Townsville

Hallo!

Hier even een kleine update om te laten weten dat ik goed aangekomen ben(dus niet gestrand in de Outback ofzo) en wat de rest van mijn plannen zijn!

Allereerst, the second RoadTrip.

Na heel wat opzoekwerk op internet en prikborden bij guesthouses had ik met verschillende mensen afgesproken, ieder hun eigen plan en auto. Bij de meeste klikte het wel, maar waren er toch wat moeilijkheden. Het surfboard wat ik in Bali had gekocht paste namelijk niet in de meeste auto’s en soms waren de mensen gewoon een beetje raar. Na een week was ik Darwin echter wel een beetje zat en wou ik erg graag weg. Ik had met 3 verschillende potentiele liften afgesproken, en hoe dan ook 1 daarvan moest het worden. Helaas zag ik me niet zo snel met een van de drie een lange tijd in een kleine ruimte zitten, of paste het board gewoon niet.

Ik wist echt niet wat ik moest doen, ik zat te wachten tot een italiaan zijn auto haalde om te kijken of het board erin pasten, maar tijdens de korte kennismaking voelde het niet helemaal goed, en zijn engels was ook niet opperbest, dus in mijn hoofd was het al een nee. Terwijl ik aan het wachten was vroeg een frans meisje wat ik aan het doen was, ik antwoorde met: ‘’ik zoek een lift naar Cairns”. Op dat moment lopen er twee duitse jongens langs die flyers aan het ophangen zijn met mensen die een lift naar Cairns willen. Wat een toeval! We maken snel een praatje en het klikte gelijk. Ze hadden dezelfde plannen, zo snel mogelijk uit Darwin. Ik kende nog een jongen van het guesthouse die ook naar Cairns wilde, dus hadden we de auto compleet en konden we de volgende dag vertrekken.

Na 4 maanden vol: prachtige ervaringen, hoogte en dieptepunten,  grappen, uitgaan en vooral heel veel lol, moest ik nu toch echt afscheid van mijn reismaat gaan nemen. We hebben zo’n leuke tijd gehad, en omdat Gilmee in Darwin blijft om te werken scheiden hier onze wegen. Na een big hug ging ik verder, alleen.

We gingen eerst boodschappen doen voor de komende 4 dagen. We sloegen vanalles in, fruit, snacks, blikvoer, alles wat maar goed houdbaar was. Het surfboard nam aardig wat ruimte in beslag, maar het paste en daar gingen we! 4 jongens waarvan 2 elkaar eigenlijk maar kennen, dit was eigenlijk totaal niet te merken en de sfeer zat er goed in. Ik maakte een lange playlist voor in de auto, waarmee we vervolgens aan de lange afstand begonnen, 3000 km. We hadden allemaal geen idee hoelang het precies zou duren, maar 1 ding wisten we zeker, het zou lang duren. Heel lang.

Litchfield, een nationalpark in de buurt van Darwin, lag langs de snelweg en de duitse jongens stelden voor of we daarheen wouden gaan. Ik had nog niks van Australie gezien, en zei volmondig JA! Ik was helemaal blij, eindelijk verandering. Ik keek mijn ogen uit en het droge landschap vervulde de verwachtingen van Australie. Oude vreemde bomen die ik nog nooit gezien had werden afgewisseld door hoge termietheuvels, de grootste, gelegen in Litchfield, was bijna 4 meter hoog! En dat voor een stel insecten :P

Daarna kwamen we bij de eerste waterval waar je mocht zwemmen, waar je dus geen last had van krokodillen. Het was prachtig! Het glasheldere water parelde over de rode rotsen en dat met de groene bomen en blauwe lucht gaf een prachtig kleurenpalet. We sprongen er gelijk in. Lekker, wat verfrissing.

De volgende waterval was nog mooier, ook hier het water weer erg helder, maar deze was een stuk hoger. Zo’n 20 meter. Geweldig, we zwommen er naartoe, en het was moeilijk om er onder te komen door de stroming die je weg duwde. Om de poel waar je in kon zwemmen waren hoge kliffen, en ik kon het niet laten om hier vanaf te duiken.

Na een kleine lunch vervolgde we onze weg, en werd het al snel donker. We haalden wat biertjes, in het laatste dorp voor de outback, om deze reis te vieren. De groep was erg gezellig en ik had het gevoel of we allemaal al erg lang bevriend waren.

‘s avonds braden we wat worstjes en sliepen we onder een welbedekte sterrenhemel. Het was wederom prachtig, we waren nog niet in de echte outback maar je kon al zoveel sterren zien. Mijn verwachtingen werden alleen nog maar groter.  Ik sliep met een van de Duitse jongens in de Auto en de Engelse en de andere Duitser in een tent. Het was vrij koud maar met 3 lagen kleren en dan je trui viel het best mee.

De volgende dag namen we onze “douche” in een locale bron. Het water was zo’n 30 graden en voelde als een warm bad. Het water was prachtig helder blauw en met een duikbril belande je in een compleet andere wereld.

Na een ontbijtje vervolgde we de rit. De engelse reed nu, maar na 2 uur voelde hij zich moe en mocht ik achter het stuur. Toch weer spannend, na 5 maanden niet rijden nu aan de verkeerde kant van de weg, met het stuur aan de andere kant. Ik had er wel erg zin in en vond het ook helemaal niet erg om te rijden. Ik vond het heerlijk, met mijn eigen muziek op de achtergrond de kilometers verslinden. Deze keer een stuk sneller dan op de scooter. Ik reed tot het donker werd en onderweg stopten we af en toe voor een foto of een pauze.

De volgende dag was het erg bewolkt en koud. We hadden nog steeds de woestijn niet gezien en waren nu wel echt benieuwd naar dat uitgestrekte niks, alleen maar roodzand. Ook de hoop op wat kangeroos werd niet vervuld. Onderweg wel heel veel roofvogels gezien, waaronder een adelaar van ruim een meter hoog(ja dat is echt groot!) en zijn we over een slang heen gereden. Wel veel dode kangeroos langs de wegL

Ik had veel van de outback voorgesteld, maar dat het koud zou zijn… niet echt:P We zaten dus met onze trui aan in de auto en soms regende het zelfs. De hoop op ‘s nachts nog meer sterren te zien was ook tevergeefs omdat het al de hele dag bewolkt was.

Dit regenseizoen heeft het zoveel geregend dat een groot deel van de autoback is bedekt met gras en hebben we dus ook het echte rode zand niet gezien. Waar we echter doorheenreden vond ik wel fenomenaal, en ik heb me erg vermaakt. De reis ging eigenlijk verassend snel voorbij en voor ik het wist zaten we in Townsville.

Blij dat we het gehaald hadden, trakteerde we de Duitse jongens op een biertje en gingen we opzoek naar een guesthouse. Er zaten er 2 vol, maar uiteindelijk zijn we bij zo’n leuke plek beland. Speciaal deze avond werd een afscheidsfeest gegeven voor wat studenten uit Papua Nieuw Gineua, en mochten we gratis een hapje mee eten.

Het is een heel groot huis wat ook nog erg leuk is ingericht. Ik had erg naar een bed en douche verlangt(na 4 dagen) maar het was ‘s nachts erg koud en sliep ik uiteindelijk helemaal niet zo lekker als ik gehoopt had. Ik moest helemaal weer wennen aan de kou. Mensen in het guesthouse vroegen, ja je bent toch Nederlands, dan is dit toch niet zo koud? Neehoor, maar na 5 maanden tropisch azie ben je toch een beetje ander klimaat gewend:p

In Townsville zijn ik en de Engels jongen een beetje gaan rondlopen en ben ik gaan uitzoeken wanneer ik weer kan duiken. Hier ligt namelijk een wrak, en dit is een top 10 divespot van de wereld! Het is vrij duur om hier te gaan duiken, maar dit wil ik echt niet missen.

Woensdag is de eerstvolgende mogelijkheid om te gaan duiken en daarna zal ik mijn reis vervolgen naar Cairns.  Hier ga ik kijken of ik kan gaan kitesurfen en daarna zal ik gaan afdalen richting Sydney.

Gister begon het weer eindelijk wat beter te worden en vandaag zijn we naar een soort dierentuin gegaan. Voor het eerst Kangeroos gezien! Woehoe! Een koala vastgehouden, dingo’s gevoerd en krokodillen volledig uit het water zien springen. Geweldig, de down under spirit zit er al helemaal in en het woordje mate komt er al bijna automatisch uit. Ik ben benieuwd naar de duik en wat de rest van Australie me nog meer gaat brengen. Hoe is het weer daarzo? Nog minder dan 7 weken en dan ben ik alweer terug. De tijd gaat eigenlijk veel te snel, maar ik heb ook wel weer erg zin om jullie allemaal te zien!

Dikke kus

iori

Darwinnnnn

Nou om het verhaal maar even compleet te maken is hier nog een kleine update van mijn laatste weekje!

Na het stressen met mijn surfboardje en het halen van het vliegtuig, was ik doodmoe en gelukkig waren de 2 stoeltjes naast me leeg, en viel ik ook gelijk in slaap.


Darwin: 4 uur 's ochtends,
We zijn het vliegtuig uit en ik dacht al, nu gaat het echte feest beginnen, door de Douane van Australie. Dit beruchte proces heeft al vaak deel uitgemaakt van heel wat conversaties met verschillende mensen en er is zelfs een serie van op tv Australian Custums.

Ik hoopte gewoon op het beste maar was al goed voorbereid op het ergste. Gewoon eerlijk blijven en over alles wat je twijfelt, zeggen dat je het hebt. Eerst de paspoort controle. Ik had een heel mapje mee met allerlei papieren die aantoonde dat ik genoeg geld had om 2 maanden te verblijven, bewijs van visa en nog veel meer.
Toen we ons paspoort gaven konden we binnen zo'n 3 minuten al doorlopen. Er werd niks gevraagd of gezegd het was allemaal gewoon goed :)
Perfect, nou op naar de volgende stap, de tassencheck.
Onderweg werden we nog aangesproken door een vriendelijke vrouw die vroeg of het allemaal naar wens ging en een klein vragenlijstje op ons afvuurde.
Wij waren zeer tevreden en ik begon deze geregeldheid al een stuk meer te waarderen, ipv de onlogica die ik vaak in Azie tegen kwam.
Er werd ons nog even goed uitgelegd wat we wel en niet mochten meenemen en daarna moesten we bij een desk zeggen of er nog iets in onze tas zat wat we niet mee mochten nemen. Ik liet mijn schoenen(waar een beetje modder op zat) zien, maar dit was helemaal geen probleem, en binnen 10 minuten stonden we buiten. Ik had nooit gedacht dat dit zo snel en makkelijk zou gaan.

Op het vliegveld waren we natuurlijk super benieuwd naar de prijzen en die zijn dan ook niet misselijk.
Een vrolijke 7,5 dollar voor een sandwich en 4 voor een flesje cola.
Oefff, nou hopen dat het toevallig hier gewoon duur is.
Met een shuttlebusje naar het centrum en onderweg overdonderd worden door het besef dat je nu echt in een Totaal andere wereld bent aanbeland.

Een Hostel gezocht, en daar de tassen gedropt.(dit was de enige die open was, het was immers half 6)
We moesten even wachten tot de winkel open ging en toen hebben we voor het eerst weer in zoveel tijd Boodschappen gedaan! Toch best leuk weer. Ja je zult het niet geloven, maar we liepen door die winkel en hadden het gewoon onwijs naar ons zin. We zaten ons al helemaal lekker te maken met de wat we in ons hoofd hadden wat we voor ontbijt gingen maken.
Alles was wel vrij duur maar dat vonden we deze keer even niet zo erg. We haalden lekker een stokbrood, melk, appels, worteltjes, worst, kaas, en nog wat water. We liepen naar "the Lagoon" dit was volgens de man van het guesthouse de enige plek waar je in Natuurlijk water kan zwemmen zonder dat je dood gaat. Fijn!
Geen krokodillen of boxjellyfish hier :D top.
We gingen aan een van de tafeltjes zitten en tijdens de zonsopgang zaten we daar heerlijk te picknicken.

Daarna een kopje koffie aan het Waterfront, waar gilmee binnekort misschien gaat werken, en toen naar het hostel teruggegaan om daar even een beetje bij te komen aan het zwembad in de heerlijk zon.

We slapen in een slaapzaal met 2 andere gasten. we hadden ze de hele dag nog niet gezien en waren wel benieuwd wie het waren. Er is ook een grote gemeenschappelijke keuken en daar zie je iedere ochtend middag en lunch iedereen allemaal lekkers koken/ braden/ bakken.
Ik kreeg gelijk ook weer zin om te koken. En de volgende dag heb ik eindelijk weer eens een lekkere pasta kunnen maken. Een goede Pasta Penne met Bolognese saus. Die hadden we al lang niet gehad, en hij was weer net zo lekker als dat hij thuis was. Vanavond gaat Gilmee met zijn creativiteit aan de slag, ik ben benieuwd.

Het vele contact wat we gelijk met iedereen hadden maakte dat ik me gelijk thuis voelde. Heerlijk om weer wat nieuwe mensen te leren kennen die voor zoveel dingen openstaan en je spontaan beginnen te trakteren op een biertje of drankje.

's avonds voor de eerste keer uit in Darwin. Eerst naar een Karaoke bar, waar iedereen helemaal los gaat en het ene na het andere prachtige nummer loopt te verkr*chten :p Wel grappig om die cultuur hier mee te maken. Daarna naar een discotheek, een leuke afwisseling, en de muzieksmaak is hier echt een stuk beter dan in Azie waar ze vooral voordehandliggende muziek draaide, en dan vaak ook nog 3x op een avond. De regels springen je hier wel om de oren, zo mag je hier binnen en ook buiten op veel plekken niet roken, dit terwijl in Indonesie iedereen rookt, en ze dan ook vrolijk overal opsteekt. eigenlijk wel goed dat ze hier er zo streng op zijn.
Toen we thuis kwamen, stond er een leuke verassing te wachten. We deden de deur open en een verschrikkelijke stank kwam ons tegemoet. Wat is dit nou weer. Een van onze kamergenoten lag in zijn bed met het licht nog aan en ook zijn kleren had hij niet uitgedaan.
We vroegen ons af waar deze merkwaardige lucht vandaan kwam, en dachten dat het misschien zijn schoenen ofzo waren. Dit terwijl de ramen open stonden en de van aan het blazen was. Gadverdamme.
Ik had geen kussen en toen ik die beneden ging halen kwam gilmee achter me aan, en vertelde dat die gast gewoon net in zijn bed piste. Ughh, je zag het zo op de grond lopen. De bewaking werd gehaald en wij werden naar een andere kamer overgeplaatst. Heel fijn!

In de dagen hierna zijn we opzoek gegaan naar een lift die ons of mij naar Cairns kan brengen.
We ontmoeten wat fransen, die echt een perfect plan hadden, en toen we ze zagen was het al gelijk gezellig. Ik was helemaal blij, want het surfboard wat ik mee heb paste ook in de auto!
ze gingen ook naar Alice springs en kings canyon.  Ze hadden een grote van waar we dan ook in konden slapen.
Ik had er helemaal zin in, het nadeel was dat ze pas 3 dagen later weg wilden, dat terwijl we Darwin wel een beetje gezien hadden(het is niet zo'n grote stad)
Noujah, als we dan tenminste een lift krijgen, prima. Na 2 dagen wachten kregen we een sms dat we oppeens toch niet mee konden, met een of ander lullig excuus. Echt jammer, vooral omdat we 3 dagen voor stront hadden zitten "wachten"

Nog wat andere mensen ontmoet, hier paste alleen mijn surfboardje niet in de Auto...
Vandaag afgesproken met een Duitse jongen, ik heb net zijn auto gezien en we gaan misschien de westkust van Australie doen in zijn 4WD echt vet. Ik zit alleen een beetje te twijfelen, omdat ik niet zeker weet of ik het 2 maanden met deze gast uithou, maargoed ook weer een goede oefening om met iemand een band te krijgen waar het niet vanaf het begin gelijk goed klikt. Het is een aardige jongen, maar merk dat we al snel zijn uitgepraat :p

Verder gaat het hier allemaal erg goed, heb het erg naar mijn zin, en zijn laatst naar een marktje geweest waar we hebben geluisterd naar een didgeridoo show en gegeten hebben bij een Roadkill Restaurant. met de prachtige tekst: You Kill It, We Grill It! Geweldig!
We hebben allemaal soorten vlees geproeft, kangaroo(helaas nog niet gezien) krokodil, buffel(echt lekker!), waliby en emu. Echt grappig.

Ik denk dat ik wel met deze jongen meega, hij gaat naar een prachtig deel van Australie, waar ik helemaal niet zoveel over weet, en het lijkt me gewoon heel leuk om zo'n roadtrip te doen!
Als ik dat ga doen ben ik wel echt lang zonder internet, dus weest niet ongerust als je voor een tijdje niks hoort!

Veel liefs en knuffels,

iori

Bali

Hee Allemaal,

na eindelijk weer een redelijk goedkoop internetcafetje gevonden te hebben is hier dan het vervolg!


Bali,

Na een grappig boottochtje aangekomen op het welbekende bali. Al meteen werden wat verschillen duidelijk, de wegen zijn een stuk beter, alles is goed aangegeven en de wegen zijn zelfs verlicht! Woow, dat ging lekker. Ook de afstanden zijn een stuk kleiner en zijn we ook al gelijk het stadje wat we als slaapplek in gedachten hadden voorbij gereden.
Bij aankomst nog even zweten bij de politie omdat niet al onze papieren klopten, en Gilmee geen rijbewijs heeft. Tot nu toe was het allemaal geen probleem, maar deze agenten spraken een stuk beter engels en konden ook wat minder om onze grapjes lachen. Gelukkig gewoon zonder kleerscheuren of onnodige bedragen afgekomen!

We waren erg moe, en ieder guesthouse of homestay waar we naar kamers vroegen waren echt zoveel duurder dan we gewend waren. Ik zat echt te hopen dat dit niet voor de rest van Bali zou gelden, gelukkig kwamen we uiteindelijk toch nog op een redelijke prijs en toen we daar nog wat van af konden halen was het helemaal goed.
Eerst een dagje rustig aan. Beetje verkennen, uitzoeken of we kunnen duiken en nog even op het strand liggen. Eerst een heerlijk ontbijtje met Banaan, Ananas en Mangosteen, heerlijk! "s avonds lekker een sate met wat rijst.

Na wat bijkomen kwam Gilmee erachter dat hij een borstscan moet doen om toegang te krijgen tot zijn Australische visa. Gelukkig was het grootste ziekenhuis van noordbali al binnen een halfuur bereikt. We liepen naar binnen, en ik wist me nooit wat ik me nou voor moest stellen van een ziekenhuis in een armer land maar ik kwam wel voor een verassing te staan. De lucht die ons tegemoet kwam was echt vies en iets van een operatiekamer was er niet. Mensen lagen allemaal naast elkaar, of ze nu iets had gebroken, aan de beademing lag of door 2 chirurgen onder handen werd genomen. Gilmee werd naar een andere afdeling genomen waar ze hem niet konden helpen omdat er geen dokter aanwezig was, die was wel in Denpasar(de hoofdstad van Bali) We hadden geen keuze, we moesten daarheen. Dan maar wat minder lang aan de noordkust. De stranden waar we onderweg even waren gestopt om te kijken bevielen ons ook helemaal niet, heeeeel erg toeristisch, vol met resorts en vrouwtjes die constant kwamen vragen of je echt geen massage of stukje fruit wilde. Iedereen sprak perfect engels en ik verlangde echt terug naar Java.

Op naar Denpasar, al binnen 3 uurtjes hadden we het hele land doorkruist, wat een flutlandje vergeleken java en Sumatra zeg. In deze vrij grote stad konden we deze dokter wel snel vinden en voor zo'n 35 euro was het allemaal geregeld. Het Australische Counsil was helaas al dicht dus moesten we een slaapplekje opzoeken.

Kuta leek ons wel prima, het was al in de avond en we hadden ook wel zin in een feestje. Ik wist niet zo goed wat ik me moest voorstellen bij kuta maar ik werd opnieuw verbaasd. Wat een grote toeristenbadplaats. De MEGA grote resorts vliegen je om de oren, grote clubs en barretjes, winkel, winkel, winkel, winkel, over waar je keek winkels! We reden naar het strand toe zodat we enigzins konden orienteren en we hadden wat goede verhalen gehoord over het zogeheten Poppies. Toen we hier aankwamen bleek hetnog zoveel duurder dan wat we tot nu toe hadden gezien en wisten dat het echt een pittige slag in onze porto zou worden. Na wat rondgevraagd kwamen we toch weer op een redelijke prijs. Tassie uitgepakt, geinstaleerd en ready to Party!
De eerste club die we ingingen The SkyGarden, was gelijk raak! Lekkere muziek, vrij druk en de stemming zat er goed in. Op het podium gingen Gilmee en ik helemaal los en we pakten iedereen in, zelfs de barmannen die tussen ons en het publiek stonden gaven ons respect.

De volgende ochtend even uitbrakken op het strand. Hier kwamen we 2 nederlandse gasten tegen, echt super aardig en heerlijk nog wat biertjes mee gedronken en veel mee gelachen. Toen we op Kuta Beach aankwamen moest ik wel even lachen, ik had gehoord over metershoge golven, we keken, en het was helemaal plat. Ik had de week hiervoor erg zin gehad om te surfen, maar toen ik ook nog het aantal bordjes in het water telden had ik al gelijk geen zin meer. Over de hele kust verspreid kon ik wel meer dan 200 bordjes in het water tellen, als er dan een goede golf aankwam gingen ze met ze alle peddelen en kon niemand echt de golf uitrijden. De 2 gasten hadden wel een bordje gehuurd en toen ze vroegen of ik het ook even wou proberen kon ik het natuurlijk niet laten!:D
Het was weer heerlijk en het ging echt supergoed. Het was een longboardje en hoewel ik dat al wat langer niet had gedaan beviel het me heel erg. Toen hij het weer zelf wou proberen ben ik gelijk mijn eigen bordje gaan halen om het daar nog wat golfjes mee te pakken.

Het klikte zo goed tussen ons dat we 's avonds eerst wat gingen eten en daarna nog wat gingen drinken. We namen ze mee en lieten ze ons favoriete gerecht proeven, en daarna eerst een drankje in een lounge en vervolgens op naar dezelfde club!
Weer helemaal los, en echt een geweldige avond gehad!

We hadden nu nog zo'n week over om onze scooters te verkopen.
De tijd begint nu echt te tikken.
De dagen hierna zijn we in Denpasar langs allemaal 2ehands scootershops gegaan, waar ze nergens meer dan 1,5 miljoen voor onze(6 miljoen gekocht) scooters wilden betalen... Dit kwam omdat als je een scooter koopt in Aceh, het nummerbord ook daarvandaan komt en het lastig is om die dan over te zetten naar een Balinees nummerbord, Het kost zo'n 2 weken tijd en zo'n 2 miljoen. We wouden dit gewoon van de prijs afhalen en dan zo rond de 4 miljoen ervoor terug maar niemand wou de moeite nemen. Het was erg vermoeiend allemaal om al die winkeltjes af te gaan en al die mensen aan te spreken en we gingen vaak echt vroeg naar bed.

We zijn weer terug gegaan naar het australische counsil waar ze ons eigenlijk helemaal niet konden helpen en ons weer terugstuurde naar het hospital in Kuta. Daarheen gegaan, bleek alles goed te zijn en konden we vieren dat ook die last  nu eindelijk van onze schouders was. Ik wou nog erg graag naar het zuiden van bali, Uluwatu, omdat ik had gehoord dat het daar erg mooi was.
Onderweg stopten we vaak langs het strand om te kijken of we daar misschien konden slapen, dit wouden we al vanaf de eerste x in bali doen, en omdat we nog maar een week overhadden was een beetje nu of nooit.

Na eerst bij de tempel (vol met aardig wat vervelende apen) geweest te zijn en daarna nog een biertje en wat eten bij het prachtige (surf)strand van Uluwatu zijn we naar een plek teruggegaan die we onderweg hadden gezien. Daar stond een soort platformpje met een dak erboven. Gilmee hing zijn hangmat op en ik rolde mijn matje uit en hing mijn klamboe op. Er stond best een windje maar we trokken gewoon wat warme kleren aan.
We pakten onze grote messen die we gekocht hadden tevoorschijn en begonnen in de omgeving wat hout te halen/hakken en namen dat vervolgens mee terug op de scooter naar ons huisje. Hier maakte we een groot kampvuur en genoten we van de biertjes die we speciaal voor deze gelegenheid hadden gekocht.
Het was al best laat en we gingen maar onder zeil. Gilmee sliep best lekker, in het donker was het mij alleen niet opgevallen dat ik mijn matje had uitgerold over een roodmierennest.
Ik was al heerlijk in slaap gevallen toen ik echt constant kleine branderige beetjes over mijn nek en rug voelde. ik probeerde het te negeren maar ze begonnen echt wel pijn te doen. Ik pakte mijn zaklamp en vloekte niet geheel onterecht. Mijn "kussen"(ookwel opgerold t-shirt) was bedekt met rode mieren en ook mijn matje zat helemaal onder. ik kon geen beter oplossing bedenken dan ze allemaal eraf schudden en met mijn sarong een soort extra laagje tussen ons te doen zodat ze niet bij mij konden komen en gewoon weer in slaap te vallen. helaas, dit plan werkte totaal niet en na een half uur gaf ik het op en begon ik maar wat muziek te luisteren en te wachten tot het licht zou worden. Uiteindelijk kon ik toch nog via mijn tas een beetje confortabele houding vinden.

De volgende dagen was het echt scooters verkopen als een malle. Iedereen aanspreken en alle telefoonnummers die we verzameld hadden nog een x terugbellen. Wat laatste locals geprobeerd, maar dat was het echt niet waard. Gilmee zetten een advertentie op internet en ik maakte een flyer die we overal gingen ophangen, internetcafetjes, restaurantjes noem maar op.

We probeerden nog een andere tactiek, we liepen een sportkroeg in en daar zaten een stel Australische zich vlink te bezatten. We vertelde ons verhaal, en als gehoopt wouden ze deze scooters wel even zien. Ze zaten allemaal onder de tattoo's en na een testrondje was de eerste verkocht, en voor wat een prijs! 5,5 miljoen!
Nu de volgende nog. De dagen begonnen af te lopen en we hadden nu nog maar 2 dagen over.
Echt haast! we gingen het strand af en spraken gewoon iedereen aan, wisselde wat telefoonnummers uit en hadden uiteindelijk een stuk of 4 geintresseerde verzameld.
De laatste dag was aangebroken, ons vliegtuig ging om 23:30 en die bike stond er nog steeds. We hadden een paar afspraken en toen we hem uiteindelijk verkocht hadden om 3 uur 's middags werd de deal verpest door wat locals die hem vertelde over het nummerbord.

's avonds een beetje wanhopig zitten wachten op onze laatste hoop. Nog een australier. Hij kwam zo rond 8 uur en om kwart over was ook de laatste bike verkocht! 4 uur voor het vliegen, en ook deze voor 5 miljoen eruit! Dus in totaal zijn we 60 euro p.p. kwijt geweest aan deze geweldige trip. Oke we hebben niet heel bali kunnen zien en hadden graag nog wat meer gedoken of gesurft in de laatste dagen maar zo'n bike heeft ook wat nadelen.
Ik wilde nog heel graag een surfboordje, en na wat surfshops langs te zijn gegaan had ik MIJN surfbordje gevonden. Snel wat eten, en in de taxi haasten naar het vliegveld. We waren de laatste aanboord maar nu toch in Darwin aangekomen.
Het gaat allemaal goed, en morgen krijgen jullie weer een nieuwe update!
Ik heb nu een afspraak voor een lift naar Cairns,
Big Hugs,
and no worries!

iori