de auto, want het licht sprong op groen, en daar gingen we! De adrenaline stroomt in 1 keer door je lichaam, en toen we om half 11 op het station aankwamen waren we erg opgelucht.
De rit van Gua Musang naar Jerantut was erg mooi. Het was, zoals de naam al zegt, door de Jungle, en af en toe kwam je langs wat mooie rivieren of zag je wat prachtige grote roofvogels rondvliegen.
van Jerantut namen we een bus naar Kuala Tahan, het stadje wat aan de rand van het National park: Taman Negera ligt.

Taman Negera,
het oudste oerwoud van de wereld, met 200 tijgers, olifanten, tapiers, mega veel vogels en ook de grootste bloem ter wereld. Met grote verwachtingen gingen we erheen, we hoopten op heel veel mooie dieren maar gingen er al een beetje vanuit dat we toch niet zoveel zouden gaan zien.

De eerste dag hebben we een beetje rustig aan gedaan, we sliepen in een heel goedkoop Chalet en hadden eigenlijk allebei vrij weinig zin om vandaag alweer onze voeten uit ons lijf te lopen, dus we hielden een lekker relaxt dagje, beetje lezen, bijkomen, wasje draaien, en als je zo goedkoop slaapt spaar je eigenlijk geld op de manier, omdat je verder niks uitgeeft.
De 2e dag ging het gebeuren, we gingen het regenwoud in. Eerst op naar de canopy-walkway, een soort touwbruggen die door de boomtoppen van de jungle geknoopt waren. Heel gaaf, we waren een van de eerste omdat we zo vroeg waren, maar helaas kwam er net een hele groep die met een georginiseerde reis ook de walkway kwamen doen. Erg luidruchtig, en omdat er maar een bepaalde hoeveelheid mensen op de brug mochten staan konden we ook niet echt de tijd nemen, en moesten we gewoon gelijk doorlopen. Wel heel gaaf zo tussen de boomtoppen, zelfs nog een best grote boomkat(soort mega eekhoorn) gezien.

We gingen opweg naar een heuvel voor een mooi uitzicht, onderweg hoorden je allemaal geweldige geluiden van vogels, apen en insecten. Zo overweldigend, die oude jungle, je voelt gewoon dat het allemaal zo natuurlijk is en overal waar je keek waren bomen, die dan weer begroeit waren met allemaal andere soorten planten. We hadden het gevoel dat we om iedere hoek zomaar een wild dier tegen zouden kunnen komen, maar het enige wat we zagen waren de bloedzuigers die heel erg enthousiast mijn sokken op probeerden te kruipen. Ik was echt de favoriet, ik liep eerst met Gilmee en daarna kwamen we nog een groepje tegen waar we toen een stukje mee opliepen, niemand had last van bloedzuigers, en ik had er al 4 op me zitten, die ik eraf moest branden...
Ze waren overal, en al snel waren mijn mooie witte sportsokjes veranderd in een soort picasso kunstwerk die iets te veel rood heeft gebruikt.
Het uitzicht was prachtig, je kon zo de rivier zien, en we besloten maar om daar ons even op te frissen, het was zo warm en broeierig in de jungle, je zweete je helemaal kapot. Allebei hadden we geen droog stukje meer op ons shirt, en het zwemmen in de rivier was dan ook echt goddelijk!:)

De dagen daarna hebben we nog wat track's gedaan en hoorden we dat je ook in een huisje in de jungle kon overnachten. Deze was op palen gebouwd en vanaf daar kon je de nacht doorbrengen en op de uitkijk staan voor allerlei dieren. Je had een paar van deze hutjes, maar het beste was, volgens de gidsen van het park, om naar de verste te gaan(6 a 7 uur lopen, 12 km) omdat je daar het meest afgezonderd zat en kans had om olifanten te zien! Nou wij wisten wel dat als we het gingen doen, dan doen we het goed ook!

The night in the Jungle
een goede voorbereiding was essentieel, we moesten al ons eten en drinken van te voren inslaan, want er is daar helemaal niks behalve een huisje op palen, met wat houten stappelbedjes erin, zonder matras of iets.
We huurde een kookpitje, we kochten p.p. 6 liter water, blikvoer, wat broodjes, nootjes en noodles die we daar dan konden koken. Je hebt namelijk best trek naar zo'n lange wandeling. We pakten wat slaapspullen, en pakte het allemaal in onze grote rugzakken. Dit was allemaal toch iets zwaarder dan we dachten, en we wisten dat het een lange zware tocht ging worden. Na een stevig ontbij, gingen we samen met een duitse jongen, die daar ook ging overnachten, opweg naar het hutje.
We wilde een lekker stevig tempo neerzetten, omdat je dan minder snel moe wordt, en we gingen als een speer! Het regende alleen wel, en het had de dagen ervoor ook al stevig geregend, dus alle paden waren spekglad, en soms maakte 1 van ons dan ook een slippertje.
We gingen echt heel snel, we zaten zo al op de helft en kwamen nu echt in de diepere jungle, je hoorden steeds meer dieren, en soms rook het heel sterk naar "dierentuin" en kwamen we ook wat olifanten drollen tegen, dus we hoopte dat we er ook 1 zouden zien.
Toen we een bordje zagen met nog 4 km hadden we het gevoel dat we er al bijna waren, maar het laatste stuk bleek het pittigste te zijn, we moesten over allemaal omgevallen bomen klimmen, riviertjes oversteken en langs modderpoelen balanseren.
Door de regen waren de bloedzuigers nog enthousiaster dan normaal, en heb ik op de heenweg wel 37(ja ik heb ze geteld) bloedzuigers van me sok afgeslagen, nog voordat ze konden bijten.
Na 4 uur lopen kwamen we aan in het hutje, we waren de eersten, en hoopte eigenlijk dat we de enige zouden blijven.
We maakten ons bedje op en begonnen net de noodles te koken, toen de andere binnenkwamen, helaas, we waren niet de enige. 2 belgen, een duits stel en nog een Canadees kwam er ook nog bij. De duitsers waren zo luidruchtig, toen ze binnekwamen scholden ze de hele boel bij elkaar omdat ze gebeten waren door een paar bloedzuigers, die er kennerlijk niet zo gemakkelijk afgingen.
Daarna bleven ze veel praten, en ze snapte onze ''hints" ook niet, dus de kans dat we nog dieren zagen werd kleiner en kleiner.
De nacht viel, en het werd steeds donkerder. Het avondeten bestond uit een blikje tonijn(echt vieze omdat het gemixt was met zure mayo) op wat brood, met wat nootjes. De noodles die we hadden meegenomen heeft alleen gilmee opgegeten, omdat toen hij zijn soepie ophad, ik mijne wilde gaan koken, was de gascilinder die we erbij hadden gekregen op...
Gelukkig hadden we nog een 2e bij ons, maar na het verkeerd aansluiten, bleven we een sissend geluid horen en vonden we het niet veilig genoeg om het aan te steken, :(

We zaten op de uitkijk, en hoorden hoe de nacht viel. De krekels begonnen keihard te kraken, en je zag steeds minder en minder, tot het echt pikzwart werd. Je voelde langzwaam de spanning komen, en af en toe schenen we met onze zaklampen om te kijken of er wat dieren langsliepen.
Sommige gingen al snel naar bed maar Gilmee en ik wilde eigenlijk zo laat mogelijk pas gaan slapen.
na een tijdje gingen we naar buiten, onder het huisje zitten, dan deden we de lichten uit en dan bleven we zitten. Nouuuuu we scheten bijna in onze broek, je weet niet wat je om je heen voelt. Voor je gevoel leeft alles om je heen en je ziet helemaal niks!


ik ga morgen mijn verhaal afmaken, want ik heb nog heel veel te vertellen, maar hier gaat het internetcafe dicht...
Op mijn hyves staan de foto's!
Tot morgen,

dikke kus
iori

Maleisie hogerop

4 maart, Gua Musang, Maleisie,


Hallo,

maand 3 is nu officieel begonnen. De tijd is zo snel gegaan!
na 6 weken thailand en nu de 2e week Maleisie heb ik zoveel meegemaakt.
Het is hier nog steeds prachtig, gister de eerste Echte regenbui meegemaakt, waar we ook daadwerkelijk doorheen moesten, maar dat komt zo terug in het verhaal.

Georgetown:
voor de tweede keer is het toch heel anders om in dit stadje te zijn. Alles is nu bekend, en ik sta open voor nieuwe culturen(meer dan de eerste week Maleisie). We hebben bij verschillende, vooral indiase tentjes gegeten, en het eten is erg goed. Het bestaat meestal uit een pittige curry op rijst, een stuk kip en een lekker Naan brood. Ontbijt komt  voor mij neer op wat scrambled eggs op toast, en een roti(indiase pannenkoek) met ananas, Gilmee eet een roti gevuld met masala(stukjes kip, aardappel in een soort curry) heerlijk! Als lunch eten we vaak een noodlesoepje.

De eerste dag,
we kwamen 's middags aan en gingen, na de lange rit, gelijk douchen.
Ik liet Gilmee de leuke plekjes zien, die ik de vorige keer had gevonden, en zijn daarna nog wat rond gaan lopen. We kwamen 's avonds uit bij een heel modern winkelcentrum. Ik heb hier een petje gekocht, aangezien de vorige van mijn hoofd was gewaaid tijdens de bootreis van Ko Lanta naar Ko Mook.
We gingen wat winkeltjes in, paste wat kleren en beken de prijzen. Alles is hier zo goedkoop, een leren jack(wat best leuk stond) is maar 30 euro! grappige sportschoenen voor een 10tje en echte merken hebben ze hier niet.
We wouden het hele winkelcentrum bekijken en besloten het van boven naar beneden uit te kammen. Op de bovenste verdieping was een speelhal, een hele hoop locals bij elkaar die helemaal los gaan op allerlei verschillende videogames. Racegames, shooters, maar ook op een drumsimulator of gitaar.
We kochten wat speelmuntjes en gingen het ene na het andere spel proberen, er zaten wat hele slechte games bij maar we lachten ons wel helemaal suf en hadden het naar ons zin. toen onze muntjes op waren, was het eigenlijk al best laat en was de rest van het winkelcentrum dicht en besloten we maar naar huis te gaan.
De weg naar huis was alleen iets lastiger terug te vinden dan gedacht. We liepen en liepen maar herkende niks, en kwamen erachter dat we verdwaald waren. We volgden wat grotere straten en uiteindelijk kwamen we bij een straat waar ook nog mensen, en westerlingen liepen. na wat rondvragen kwamen we bij een straat uit die we herkende. Ahh wat lekker is het om  dan weer in je bedje te liggen. We waren niet bezorgd dat we de weg niet terug konden vinden, maar je bent toch in een vreemde stad en je wilt lekker naar huis.

De volgende dag heeft Gilmee een tijdje op internet gezeten, en ben ik eerst wat gaan rondwandelen. Ik kwam langs een vismarkt die blijkbaar net afgelopen was, al het ijs werd net weggegooid, en de laatste vissen werden mee naar huis genomen. Na de vismarkt kwam ik bij een ander marktje, met een hele vlees afdeling, niet bepaald een plek voor vegetariers, koeling bestond niet dus er hing een hele penetrante lucht, er hing overal vlees, hele varkens, allerlei ingewanden en locals stonden vanalles te hakken op hele grote houtblokken. Erg indrukwekkend om daar tussen te lopen.
Mijn wandeling was erg mooi maar ik had honger en vroeg me af of Gilmee al klaar was,
onderweg kwam ik nog door Chinatown, en ik kocht een Chinese Donut, een soort gefrituurd luchtig deeg.
Gilmee was nog even bezig en ik ging maar mijn dagboekje bijwerken.

Toen Gilmee klaar was zijn we in Chinatown gaan lunchen, bij een soort dimsum restaurant. We gingen zitten, maar ze hadden geen menu's. In plaats daarvan kwamen ze met allemaal hapjes langs, die je dan van de schaal kon pakken. Achteraf moest je dan de aantal schoteltjes betalen die je had gepakt. na een paar hapjes, kwamen we erachter dat het vrij duur was en zijn we ergens anders heen gegaan.

We wilde naar Gua Musang gaan, vanaf hier gaat de "Jungle-train" naar Jerantut, waar je het oudste regenwoud ter wereld hebt. Omdat we de volgende dag weg wilde moesten we vandaag de reis regelen(dit werkt het beste anders moet je onverwacht heel lang wachten of mis je net de bus of trein) we vroegen wat rond bij het hotel, en hier vertelde ze dat we een hele mooie wandeltocht konden doen in Georgetown. Deze nam ons langs allemaal oud engels Coloniale gebouwen, en omdat we toch naar het busstation moesten lopen, konden we net zo goed een mooie route nemen.

Bij het busstation hoorde we dat we naar het vaste land moesten gaan(Georgetown ligt op Penang en dat is een eiland) en daar een bus moesten nemen. De veerboot was erg goedkoop, en zelfs gratis op de terugweg, dus gingen we naar Butterworth waar we de bus probeerde te regelen.
Hier aangekomen, vertelde wat twijfelachtige types dat er geen bus naar Gua Musang ging, en dat we een hele omweg(helemaal naar oost Maleisie, terwijl Gua musang ongeveer in het midden ligt) daar konden komen. Helaas weet je nooit bij deze mensen of ze je echt willen helpen, ofdat ze gewoon wat liegen zodat ze je een duurdere ticket kunnen verkopen. Omdat ik via wat Australiers had gehoord dat je in Ipoh over kon stappen en daar wel een bus kon nemen naar Gua Musang, kon ik deze mensen niet geloven.
We zaten wel erg te twijfelen, geloven we deze mensen, nemen we een omweg en betalen we veeeeeel meer dan nodig, of  doen we eigenwijs, met de kans op falen, en gaan we onze eigen weg.
We wisten echt niet wat we moesten doen, en besloten om terug te gaan naar Georgetown en op internet te zoeken, of een reisgids van iemand te lenen en te kijken of daar meer info op stond.
We vroegen nog hoelaat de bussen gingen, zowel naar Ipoh, als naar de plek waar de locals zijden dat we heen moesten, zodat we de volgende dag ruim op tijd op het busstation klaar zouden staan.

Terug in Georgetown, sprak ik wat Amerikanen aan die gelukkig wel een reisgids hadden, hier stond het plaatsje Gua Musang niet eens in, dus we wisten niet of we hier wel of niet konden komen. We besloten om naar de Cameron Highlands te gaan, je hebt hier allerlei Theeplantages en je kan mooi rondlopen.

's avonds had Gilmee erg zin om bij een Seafood restaurant te gaan eten, en allemaal dingen te bestellen die we nog nooit geprobeerd hadden of die er lekker uitzagen. In Nederland betaal je hier een fortuin voor, en hier kan je heel gek gaan doen met eten en dan betaal je misschien 10 euro.
We gingen naar het enige Seafoodrestaurant in Georgetown, en bestelde een nog levende krab, Black peper Prawns, schelpjes, gewokte groente wat gestoomde rijst en 2 fresh orange juice.
Daar kwam het ene na het andere bord, vol met lekker eten.
Ik had nog nooit krab gegeten en Gilmee liet zien hoe het moest. Het was heerlijk, het ene gerecht nog beter dan de andere.
Het was een heel karwei om alles op te eten, maar we gingen goed gevuld naar huis toe.

De volgende ochtend vroeg opgestaan, tas ingepakt, en daar gingen we weer. we namen een snel ontbijtje bij een locaal tentje, die erg blij was dat we bij hem ons geld kwamen uitgeven. We namen de bus naar Ipoh, omdat de bus naar de Cameron Highlands pas 's middags vertrok. In Ipoh aangekomen, was het alweer 12 uur en besloten we eerst maar wat te gaan lunchen, aangezien de bus ook hier erg laat richting Cameron highlands vertrok(waarschijnlijk dezelfde bus). Gilmee had een Mcdonnalds gezien en kreeg gelijk jeuk. Ik was er eigenlijk heel erg op tegen, maar hij had er zo'n zin in dat ik besloot mee te gaan en dan maar een goede salade te bestellen, hier had ik namelijk al erg zin in de afgelope week, maar dat hebben ze hier niet zoveel, gewoon sla. Bij de Mac aangekomen, hadden ze geen salades...
Nouja, dan maar een kipburger, en proberen ervan te genieten. Dit was de eerste en laatste keer dat we dit deden, het was achteraf best lekker, maar ik voelde me gelijk heel slecht toen we weg liepen.
Na wat rondvragen of er echt geen andere bus was naar de C H(deze vertrok pas om 5 uur) zeiden ze dat er vanaf een ander busstation ieder uur een bus ging. We namen een andere bus naar dit busstation, en de hier ging de bus om 3 uur, toch weer 2 uurtjes winst geboekt.
Na een hele schommelige busrit, kwamen we aan in Tanah Rata. Een dorpje wat echt heel anders was dan ik me had voorgesteld. Ik had gedacht(en gehoopt) op een afgelegen bergstadje, met misschien een paar hotelletjes en pakweg 3 plekken waar je kon eten. We kwamen daar aan, en er waren allemaal grote hotels, en het zag er allemaal erg toeristisch uit. we kwamen de bus uit en werden bijna besprongen door mensen die ons hun hotel wel wouden laten zien. We besloten eerst maar om zelf rond te lopen en een plattegrondje te scoren. We kregen een kaart waar we vrij weinig aan hadden, en lieten ons toch maar door iemand meenemen naar zijn hotel. Na wat afdingen hadden we een prima kamertje.

The Cameron Highlands,
De eerste dag wouden we een goede wandeling maken. We hadden een kaartje gevonden waar een wandeling van ongv 6 uur op stond, deze zou langs een waterval gaan en begon aan het eind van ons dorpje.
Na een stevig ontbijt begonnen we, het duurde even voordat we het juiste paadje hadden gevonden omdat de kaart niet echt klopte, maar toen we het eenmaal hadden gevonden begon het avontuur.
We kwamen eigenlijk al gelijk bij de waterval, deze stelde niet heel veel voor maar was toch leuk om te zien.
Op de weg kwamen we allemaal splitsingen tegen, op ons kaartje stond maar 1 splitsing en die zouden we pas na 3 uur tegenkomen, maar deze kwam al na zo'n 15 minuten. We besloten om maar de hele tijd links te houden. We kwamen na een tijdje bij een locaal bergdorpje, waar een vrouw ons de weg wees. We kwamen na 1,5 uur bij een ui veldje met een heel mooi uitzicht. we liepen de berg af, naar de bewoonde wereld, om te vragen waar we nu eigenlijk waren.
Ja hoor, we waren al aan het eind van onze wandeling, terwijl we eigenlijk het gevoel hadden dat deze net begonnen was. Er was ook nog een Thee plantage in de buurt en besloten om daar nog maar even heen te gaan. Om hier te komen moesten we 7km over een weg lopen, dit vonden we eigenlijk maar niks omdat we veel liever door de natuur liepen. We besloten om tijdens het lopen te kijken of we mee konden liften. De eerste auto nam ons gelijk al mee, en deze lange weg duurde op deze manier maar 10 minuten!
Het was een pick-up truck, en we zaten achterin de laadklep. Heel prettig eigenlijk, want zo kon je genieten van het prachtige landschap waar we doorheen reden, na 5 minuten begon namelijk de theeplantage.
Wat is dat mooi zeg, de groene theeplanten, die als een soort dekens over de bergen uitgespreid liggen. Het is net een droomplaatje, en iedere foto die je neemt kan zo op een kaartje of poster.
We werden gedropt bij een theefabriek die helaas net vandaag dicht was. Na een heerlijke tonijn sandwich en wat locale thee(van waar we tussen zaten natuurlijk) gingen we naar een uitzichtpunt.
We wilden eigenlijk wel meer. tussen de theebosjes leken wel allemaal paadjes te lopen, en we wouden graag de berg beklimmen, dus besloten we offroad te gaan, en gewoon tussen de theeplantjes onze eigenweg naar de top te zoeken.
Dit was lastiger dan gedacht. het duurde een dikke 2 uur zweten en ploegen om naar boven te komen. Dit kwam omdat de paadjes die zo mooi en makkelijk leken van afstand, eigenlijk heel moeilijk waren om doorheen te lopen. De grond zat erg los, en soms zaten de theeplanten zo dicht op elkaar dat je er eigenlijk niet goed doorheen kon lopen. We hadden allebei een wandelstok gemaakt van een dooie boom die over de weg lag, en deze hielp erg veel om grip te krijgen op de gladde ondergrond.
Op de top voelde we ons heerlijk. We hadden een prachtig uitzicht en, belangrijker, we hadden het gehaald!
Er was een soort vliegveld, wat eigenlijk bestond uit een brede weg met wat rubber remsporen, op de top van de berg. Wat lijkt het me heerlijk om met me eigen propellervliegtuigje daar tussen de thee te vliegen en gewoon daar te landen. Misschien dat ik ooit nog die droom kan waarmaken.
Na wat rondwandelen en het nemen van wat foto's moesten we natuurlijk ook weer naar beneden. Er kwamen donkere wolken aan, en binnen 2 uur zou het ook al donker worden. De weg naar beneden was bijna nog moeilijk dan naar boven. We zaten nu in een deel van de Theeplantage waar eigenlijk bijna geen paadjes tussen liepen.
Wat een avontuur zeg. Eindelijk beneden aangekomen was ik erg blij dat er niks gebeurd was, je kon je namelijk erg openhalen als je viel en je weet niet wat er allemaal onder die struiken leeft. Gilmee had een slang gezien en ik wat muizen.
Toen we beneden waren, was er toch een opluchting, er was alleen een probleem, we moesten ook nog terug naar ons huisje. Omdat we erg makkelijk werden opgepikt tijdens het liften op de heenweg probeerde we gewoon terug naar Tanah Rata te liften. We werden opnieuw erg snel opgepikt.
Het ritje was erg grappig, hij kon ons niet naar Tanah Rata meenemen, maar hij zou ons bij een splitsing droppen. Hij reed met een hand aan het stuur, met de andere aaide hij zijn 6 maanden oude kindje, en dat op van die kronkelwegen was een aardige kunst, als muziek draaide hij allemaal 70's en 80's hits. Bij de splitsing stapten we uit, bedankten hem, en probeerde weer verder te liften.
Na 10 minuten kwam er een auto aan, bleek het dezelde man te zijn, hij had zijn vrouw opgepikt en zei dat hij ons wel terug naar Tanah Ratah kon meenemen.
Poe, wat een dag zeg. Mooi, bijzonder, spannend en erg leuk!
Toen we binnen waren begon het 5 minuten later keihard te regenen, we hadden dus erg veel geluk gehad!
Na het eten waren we zo moe dat we gelijk naar bed zijn gegaan.

De volgende ochtend probeerde we vroeg op te staan, maar dit ging erg moeizaam. We wilde een scooter huren omdat er erg veel te zien was in de omgeving, maar buiten loopafstand. Helaas was de enige plek waar ze deze verhuurden erg duur, en besloten we om toch maar weer een wandeling te doen. Deze keer naar een berg(2000 meter hoog)
Het pad begon in een ander stadje en we gingen weer proberen om daar naartoe te liften. Dit ging ook weer erg gemakkelijk. In de eerste auto die stopte zat een beetje vreemde man, die wel wat extra wou verdienen op zijn ritje en vroeg ons hoeveel we per persoon wilde betalen. We keken elkaar aan en dachten, Later! dus we zeiden, nee dankje en wachten op de volgende auto, deze kwam al na nog geen minuut aanzetten, en nam ons gratis mee naar onze bestemming.  We namen veel water, wat bananen, ananas en wat nootjes mee. Deze bleken achteraf erg handig!
Deze wandeling was erg anders, nu door echt regenwoud, en soms bijna recht omhoog. het was een aardige klim naar de top, maar wel heel leuk. Onze conditie werd weer eens zwaar op de proef gesteld en we kwamen veel andere mensen tegen die ook vrij veel moeite hadden met de grote hoogte. Omdat het gisteravond had geregend, was het erg glad en modderig, wat de klim nog moeilijker maakten, we bereikte de top ook met erg vieze schoenen, en mijn witte sokken hadden nu een kleur die meer weg hadden van die van  pindasaus. We namen onze rust en genoten van de eerste banaantjes en de ananas. Het uitzicht was fenomenaal, wolken schoten van de ene kant van de berg naar de andere kant, wat een erg leuk gezicht gaf. We konden wel blijven kijken naar de grote diepte die onder ons lag.
Er was nog een berg, en na deze mooie klim, snakte we naar meer. onderweg naar het begin van dit pad kwamen we wat stokken tegen die we helemaal bewerkte tot we weer 2 mooie wandelstokken hadden.

Deze klim was eigenlijk erg anders dan we verwachte omdat het vooral bestond uit afdalen. De stokken waren hier eigenlijk cruciaal. We gebruikte ze als extra steunpunt, en ze zorgden ervoor dat we niet omvielen. We moesten soms ook door wat modderpoelen, waar je dan moest balanseren over een omgevallen boom of gewoon wat wortels die net boven de modder uitstaken, zonder stok bijna onmogelijk!
na een lange afdaling werd het later en later. we waren al bijna anderhalf uur onderweg en het was half 5. We wisten dat het 7 uur donker zou worden, en we wilden beslist niet in het donker door dit moeilijke parcour terug. We wisten alleen niet hoelang het nog duurden voordat we aan het einde zouden komen, en of er misschien een andere weg naar beneden was, of dat het een doodlopende weg was(dit leek ons heel onlogisch maar dit was wel wat ons kaartje aangaf) We besloten nog een half uur door te gaan en te kijken of er een bordje was of een duidelijke weg naar beneden. We hoopten zo erg op een andere weg naar beneden want de afdaling die we net hadden gemaakt zou nou niet bepaald een pretje worden om terug te gaan(vooral omdat je dan moet klimmen!) het laatste half uur voelde we de spanning in onze maag, en de grappige sfeer die er de hele weg inzat viel eigenlijk weg. Toen het 5 uur was stonden we tegenover een hele aardige klim. We zaten zo in een dilemma. We wilde zo graag doorgaan, met het risico dat als je erachter komt dat je echt terug moet, je in het donker moet gaan klimmen. We voelde ook dat we al erg moe waren, en dat we nog maar een liter water over hadden(van de 3 liter die we per persoon droegen) en 1 banaantje per persoon, ook de nootjes hadden we nog, maar dit was gewoon in geval van nood, en ook niet echt geschikt als avondmaal.
We hadden eigenlijk zo'n zin om door te gaan dat we bijna het risico wel wilden nemen, maar besloten toch terug te gaan. We namen de banaantjes en dronken wat water om daarna die keiharde sprint terug te zetten om nog voor het donker de weg te vinden die naar beneden gaat.
Ik weet niet waar we de energie vandaan haalden, maar we liepen, klommen, sprongen en balanseerde alsof ons leven ervan afhing. De stokken hielpen ons hier zo verschrikkelijk goed bij!
We pepte elkaar ook een beetje op maar we zorgden dat ons tempo hoog bleef. Na een half uur voelde ik dat mijn benen begonnen te verzuren. Ik wilde net tegen Gilmee zeggen dat ik echt moe begon te worden, ik had het gevoel dat we op de helft zaten, en oppeens hoorde ik dat hij op de houten vlonder(die aan het begin van de wandeling lag) aan het springen was! Wauw, we hadden het gehaald. en zo snel!
ik was eigenlijk erg verbaasd omdat we er meer dan 2 uur over de heenweg haddden gedaan.
We gaven elkaar een high 5 en knuffelde elkaar erg stevig. Tjonge wat voelde dat goed, dat we het gehaald hadden!
We waren nog zo vol energie dat we de weg naar beneden gingen hardlopen, dit koste namelijk minder energie dan gewoon wandelen omdat het vrij stijl naar beneden ging.
Na een kwartier was ik op. we besloten verder te lopen en kwamen uit in nog een theeplantage. Wat een heerlijk toetje na zo'n mooie wandeling. Dit was weer een hele andere theeplantage maar nog mooier dan de anderen. het was helaas nog een lange terugweg, en gelukkig nam een andere pickup ons mee naar de mainroad.
Hiervandaan gingen we terugliften en werden we opgepikt door een bus. Hier mochten we gewoon gratis mee naar ons dorpje, echt relaxt. we gingen naar huis om maar goed te douchen, we zaten helemaal onder de modder, aangezien we op de weg terug ons niet zo'n zorgen maakte over de modder, en deze helemaal verspreid zat over onze benen, handen, schoenen en sokken.
Opnieuw begon het te stralen toen we net binnen waren, jeetje iemand hierboven moet ons wel heel aardig vinden! :)

Van de Cameron Highlands naar----> Gua Musang.
We wisten dat vanaf hier wel een bus ging, maar na de positieve ervaring met liften in dit gebied wouden we wel een poging wagen om vanaf Tanah Rata helemaal naar Gua Musang te liften, het enige verschil was dat we nu onze grote rugzakken hadden.
We liepen eerst naar het einde van de stad(wel onderweg proberend of we opgepikt werden)
en werden daar al vrij snel meegenomen door opnieuw een Pick-up truck. We hadden van te voren besloten dat als het niet lukten om te liften we terug zouden gaan en de volgende dag de bus nemen.
Deze truck kon ons alleen naar het volgende dorpje meenemen, dit vonden we prima want dan waren we tenminste niet 100% gefaald. Vanaf daar namen we iedere auto die ons ook maar enkele kilometers mee zou kunnen nemen. Opnieuw werden we erg snel opgepikt, maar deze kon ons maar 5km meenemen. We werden gedropt bij een restaurant, en we hadden afgesproken dat ik altijd als eerste uitstapte om de bagage aan te pakken, en dat Gilmee als eerste instapten en de bagage aanpakte, zodat ze niet met onze tassen weg konden rijden. Gilmee gaf de tassen aan en zodra hij eruit gesprongen was rende hij naar een potentiele auto die ook gelijk stopte, en daar zaten we opnieuw in het volgende ritje. Deze nam ons mee naar het volgende dorpje. Zo hadden we toch al 3 dorpjes doorkruist en waren we zo'n 30 km dichter bij ons doel(140 km verderop) hier nam een auto ons mee naar een grote t-splitsing, de ene weg ging naar Ipoh de andere naar Gua Musang. We hadden ons al voorbereid dat we hier langer zouden moeten wachten omdat we hadden gehoord dat dit een erg rustige weg was, maar opnieuw werden we vrij snel opgepikt. Door een man die ons opnieuw maar een klein stukje mee kon nemen. Het maakte ons allemaal niet uit, als we maar onderweg waren!
We werden nu gedropt op een plek die wel uitgestorven leek. Het duurde wel 10 minuten voor de eerst volgende auto voorbij kwam. Deze reed natuurlijk gewoon door. we dachten oke misschien is nu ons geluk wel op, maar we bleven entousiast omdat dat de vorige keren ook geholpen had.
We dachten, het duurt nu misschien wel langer voordat we opgepikt worden, maar de mensen die hier rijden gaan wel in 1x door naar Gua musang. De auto die stopten was erg verbaasd over de plek waar we stonden, maar wou ons wel meenemen naar de plek waar hij werkte. We zaten nu voor het eerst weer In de auto in plaats van in de laadbak, wat soms best hobbelig en helemaal niet comfortabel was, dus we waren zo blij met de heerlijke stoelen en de airco, en dan bedenk je weer hoe verwend we eigenlijk zijn. Dat we gewend zijn aan deze luxe.
De meneer die ons meenam was erg aardig en vertelde over zijn werk als manager van een  palmolie en rubberplantage. Hij dropte ons nu echt in de Middle of  Nowhere, maar de stemming zat er goed in en we hadden al meer dan de helft afgelegd!
Hier stopten eigenlijk vrij weinig mensen, de eerste auto wou benzine geld hebben, maar vroeg het bedrag wat we ook voor de bus zouden moeten betalen. Deze meneer was zowiezo een beetje vreemd dus we vonden het helemaal niet erg om NIET bij hem in de auto te stappen.
We werden uiteindelijk opgepikt door een grote vrachtwagen, die ons het grootste stuk mee heeft genomen.
Deze reed ook het hardste, en zat het minst lekker, maar deze nam ons wel helemaal mee naar Gua Musang. We waren zo blij dat we het gewoon geflikt hadden. We zijn gratis naar Gua Musang gereisd, en dat allemaal met de hulp van al die lieve mensen, en een beetje hulp van boven. We kwamen na 4 uur aan in wat wij dachten Gua Musang, maar het was nog een stevige 25 minuten lopen, en door de hitte leek dit ons niet echt een goed idee. Dus probeerde we weer te liften, en ja hoor! een lieve mevrouw nam ons helemaal mee naar een hotel. Wat voelde dat goed zeg. We hadden het plan, maarja je weet nooit of het gaat lukken. Het ging eigenlijk heel makkelijk. We hebben nu zelfs 25 euro bespaard!

Een hotel zoeken was nog best een gedoe omdat het allemaal vrij duur was, maar we hebben toch een heel klein kamertje gevonden met airco en een tvtje.
We zouden over 2 dagen met de trein gaan en besloten nog even door het stadje rond te lopen, en misschien alvast een ticket naar Jerantut te kopen. Onderweg aten we wat en tijdens het betalen, vloog er een soort vleermuis rond in het restaurant, het maakte alleen een erg raar geluid en kwam heel dichtbij ons, we deinsde achteruit en zagen toen dat het helemaal geen vleermuis was. Het was een soort grote kever, vlieg, achtig iets. We waren totaal niet aan dit soort grote insecten gewend en betaalde snel zodat we weg konden. We liepen naar het treinstation, en kwamen erachter dat deze beesten OVERAL zaten, ze waren alleen vrij lomp, ze vlogen heel raar rond en kwamen vaak met hun rug op de grond terecht waarna ze zelf niet meer om konden draaien. Ze maakten mega rare geluiden en bromde af en toe. Omdat ze verder heel stil zaten wist je niet of ze nog leefde of niet, als je langsliep bromde er soms eentje waardoor we weer schrokken. Het treinstation was al gesloten, het was vrij laat. We liepen terug en kwamen weer langs het restaurant, ik had nog een beetje honger en ze hadden er erg goedkope hamburgers(50 eurocent) dus ik ging er 1 bestellen. Toen zagen we dat er boven het kraampje een hele zwerm van die gevallen rondvlogen. Ik twijfelde of ik wel echt zo'n honger had, maar dacht toen, i kga me niet tegen laten houden door een paar van die beesten.
Toen we aan het wachten waren sprongen we regelmatig op omdat er weer een beest tegen ons aanvloog.
Ik kreeg net me hamburger toen er een beest op Gilmee's schouder landen, hij schrok zich kapot, liet zijn tas vallen en sloeg uit alle macht om dat ding van zijn schouder te krijgen, na 3x lukte het en lachten we ons echt kapot. Ik kreeg mijn burger en het begon ook nog te regenen. we liepen naar een afdakje waar ik ff ging eten, toen we eronder zaten veranderde de regen, in een stortbui, een tropische stortbui.
We gingen eerst wachten tot de regen over zou gaan. Nadat het leek op te houden begon het weer net zo hard en gaven we ons nog 5 minuten en dan zouden we gewoon gaan, maakt niet uit hoe hard het zou regenen. Gilmee had gelukkig een raincover bij zijn rugzak, die ik tot mijn spijt niet had. Ik deed al mijn spullen die beslist niet nat mochten worden in zijn rugzak.
We hadden onze vieze kleren mee in een zak omdat we die wouden laten wassen, maar de wasserij was al dicht. Ik deed mijn kleren in Gilmee's was-zak en deed de plastic zak over mijn rugzak. Het regende nog net zo hard na de 5 minuten en we besloten maar om door de zure appel heen te bijten en door de regen naar huis te gaan. We deden ons shirt uit omdat deze toch nat zou worden, ik droeg de was-zak op mijn hoofd, met de opening naar beneden zodat niet al onze was helemaal nat zou worden, en zo gingen we, de enige 2 westerlingen van het dorp, zonder shirt, 1 met een tas 3x zo groot als zijn eigen hoofd op zijn hoofd, door de regen terug naar huis. Iedereen keek ons na, en lachte naar ons, wij lachten natuurlijk terug. We wisten ook wel dat we er niet uitzagen.
jeetje wat duurde het lang voordat we terug waren. Toen we langs wat winkels terugwilde lopen onder het afdakje, zater er weer allemaal van die rare beesten en besloten we toch maar om in de regen te lopen, we waren tenslotte toch al tot onze onderbroek nat.

Na een lekkere warme douche naar bed gegaan. Helaas was dit de slechste nacht die ik in tijden had gehad. Het kleine kamertje had een 2 persoonsbed, of naja dat leek het, het was namelijk gewoon een twijfelaar, van 1,20 breed. Dat is niet heel ruim als je daar met ze 2e in ligt. Daarnaast maakten die rotbeesten ook nog een geluid die niet thuis te brengen is, net een luchtalarm wat afgaat. We hadden een airco, maar geen raam, dus de enige frisse lucht die onze kamer binnekwam was via de airco. Helaas had deze geen neutrale, zachte stand, het was of: geen frisse lucht en het toch wel warm hebben, of dat ding aan. We zetten hem aan op 22 graden, maar 's nachts kwamen we erachter dat het niet uitmaakte welke graden je instelde, hij kon alleen maar koelen. Dus we lagen daar in een veel te krap bedje, te bevriezen onder hele dunne lakentjes.. niet echt ideaal.

Vandaag lekker rustig aan gedaan. Een aantal dingen geregeld: onze was, de tickets voor morgen en de boekhouding een beetje bijgewerkt.
Morgen staat de Jungletrain op het programma, ik ben erg benieuwd naar dat regenwoud! maar eerst vanacht nog een lekker koud nachtje in ons veel te krappe bedje.  :P
Maar ik ga niet klagen hoor, ik heb het hier heel erg naar me zin!
Tot snel,