20 dagen, 3000km, 2 scooters, een jaartje ouder en veel, veel kontpijn!

Maand 4 is bijna afgelopen, en jeetje wat is er weer veel gebeurd!
Erg veel gereden, en echt in de meest geisoleerde plekken van Sumatra geweest, wat ook betekent geen internet, dus nu een lange update!

Het begin,
We probeerden vroeg op te staan, maar toen het nog donker was, en ons bedje eigenlijk wel heel lekker lag, besloten we van 5, een uurtje of half 7 te maken. Na een douche, en het klaarmaken en eten van de Ananas die we de vorige dag gehaald hadden, pakten we onze tas in en gingen we voor het eerst de tassen voor de grote rit op onze scooter binden.
Eerst de grote tas en daarna mijn kleine dagrugzakje. Het zat er nog een beetje knullig aan vast, maar we wisten dat het beter en beter in zouden worden narmate de reis vorderden.
We hadden ons al voorgenomen dat bij de keuze van het reizen met een scooter veel voor, maar ook veel nadelen zouden zitten, en dat we het best een aantal keer goed zat zouden worden, de wegen een puinhoop en dat we erg vermoeid zouden raken na lange dagen. Ook het slapen bij lokale mensen, of ongemakkelijke plekken zou best een paar keer voorkomen. Dat we dit ook allemaal op onze eerste dag zouden meemaken hadden we niet voorzien.
Het begon allemaal leuk, we hadden al een stuk van de weg de week ervoor afgelegd, toen we op het idee waren gekomen om de scooter te kopen, en dat was een keurige asvalt weg.
Al vrij snel toen we voorbij het punt waren wat we kenden, kwamen er meer en meer gaten in de weg, maar nog steeds geen probleem, we zigzagde er mooi omheen en niks kon de dag verpesten, want het was allemaal gelukt en hier reden we dan!
We gingen best snel en namen af en toe lekker even de tijd om bij te komen, wat te drinken of te eten. De asvaltweg met gaten veranderden in een onverharde weg, en we dachten.... oh nee dit kan misschien wel een hele heeeeeleee lange reis gaan worden. Toen de weg kleiner en en kleiner werd, gingen we toch nog maar even vragen waar we waren, en ja hoor. Verkeerd gereden, naja het voordeel was, de kans was groter dat we weer op een mooie weg zouden uitkomen. Het is heel makkelijk om hier te verdwalen en er zijn heel weinig bordjes met plaatsnamen of afstanden, dus dan is vragen de enige oplossing. De mensen spreken hier alleen heel weinig engels dus met uitbeelden en het vaak herhalen van de plaatsnaam kom je een heel eind. Meestal begonnen ze heel hard te wijzen en zeiden ze "troess, troess' (wat rechtdoor betekent)
De weg was prachtig en we kwamen al snel door veel verschillende soorten landschap.De weg liep langs het strand, en toen we wat heerlijke hoge golven zagen moesten we gewoon even stoppen. We parkeerde de scooters tussen een stel waterbuffels(en begonnen hem nog aardig te knijpen toen die joekels onze kant op kwamen) kleede ons om en namen even een frisse duik!
Wat voelde dat lekker, zo vrij als een vogel! Het voelde bijna als op vakantie zijn met de auto, je tas is je achterbak en je hebt alles bij je! Ik poetste mijn tanden en na het afdrogen gingen we weer verder. De weg werd nu nog erger, zandweg... je moest erg voorzichtig rijden omdat anders je voorband weggleed en je gewoon op je plaat ging(wat af en toe bijna gebeurden)
Na wat druppels deden we snel onze nieuwgekochte poncho om(wat er echt totaal niet uitzag:P) en reden verder. Het bleef echter bij wat druppels en toen we met de veerboot(bestaande uit 3 kleine bootjes met een platformpje erop gebouwd en een kleine moter) een riviertje over staken zaten wat locals ons ook erg raar aan te kijken. We deden ze dan ook snel weer af en gingen verder.
De verschrikkelijke wegen wisselde elkaar een beetje af tot we tegen de avond weer een mooie strakke weg tegen kwamen, hier konden we eindelijk weer wat kilometers maken! Hier kwamen we bij het 2e heerlijke genot, vliegen vangen voor het leven. Jeetje, het lijkt net of er hele zwermen precies voor je hoofd vliegen, als je je mond open deed hoefde je niet meer te dineren, echt zoveel.
We waren al best moe maar wouden graag het stadje Meulaboh halen, dus gingen we gewoon in het donker door. Best spannend, al die gaten en dan en fractie van een seconde om een soort heup actie te zetten en ze dan nog net ontwijken. Soms dan reed je iets te hard of dan was je net iemand aan het inhalen en dan kon je gewoon het gat niet meer ontwijken, dan hoop je maar dat het meevalt en hou je goed aan je scooter vast en bereid je je voor op de klap.
Oef na zo'n 2 uur overleven, full concentrated op de weg, kwamen we aan in Meulaboh. Weer een grote stad, die hadden we al een tijdje niet gezien. Tot nu toe alleen door kleine dorpjes gereden waar mensen je met grote ogen aankijken en waar iedereen met je op de foto wilt.

We waren moe, maar hadden het plan om even uit te rusten en dan weer verder te gaan en zochten naar een rustig plekje aan het strand. Helaas konden we die niet vinden en besloten door te rijden naar een kleiner dorpje Longka om daar op het strand een plekje te zoeken.
We vroegen wat mensen waar het strand was en na een kleine zoektocht hadden we het gevonden.
we waren toch wel moe en keken waar gilmee misschien zijn hangmat op kon hangen tussen wat palmbomen. Nee nou dan maar het strand zelf. We reden de scooters tot de plek waar we wel mooi konden pitten. Er zaten erg veel muggen en ik wist dat als we geen clamboe om deden het een hel zou worden. Dus daar gingen we, half 12 's nachts aan de klus. Ik ging wat takken zoeken die als paaltjes fungeerde, Gilmee scheen me bij met een zaklamp en ik groef een gat en stopte mijn 2 paaltes in de grond. Hiertussen spande ik een touwtje en daar hingen we de clamboe op. We maakten helemaal ons eigen hutje. We legde de sarongs neer als matras, en daar gingen we, het zag er nog best gezellig uit.
Ik kon helaas geen oog dicht doen, ik was zo onrustig, de hele tijd het rijden in me hoofd, en het gevoel dat er ieder moment vreemde mensen ons kwamen beroven, dus het gevoel dat je de hele tijd moet opletten en je spullen moest bewaken, daarnaast lag het "bed" (gewoon zand) ook niet onwijs lekker.
Uiteindelijk wel wat uurtjes slaap gepakt, maar om half 4 was ik toch klaar wakker en kon ik Gilmee overhalen om weer verder te gaan, wat een goede beslissing was, want nog geen half uur later begon het te regenen.

Wat een eerste dag, onverharde wegen, gaten in de weg, zandweg, slapen op het strand, 250 km en prachtige dingen gezien.
Nu het donker was, waren zelfs de weinige bordjes die er dan waren moeilijk te volgen en hadden we een afslag gemist, waar we pas veel later achterkwamen. Na een lange rechte weg met veel gaten kwamen we bij de voet van het gebergte wat we op de kaart hadden gezien. We wisten dat we door de bergen moesten en het begon gelukkig langzaam licht te worden.
Haarspeltbocht na haarspeltbocht, stijl omhoog wisten we wel dat dit de echte vuurdoop was. Toen er een heel stuk van de weg was weggeregend en we een weg moesten banen tussen allemaal grote kiezelstenen besloten we om maar even te pauzeren om ook de scooters ff af te laten koelen.
Pfoe dit was echt nog heftiger dan we hadden verwacht. De benzine stations die we onderweg tegen waren gekomen waren dicht en we hadden nog maar een halve tank over. We hadden allebei nog een liter reserve mee, in onze buddy en dachten dat deze misschien hier wel erg van pas zou kunnen komen. Na meer geklim en daarna een erg stijle afdaling over modderwegen stonden we stil voor een grote modderpoel. Hoe gaan we hier in godsnaam onze scooters doorheen halen?!
We schoten allebei in de lach en zaten een beetje te peinzen over de beste oplossing. Met ze 2e namen we scooter voor scooter erdoorheen, we stonden tot onze enkels in de prut, het regenden, maar we bleven lachen. We reden verder en kwamen erachter dat je de scooter heel gemakkelijk in zijn vrij kon zetten door het schakelpedaaltje half in te drukken, als hij in ze vrij staat is het eigenlijk net een fiets en maakt het afdalen een stuk prettiger.

Beneden aangekomen snel getanket en weer verder. We kwamen in een prachtig dal met een riviertje, waterbuffels en rijstvelden, echt een plaatje!
We trokken onze natte schoenen en sokken uit, en switchte naar de slippers. we bonden het hele pakketje aan de buitenkant van onze scooter en gelukkig begon ook langzamerhand het zonnetje door te breken.
We kwamen 's middags in Takengon aan, het plaatsje wat we als eindbestemming hadden gekozen, en gingen gelijk naar het eerste beste hotel. We spoelde onze scooter, schoenen en sokken enigzins schoon en vonden dat we daarna zelf ook wel aan een kleine was toe waren.
Na een heerlijke Mie Goreng kwam gelijk de After Diner Dip en gingen we snel lekker naar bed, waar we instant in slaap vielen, en echt heeeeerlijk sliepen, in tijden niet zo goed geslapen:D
De volgende ochtend ontbeten we in hetzelfde tentje en de mannetjes die er gister ook zaten waren er nu weer en gaven ons allemaal een handje toen we binnenkwamen. We hadden al gelijk vrienden gemaakt.

Na het ontbijtje gingen we weer verden, een prachtige weg, nu een stuk hoger, echt door de bergtoppen. De naaldbomen gaven een heerlijke geur en de weg was redelijk, we waren gewoon puur aan het genieten. We waren opweg naar Ketambe, hier kon je Orang Utans spotten, en dit plaatsje wou ik graag bereiken voor mijn verjaadag(de volgende dag) Onderweg kwamen de goede gesprekken naar boven en het was echt een prima reis, af en toe begon het weer te regenen maar omdat de weg erg veel op en neer ging en ook aardig slingerde schoot het niet echt op.
's nachts kwamen we bij een tentje aan en bestelde 2 koffie. Ook hier weer allemaal oude mannetjes, en hoewel we niet echt Bahasa Indonesia spreken, en hun totaal geen engels konden we toch nog een aardig gesprek hebben en zaten we vooral veel te lachen. 2 locals gingen ook naar Ketambe en we vroegen of we hun konden volgen.
Oef dat was wel even pittig zeg, ze reden als gekken! Gewoon 70, 80 door de bergen scheuren, kuilen ontwijken en gewoon weer doorgassen. Het was  het makkelijkst als je vlak achter ze zat omdat je dan in hun baan reed en de weg voor je helemaal verlicht werd.
Ze reden alleen zo hard dat we ze een paar keer niet bij konden houden. Je kon nergens anders aan denken, alleen fully focus op de weg, overleven, want als je valt is er niet een mooie vangrail, dan kan het gewoon afgelopen zijn!
Ze reden ontzettend hard, en hadden dan snel een stop en knalde daarna weer verder. Toen het ook nog begon te regenen raakte mijn energie echt helemaal op en hoopte ik dat Ketambe zo snel mogelijk zou komen. Na zo'n 1,5 uur achter ze aan te hebben gereden, stopte ze oppeens en, godzijdank, waren we er!
Pfoe, dat was me een dagje wel zeg. Ze hadden lekkere vruchten mee, mangosteen, ik had het nog nooit gegeten maar het schijnt heel gezond te zijn, en die deelden ze met ons. Wij boden ze nog een kopje koffie aan en gingen toen naar onze kamer. Helemaal doorweekt(ja zo'n poncho houdt niet alles tegen) en helemaal op kwamen we binnen. Het was kwart voor 12, nog een kwartiertje en dan werd ik jarig. Ik haalde 2 biertjes, en verrasste Gilmee ermee, en toen de klok 12 uur sloeg proosten we en praten we nog over allemaal prachtige dingen. Wat een einde van mijn 19de levensjaar.

Verjaardag,
Ik werd wakker, en tijdens het ontbijt besloot ik het er lekker van te nemen. Kopje koffie, Ananas shake, en een paar pannenkoeken. Gewoon even lekker genieten. Gilmee werd iets later wakker en na zijn ontbijt gingen we opzoek naar, ja ja, Orang Utans. We hadden gehoord dat ze bij een ander guesthouse gespot waren en een grote kans dat ze daar weer zouden zitten. Onderweg al veel omhoog gekeken, de bomen scannent op oranje bolletjes. Wat was de weg eigenlijk mooi, we hadden er de avond ervoor ook gereden maar ik herkende het totaal niet. Het was gewoon een weg midden door de Jungle.
Onderweg hoorden we wat apen geluiden en konden die ons heel goed voorstellen bij de Orang Utans en liepen onze oren achterna. We kwamen bij het guesthouse en gelijk werden we door een Ranger(beschermer van het natuurpark) gewezen op de 5 orang utans die in de bomen verstopt waren. We keken onze ogen uit. VIJF! woow, we hadden op 1tje gehoopt maar dit hadden we nooit gedacht.
Ik werd gebeld door San wat ook wel een leuke verassing was omdat ik het thuisfront al een tijdje niet gesproken had :D
We werden uitgenodigd om met wat locals mee te lunchen en na wat heerlijk eten keken we nog even naar die prachtige beesten, die wild waren, maar nergens heen gingen omdat deze speciale boom vol met vruchten zat.
Om het echte jariggevoel nog even compleet te maken wou ik graag nog een taart scoren. De eigenaar van het Guesthouse zou 's avonds een groot diner maken voor ons en we zouden met ze allen samen eten. Ik vond het leuk om dan een taart te halen om die als toetje op te smikkelen. Het volgende stadje Kutacane lag een uur rijden met de scooter verderop. Daar aangekomen kwamen we erachter dat er helemaal geen bakker was, en was onze hele tripje eigenlijk helemaal mislukt. Het begon tot overmaat ook nog keihard te storten en kwamen we weer helemaal doorweekt terug.
Het eten was eigenlijk daarna gelijk klaar en we begonnen aan het speciaal voor mij bereide maal. Het zag er prachtig uit en na een bedank woordje smulden we van de overheerlijke Curries, met kip en Jackfruit, echt apparte combinatie maar heel lekker!
Ze spraken allemaal alleen geen engels en het was dan ook vrij stil aan tafel. Daarna nog even genoten van een biertje met Gilmee en nog wat mooie gesprekken gevoerd. Een interessante verjaardag, heel anders dan thuis, heel anders dan verwacht, wat minder feest, maar helemaal niet erg. Ik heb genoten en daar gaat het om!

Volgende bestemming Lake Toba.
De lange reis was niet helemaal vlekkeloos gegaan, we waren een paar keer verkeerd gereden, en de mensen die zeiden hoe ver het nog was hadden ons een beetje op het verkeerde been gezet. Toen we 's avonds, echt al moe, ook nog ruim een uur te ver door waren gereden, zakte de moed een beetje in de schoenen. Gilmee was erg moe, en hoe snel we op de heenweg gingen zo langzaam gingen we terug. Alle trucks en auto's die gewoon vrolijk met hun grote licht aan rijden ook al sijn je of toeter je en zie je vervolgens helemaal niks meer, maakt het er ook niet makkelijker op. Toen we weer een beetje vaard maakten volgde gilmee mij op de voed, en eigenlijk iets te dichtbij, want toen ik plots moest remmen voor wat gaten in de weg knalde hij achter op mij(wat bleek, mijn remlicht deed het niet) Gelukkig houdt zo'n tas heel veel tegen en was er gelukkig niet zo veel aan de hand behalve dat we allebei erg geschrokken waren, naja dan maar wat rustiger verder. We kwamen bij de afslag waar we er eigenlijk in hadden gemoeten en vloekte van hoe we die nou hadden kunnen missen. Daarna volgde een lange afdaling naar beneden, opnieuw regen. Gilmee was nu helemaal op, hij volgde mij en aan de voet van de berg, kon hij wat diepe gaten niet meer ontwijken, en kablamm... daar lag hij.
Ohnee dacht ik. Ik stopte de truck die net kwam aanrijden en hielp hem mee naar de kant.
Wat nu?! uhmm. Hij had erg last van z'n knie maar verder ging het wel, hier en daar wat schaaf wondjes.
Zijn Tas had een groot deel van de klap opgevangen en de schade aan de scooter viel naast een kapot spiegeltje erg mee.
Zijn tas was wel helemaal los geraakt en toen we verder reden viel zijn tas er ook nog af.
We waren er echt bijna en ik begon ook op mijn reserves te lopen. We knoopten de tas los, en ik nam zijn grote en kleine rugzak op mijn rug en zo zochten we een hotelletje. Het eerste beste namen we, en we waren met alles blij. Pfoe we hadden het gehaald.

Lake toba.
Prachtig! Een eilandje, in een meer, tussen de bergen. Eerst ontbijten, daarna even een rondje lopen. Gilmee ging internetten, maar ik was zo benieuwd naar de rest. Het was een prachtige wandeling, en ik realiseerde dat ik toch in zo'n geweldig land was. Hoe ze hele torens op een scooter kunnen bouwen(echt daar zijn onze tassen niks bij) en iedereen die naar je lacht en je vriendelijk gedag zegt. Ik liep langs een rivier en zag een grote (ja echt groot!) waterbuffel in de modder rollen en hij was aan een touw vastgemaakt wat weer in de grond zat. Deze was alleen dicht bij de weg vastgemaakt, en toen ik langsliep sprong het beest op en stoofde op me af, ik schrok me een ongelukk en deinsde achteruit. Ik durfde zowat niet verder tot wat locals hem met wat shhh shh wegjaagde en ik toch met een beetje geknepen billetjes langs hem wandelden. Na een verlaten kermis kwam ik bij een dorpje waar ik zeker wist dat nog nooit een blanke was geweest en iedereen zat me met zoveel nieuwschierigheid aan te kijken. Wat oude vrouwtjes vroegen waar ik heen ging, en vertelde ze dat ik aan het lopen was waarna ze in lachen uitbarste en me uitlegde hoe ik terug moest komen. De locale kindertjes begonnen elkaar te roepen om naar mij te komen kijken en ze begonnen allemaal rare dingen te doen om aandacht te vragen, echt grappig. Daarna kwam ik nog langs wat vrouwen die omringd waren door rode peppertjes die ze aan het pellen waren, en die allemaal lachend naar me riepen.
Ik ging maar een beetje terug richting het hotel, ik liep langs een soort restaurantje waar allemaal oude mannetjes koffie aan het drinken waren, roken(echt iedereen rookt hier!) en spelletjes aan het doen. Kaartspelletjes, domino en schaken. Ik had wel zin in een bakkie en hoopte dat ik mee kon doen.
Ik werd al snel uitgenodigd voor een potje schaak en had er helemaal zin in. Ze vroegen me van alles, maar helaas ging mijn indonesische woordenschat toch niet zo ver.
Het was een spannend potje maar ik moest hem toch de winner noemen. Het 2e potje was nog spannender maar na opnieuw een nederlaag ben ik toch maar naar huis gegaan:P hoewel ik het wel echt heel leuk vond! iedereen ging om ons heen staan en het was gewoon lachuh om tussen al die mensen te zitten.
'S avonds genoten van al jullie felicitaties en daarna maar weer vroeg naar bed.

De volgende dag wouden we gewoon relaxen maar besloten toch een stukje te rijden omdat als je maar 3 of 4 uurtjes rijd het toch veel scheelt maar niet vermoeiend is. Ja hoor, de eerste peg, mijn ketting lag eraf. Ik vroeg me al af bij wie het eerste dingetje mis zou gaan, gelukkig was aan de dal van de berg een workshop, en zette ze hem er zo weer op en haalde er ook een schakeltje uit. we betaalde 50 eurocent:p en vervolgde de reis. Toen het donker begon te worden hadden we precies onze bestemming bereikt, ook aan laketoba maar nu aan het zuidelijkste puntje.
We gingen lekker na het eten weer vroeg naar bed om de volgende dag weer een aardig stuk af te leggen. De nacht was verschrikkelijk, we sliepen achter een soort slachthuis en stuk of 20 varkens gingen helemaal los, en we wisten niet wat we meemaakten. De wekker ging om half 5 en na een koude plens water was je weer helemaal wakker. het was nog donker, we tankte en gingen weer opweg, tanken is hier trouwens een onwijs gedoe, omdat je benzine tank onder je zadel zit, waar wij de hele tasconstructie aan vast knopen. Dus als je wilt tanken dan moet alles er weer helemaal af, en dan er weer op.
 We reden weg in het donker en toen we een stukje opweg waren kwam de zon, boven het lake toba, op. Prachtig, de lucht kleurde prachtig, en we hadden er weer helemaal zin in. De weg was erg goed  en we gingen als een speer. Na het eerste kopje koffie, begon het licht te regenen. Helaas, noujah, ponchotje op en verder. Gilmee ging de bocht iets te hard in, remde, en door het water slipte ze achterband onderuit. Ohneeeeeeee.
Hij schoof onderuit maar rolde erg mooi door. Ik rende naar hem toe en tot mijn verbasing viel de schade erg mee. Ik dacht echt dat het nu afgelopen zou zijn... Maar gilmee kan wel tegen een stootje en we gingen weer verder, deze keer alleen wel met wat meer angst de bochten in.
We schoten goed op en toen het keihard begon te stortregenen zochten we toch maar even een slaapplek.
De volgende dag was het nog steeds veel aan het regenen, en de opzich prima weg konden we niet zo scheuren als we normaal deden, en besloten al snel om maar te stoppen. We vroegen in een klein dorpje naar een hotel en verwachte dat we doorgestuurd zouden worden naar een grote stad, wat meestal gebeurt. Tot onze verbazing zeiden ze, nee hier is er een naast de school. we hadden geen bordje gezien, en die was er ook niet maar na nog een x vragen wisten we het zeker dit was het Hotel. Een lief vrouwtje, liet ons een soort groot tuinhuis binnen, en het was allemaal prachtig, schoon, zachte bedden, en een heerlijke ruime kamer, daarnaast hadden we het tuinhuisje(waar nog 4 andere kamers die ook te huur waren, aan vast zaten) voor onzelf en voelde we ons gelijk thuis. We werden weer eens in tijden lekker in de watten gelegd, en we vielen allebei op de bank met een dekentje in slaap.
Na een goddelijk nachtje, bleek volgende dag dat het echt een goede keuze was, het was stralend blauw weer. Onderweg gingen we de evenaar over, en kwamen er allemaal huisjes met hele fraaie puntjes, die aan de hoorns van de waterbuffel deed denken.
In 1 dag legde we een enorm stuk af naar Bukittingi. Weer een grote stad!
Met winkels, toeristen?!(ja die hadden we ook al 2 weken niet gezien) en veel hotels, we zochten de goedkoopste en kwamen in een mufklein kamertje met bedden die al 3x overleden waren, maar we vonden het helemaal prima, niks te klagen voor 2 euro de man.
We dachten erover om de volgende dag een vulkaan te beklimmen maar waren hier helemaal niet aan toe, en gilmee had nog wat wondjes aan zijn voet en kon onmogelijk de hele dag met schoenen aan lopen.
Dus 's avonds namen we nog een extra biertje en gingen lekker uitslapen. Door het vaste ritme van vroeg opstaan werden we nu ook weer vroeg wakker. Na een leuk rondje door de stad, kwamen we in het barretje waar we de dag ervoor ook hadden gezeten en waar we hadden afgesproken om met iemand te gaan fitnessen. Tijdens het wachten keken we naar Spartacus, een serie die ik in Nederland ook volgde. Heerlijk weer eens ouderwets genieten van wat tv.
De man waar we mee hadden afgesproken kwam niet opdagen dus gingen we zelf maar.
We hadden ons niks voorgesteld van de Gym maar toen we daar kwamen werden we toch weer verbaasd. Niet veel mensen in Indonesie trainen, maar hier zaten dan een paar brede boys bij elkaar.
We lieten even zien wat we in huis hadden, en Gilmee liet ze tijdens een rugoefening allemaal klappen toen hij het maximale gewicht met nog 10 extra kilo naar beneden trok.
Heerlijk om weer eens te trainen. 's avonds pisten het weer van de regen en hadden we gelijk onze douche alweer gehad. Want een fatsoenlijke douche kennen ze hier niet, gewoon een bak met water en dan moet je dat maar zelf over je heen gooien. Even wennen, maar nu toch wel lekker.
We waren nog opzoek gegaan naar wat oude soort jasjes. We zagen ze in de etalage hangen en waren gelijk verkocht. Voor nog geen 10 euro kon je een heel leuk jack kopen, het probleem was alleen, niet in onze maat. Nergens waar we kwamen hadden ze een large?! Jammer. We zagen het al helemaal voor ons, samen op de scooter met van die oude soort grease achtige jack's.

De volgende dag kwam het 2e probleem, opnieuw bij mijn scooter. Mijn gas bleef namelijk hangen. Dit klinkt wat enger dan dat het was, omdat het alleen gebeurde als ik maar een klein beetje gas gaf, het was wel gevaarlijk want als je het niet verwacht maakt het soms toch wel een groot verschil. We gingen naar het eerste beste werkplaatsje en daar werd de caborateur schoongemaakt, maar ik was overtuigd dat het daar niet aan lag. Na een testritje kon ik het probleem niet meer terugkrijgen dus dacht ik dat het opgelost was. Helaas aan het eind van de dag kwam het gewoon weer terug.
De avond begon zijn intrede, en in combinatie met regen waren we er heel snel over eens dat we maar beter konden stoppen. We hadden in Bukkittingi gehoord dat je bij sommige benzine stations een kamertje had waar je kon rusten. Heel basic, maar die gast gebruikte het als hij lange afstanden moest afleggen. Het eerstvolgende hotel was zo'n 20 km verderop, dus dan maar het benzinestation. We waren allebei moe, en toen we een kamertje hadden gevonden, wat volgens ons "het kamertje" moest zijn, dropte we onze spullen en probeerde te pitten. We sliepen nog best oke. maar weten nog steeds niet of het nou de bedoeling was dat wij daar zo lagen.
De volgende dag begonnen we te rijden toen het licht was. We gingen naar het eerstvolgende grote workshop waar ze het probleem wel konden fixen. Ze waren net open en er was een eigenaar die een klein beetje engels sprak. Ik probeerde het probleem zo goed mogelijk uit te leggen, maar omdat het probleem maar af en toe voorkwam was het lastig om te laten zien. Ze kwamen het ene na het andere probleem tegen, maar iedere x tijdens het testrondje kwam hetzelfde ding weer terug. Tot wanhoop aan toe. Ik heb 3x met de monteur achterop gereden om het te laten zien. Toen hij uiteindelijk een heel deel in de motor had veranderd, en het probleem nog steeds niet verholpen was, heb ik nog een x met de baas achterop gereden en kon ik hem laten zien wat het probleem was.
Hij legde het uit, en iedereen kraakte zijn hoofd erover maar niemand wist waar het probleem aan lag. Na de hele dag vanalles te hebben geprobeerd, gaskabel vervangen(ECHT VANALLES), nog een x caborateur schoonmaken, dat ding in die motor, iets bij me ketingkast, bleef het probleem terugkomen. Frustratie, want je zit met een taalbarriere en je kunt het probleem niet goed laten zien of uitleggen, hoewel het wel heel belangrijk is. Nadat ik het probleem had kunnen laten zien toen hij in zijn vrij stond, wist ik zeker dat ze het zouden kunnen fixen, na het testrondje kwam het niet terug, en ik was helemaal blij, en zij ook. We rekende af, en het was nog geen 25 euro, wat natuurlijk spotgoedkoop is, als je het in NL zou doen zou je 10x zoveel kwijt zijn:P
Na zo'n 4 km kwam het probleem helaas weer terug en we weten nu nog steeds niet wat het is... we weten wel dat we een hele dag kwijt waren met het fixen van allerlei problemen, maar niet het probleem waar we voor kwamen. We hadden geen zin meer om terug te gaan, en na zo'n uurtje hadden we honger gekregen. Onder het genot van wat Nasi Goreng werden we uitgenodigd dat als we zin hadden we gewoon daar konden slapen, waar we aten. Ik wilde eigenlijk nog erg graag door, maar gilmee had erg zin om te blijven slapen dus had ik er ook vrede mee. Het hele dorp kwam weer kijken, dat er 2 blanken in de stad waren, en we zaten grapjes te maken met wat kinderen.
We lieten onze scooters wassen, en die zagen er ook weer helemaal als nieuw uit

Na een wat onrustige nacht, ging de trip weer verder.
we hadden alleen al 2 dagen geen mogelijkheid gehad om te douchen en voelde ons erg vies,
toen we onderweg weer bij het strand uitkwamen kleede we ons om en rende we naar de zee, HEERLIJK.
De zee was lekker wild, en je kon bodysurfen met de golven.
We voelden ons ook gelijk weer een stuk frisser.

De hele reis had zo'n vaart want we hadden een klein probleem, het visa. Deze zou vandaag aflopen en dan zouden we bij een vliegveld moeten zijn. We wouden jakarta halen, maar dat was een enorme druk op onze schouders en we hadden al snel besloten dat we ook gewoon vanaf Sumatra konden vliegen.
Onderweg nog een x langs het strand gestopt. Gilmee ging zwemmen, en ik zocht een plekje op in een boom die aan het strand stond, een tak was perfect geschikt om op te liggen. De bladeren biede een lichte schaduw en onder het heerlijke genot van Norah Jones viel ik daar bijna in slaap. Puur genieten.
We kwamen aan in Bengkulu, het laatste plaatsje aan de westkust voordat we het binnenland introkken. We stopten om te vragen naar een hotel toen we een bakkertje zagen. We vonden het nog steeds leuk om een taart te kopen, en konden het niet laten om even een kijkje te nemen. Daar stond hij, we twijfelde geen moment en kochten hem gewoon, we lieten hem snijden en regelde wat bordjes en vorkjes.
We liepen naar buiten om een plekje te zoeken om hem op te eten, opeens BAM!
een keiharde knal. Mijn ogen schieten naar de weg, en ik zag een vrouw en een kindje doodstil op de weg liggen. Snel schoten allerlei mensen te hulp en werden ze weggedragen. Mensen stapte van hun brommer af om te kijken, anderen maakten foto's. We wisten niet precies wat er gebeurd was maar we voelde die klap gewoon in ons hart, en hadden ook oppeens totaal geen zin meer in die taart. Het was een suf ideetje en nu kondn we er helemaal niet meer van genieten..
Toen we zagen dat de vrouw en kind liepen wisten we dat het gelukkig niet heel ernstig was, en gingen we het toch maar proberen.
De taart was, uhm, ja, vies:P Ze gebruikte geen slagroom maar een soort zoute vette troep. Hij was niet te eten, en door het ongeluk was het helemaal dubbel. we besloten de rest te bewaren om die aan de eerste beste zwerver te geven.
Bij ons hotel aangekomen, werden we bijna verloofd aan de dochters van het huis. De ouders zagen het wel zitten, 2 blanke rijken jongens met hun dochters.
We waren in Bukittingi al van plan om naar de kapper te gaan, en vandaag ging het gebeuren.
Het was een ouderwetse kapper, en het maakte ons niet zoveel uit wat het eindresultaat zou zijn, we vonden het allemaal helemaal geweldig. Ik liet me ook nog met zo'n mes scheren, en heb weer een strak kapseltje. Ik kneep hem wel even toen ze iets te veel met de tondeuse weg haalde, en ik een grote hanenkam op me hoofd had maar dat werd gelukkig door zijn collega gecorrigeerd.
S' avonds opzoek naar een leuk feestje, helaas, geen feesten in Sumatra. Dus dan maar samen genieten van een biertje.

De volgende dag weer verder. Op naar Jakarta, of toch Palembang?
Palembang een stuk dichterbij, maar kunnen we hierook goedkoop vliegen? onderweg in het eerste beste internetcafe kwamen we erachter dat we voor het geld echt naar Jakarta, Java moesten. Dat zou nog wel even pittig doorrijden zijn. Na wat research kwamen we erachter dat we misschien wel ons visa konden verlengen zonder over de grens te moeten, in Palembang, het punt was alleen. Palembang was een stuk om, en als het niet lukte hadden we 2 dagen minder om alsnog in Jakarta te komen. Maar we probeerde het gewoon. Vanaf Bengkulu zat het weer niet echt mee, en toen we gingen schuilen voor de regen werden we bij wat mensen uitgenodigd. eerst wat drinken, daarna eten en toen mochten we er zelfs blijven slapen. Wat een vriendelijkheid voor vreemden, echt indrukwekkend. De volgende dag was er een locaal marktje, ook weer leuk om dat hier te zien.
De volgende dag weer verder, maar we konden geen hotels vinden, dus opnieuw bij lukraak wat mensen gevraagd, en toch weer een slaapplekje gevonden. Een hele aardige vent, met een dochter die wel engels spreekt en die in Jakarta woont, en ons daar waarschijnlijk gaat rondleiden. Weer geen douchemogelijkheid, nou dan maar wassen in de rivier!
's avonds toen we uiteten gingen, vroegen ze of ik kon autorijden, jahoor dat kan ik. Nou hier dan heb je me auto, uhhhh, mijn mond viel open. Dit had ik niet verwacht. Ik vond het ook wel spannend, het was donker, het stuur zit aan de andere kant en Gilmee en ik vonden het toch wat verstandiger als gewoon de vader meeging en dat hij reed. Eenmaal in de auto had ik spijt en wilde ik dolgraag zelf rijden.
De volgende dag op naar Palembang. Erg voorspoedige reis, tot we in een eindeloos lange file terechtkwamen. Dan begrijp je ook die mondkapjes. De uitlaatgassen zijn echt pikzwart en als je dan zo tussen de auto's doorgaat adem je echt een hoop troep in. Met onze scooters konden we overal wel een beetje tussenglippen maar het nam wel veel tijd in beslag. Wat bleek het was nationale wissel je band dag, want wel 8 vrachtwagens verwisselde op dezelfde1 baansweg allemaal hun band.
Eenmaal in de stad aangekomen bleek het een gigantisch grote stad te zijn. Ik wist eigenlijk niet waar we het visa konden verlengen en gingen we maar naar het vliegveld. 2 jongens die we de weg vroegen, brachten ons er helemaal naar toe. Daar aangekomen was het alweer donker en waren we weer helemaal gesloopt. We hoopten dat we in 1x het visa konden regelen, dan waren we er lekker vanaf en was er gelijk een hoop druk van de ketel. Nee helaas, wat we al verwachten, we werden doorgestuurd naar het imigratiekantoor voor de volgende dag.
We hadden nog geen hotel, en waren dood op, noujah eerst maar even eten. Bij een fake kfc, wat burgers naar binnengewerkt en toen zijn we naar het Airport 2 sterren hotel gegaan. Voor de eerste keer eens lekker laten verwennen, het maakte ons voor 1x niet uit hoe duur het zou zijn, we waren op.
Kwamen we daar, was het vol..... NEEEEEEE
na wat gesmeek, bleken ze toch nog een kamertje te hebben. ahh, en wat voor kamer!
Een goddelijk bed, warme douche, tv, koelkast! Jaaaaaa dit was m.
Wat een goede keuze zeg. De ontbijttijd was alleen minder, van 6 tot 7.
Dus we zetten de wekker, werden heerlijk wakker, aten ons vol en gingen daarna weer lekker terug.
Na nog zo'n 2 uur slaap begonnen we onze energie een beetje terug te krijgen.
We vroegen bij het hotel naar het Imigratiekantoor, en ze wouden ons er wel heel brengen, prima!
Even snel wat nette kleren aandoen, en schoenen, want op je slippertjes en je hempje kom je daar niet binnen.
We zaten zo te hopen dat het zou lukken, maar hadden geen idee hoeveel geld het zou kosten, en hadden ook het benodigde uitreisticket nog niet. We hadden ons al voorbereid dat het moeilijk zou gaan en dat we nog een aantal x dingen als kopien moesten gaan halen. Maar helemaal geen moeite, na zo'n anderhalf uur was alles gedaan, en voor 25 dollar konden we nog 30 dagen blijven!
Dat ging makkelijk, en gelijk een hele rust van onze schouders af.
Terug bij het hotel ook nog een massage genomen, daar had ik al zo'n 4 weken zin in! Heerlijk, een traditionele indonesische massage, weer heel anders dan de Thaise, maar wel heel lekker.
Na het eten hadden we wat biertjes koud gezet en zaten een beetje te lezen, te hopen dat er nog een filmpje op de tv zou komen. Ja hoor, na wat zappen begon net 2 fast 2 furious. ahh wat een perfect einde na zo'n goed geslaagde dag. In ons heerlijke bedje, onder de lekkere dikke deken, met bier op schoot, nootjes en dan lekker filmpje kijken.

De volgende ochtend zo lang als we konden genoten van onze kamer en strak 8 minuten na de check-out tijd de kamer verlaten. Op naar Jakarta! Eerst de grote stad uit, dat koste al bijna een uur, en toen dezelfde weg, weer file! maar nu minder. we hadden onze inhaaltechniek al een stuk verbeterd maar je ergert je soms echt dood aan het rijgedrag van de anderen. Asociale buschauffeurs die vol gaan optrekken als jij ze inhaalt, je er niet langslaten, en dan ook nog bij iedere schakeling een dikke rookwolk uitblazen.
We hebben de perfecte rijvibe gevonden en gaan nu al pauzeren voordat we moe worden, en voelen het allebei heel goed aan. Zijn heel relaxt allebei en zijn vooral niet aan het overhaasten. Toen het avond begon te worden vroegen we weer bij een restaurant waar we konden slapen, en dat kon toevallig bij het restaurant zelf, een ontzettend aardige gast, en later kwamen allemaal vrachtwagenschauffeurs ook om daar de nacht door te brengen. Na een iets te korte nacht, met verschrikkelijke muziek uit 1 van de wagens, werden we wat onrustig wakker omdat Gilmee zijn ipod kwijt was, na lang zoeken, het accepteren van het verlies en het inpakken van de tassen vond hij hem toch nog onder het matras! Gelukkig :)
Vandaag een heerlijk ritje gemaakt en nu bij het zuiderlijkste deel van Sumatra beland, morgen gaan nemen we de boot naar java en hebben we hier precies een maand gezeten!

Bedankt voor al jullie lieve reacties, felicitaties en berichtjes,
ik vind het altijd erg leuk om te lezen!
Als ik weer een computer heb met cardreader komen er weer wat foto's aan!
Liefs,

iori

Hoofdstuk 4

Er is een nieuw hoofdstuk aangebroken:


Met de scooter Indonesie door!

maand 4 is nu echt aangebroken en ik zit zelfs al bijna op de helft, wat gaat de tijd hier toch verschrikkelijk snel!
De eerste week Indonesie, in 3 woorden, prachtige pure chaos.
Het is hier zo mooi! Alles is zo groen en zo natuurlijk. De plekken die we deze afgelopen week hebben gezien zijn het mooiste van de hele reis tot nu toe. Ik voel me al erg op mijn gemak in Indonesie, ik begin de taal langzaam te spreken, het eten is heerlijk en de mensen zijn hier weer heel vriendelijk. Hoewel ze niet zo goed engels kunnen, zijn ze toch heel erg gastvrij en willen ze je ook altijd wel helpen.


Aceh
Na een hele lang nacht(bus) kwamen we aan in Bandah Aceh, de hoofdstad van de provincie Aceh. Hier noemen ze Aceh geen provincie maar echt een land, waarom weet ik niet. Ze hebben hier wel hele speciale wetten, met de Islam als achtergrond, wat ook laat zien hoe sterk ze gelovig zijn in deze regio. Als je vreemdgaat en je bent niet getrouwd krijg je 40 stokslagen, en als je wel getrouwd bent wordt je gestenigd. Echt verschrikkelijk, zelfs alcohol verkopen en drinken is illigaal, en daar kan je ook 70 stokslagen voor krijgen! Dus dat was even geen bier drinken de afgelopen week! :o
Als de hier de man uit de Minaret gaat zingen om naar de moskee te komen, dan gaat ook ieder winkeltje dicht, en is het eigenlijk niet de bedoeling dat je als man nog over straat loopt, want je hoort te bidden. Als je winkel wel nog open is, gaan mensen de ruiten ingooien.
Dit allemaal vind ik maar niks dus we wouden hier ook helemaal niet zo lang blijven. We gingen als eersten naar een eilandje boven Banda Aceh. We konden de heel erg aandringende taxi chauffeur niet afwimpelen dus besloten we maar gewoon in te stappen en ons naar de veerboot te laten brengen. Nadat we onze boottickets hadden gekocht werden we door de ene na de andere bedelaar benaderd. Die heb je hier ook erg veel, in Maleisie helemaal niet gezien en in Thailand eigenlijk ook bijna niet. Gilmee en ik geven ze wel altijd, al is het maar om onze karma goed te houden :p

Na 2,5 uur op de slowboot te hebben gezeten werden we opgehaald om naar het strandje te worden gebracht, we kwamen in de auto er al gelijk achter dat het beter was geweest als we onze nek hadden ingesmeerd voordat we de boot op gingen omdat we in die korte tijd toch een beetje waren verbrand.
Het strand was prachtig en na een heerlijke Mee Goreng, gewokte noodles, gingen we naar ons Guesthouse.
We wilden helemaal niet zolang blijven op dit eiland dus we gingen gelijk de duiken regelen en sprongen daarna het prachtige blauwe water in om die met snorkel te gaan verkennen. Je hoefde nog geen 5 meter het strand uit te zwemmen of je kwam al in een stuk waar het vol zat met allerlei soorten vissen, prachtig!
We zagen vissen die we nog nooit gezien hadden en we hebben zelfs een grote octopus gespot!
Gilmee was nog geschrokken van een grote Morene die zo in zijn gezicht kwam opduiken.
Het was echt prachtig en we vermaakte ons met het "free-diven" dan houdt je je adem in en dan zwem je zolang mogelijk onderwater. Door het duiken ben ik een stuk rustiger in het water en kan nu ook veel langer mijn adem inhouden. Omdat het zo mooi was verheugde we ons al erg op de duiken van de volgende dag.


We waren erg moe van de lange busreis en gingen lekker vroeg naar bed. De volgende dag duiken! ik had er alweer erg zin in. Toen we daar aankwamen hadden we al snel door dat ze hier niet zo proffesioneel waren als dat we bij onze duikschool hadden ervaren. Het was helemaal niet goed georganiseerd en we zorgden er in ieder geval voor dat we onze gear goed checkte en dat alles in orde was.
De duik was prachtig, we gingen naar 32 meter diepte en stond een vrij sterke stroming. We hadden hier allebei nog geen ervaring mee en het is toch wel heel anders, ik vond het een stuk moeilijker om lekker te zweven, en had het gevoel dat ik de hele tijd in een andere positie werd gedrukt.
Na helaas weer geen haaien of schildpadden te hebben gezien zagen we wel een prachtige aal, en lionfish(echt heel mooi moet je maar even googlen) en zelfs een scorpion fish, die zijn erg goed gecamufleerd en zie je bijna niet. Na 45 minuten waren we low on air en moeten we helaas naar boven, soms wil je wel voor eeuwig daar blijven zitten.

's middag na een tukje op het strand gingen we weer even terug om te snorkelen want wat is die onderwaterwereld hier toch mooi!
We hadden 's avonds al het gevoel dat we eigenlijk wel weer door wilden, en besloten de volgende dag weg te gaan, hoewel ik eigenlijk nog wel wat meer van het eiland wou zien omdat het zo mooi eruitzag vanuit de auto, alles zo groen, geen gekapte stukken bos, nog allemaal puur natuur! Prachtig!
De volgende dag waren er 2 opties om de boot terug te nemen, half 6 's ochtends of 2 uur 's middags. De keuze was erg snel gemaakt. 2 uur 's middags zou t m worden.
We hadden echter wel erg zin om toch nog wat van het eiland te zien, dus huurden we 2 scooters en gingen op pad! eerst naar het Noordelijkste puntje van Indonesie, zero km point. en daarna opweg naar de vulkaan en waterval. Onderweg had Gilmee geen benzine en moest ik op en neer rijden met om een flesje te scoren.
Dit was erg practisch omdat we al niet zo veel tijd hadden :P
We kwamen langs de ene na het andere prachtige uitzicht en toen we het bordje volgde met waterval erop werd de weg kleiner en kleiner, tot we op een soort van bruggetje door de jungle aan het rijden waren van 30 cm breed. Echt spannend. Toen we op een gegeven moment echt niet meer verder konden gingen we lopen.
Er was helemaal niemand, maar het was prachtig. We moesten over allemaal stenen en rotsen klimmen om bij de waterval te kunnen komen, onderweg werd ik nog opgeschrikt omdat er een vleermuis opeens langs me vloog. De waterval zag er erg fraai uit omdat er een boomstam was omgevallen en daar het water zo overheen kleterden. we kwamen bij de scooters aan, shit nog maar 50 minuten en dan is het 1 uur(tot dan hadden we de scooters gehuurd en we moesten ook nog onze tas inpakken) Nou we gingen die run zetten naar de vulkaan, dan hadden we Sabang(het eiland) tenminste helemaal uitgespeeld. We kwamen soms langs prachtige strandweggetjes, stopten, maakte snel een foto, en weer door!
We reden opweg naar de vulkaan, en de sterke lucht van zwavel kwam je al van ver tegemoet.
Niet echt de meest aangenaamste lucht. De vulkaan zag er best grappig uit omdat er vanuit diverse gaten rook opsteeg.
Nog 20 minuten, nu echt doorrijden naar huis, met een beetje geluk halen we het.
We raceten naar huis, en het ging als een speer. Bij de laatste berg, ja je raad het niet, weer geen benzine voor gilmee. Tik tok, tik tok de tijd tikt door, shit! weer ging ik verder om benzine te zoeken, gelukkig was aan de voet van de berg al een plek waar ze benzine verkochten(hier staan allemaal kleine stalletjes, met een grote ton waar ze dan benzine uitscheppen in een gieter, en die dan leeggieten in je tank)
Na nog een litertje erin te hebben gegooid gingen we weer verder maar we wisten al dat het een verlorenzaak was.
13:30
helaas een half uurtje te laat, naja dan maar wat extra voor de scooter betalen, we rekende ook voor de duiken af en gingen als een malle onze tas inpakken.
Boven in ons kamertje zweten we ons het leplazerus want op het heetst van de dag zonder ventilator lopen stressen helpt ook niet echt.
14:00, ja hoor de tas is ingepakt en we lopen naar ons vervoer toe. We gooien onze tassen in de achterbak en hoorden daarna dat hij nog moest wachten op iemand anders, al die stres voor niks :p naja dan maar weer een Mie Goreng bestellen, we hadden toch nog niet geluncht.

Met de snelle boot terug. toen we aankwamen was het al vrij laat, we waren van plan om de volgende dag de bus naar Ketambe te nemen, hier leven Oerang Oetangs in het wild! :o
We hadden gehoord dat er een plaatsje in de buurt was van Banda Aceh waar je kon surfen dus leek het me wel leuk om daar 1 nachtje te slapen en als de golven goed waren om nog een dagje te surfen.

De volgende ochtend zagen de golven er prima uit, dus we huurden een boardje en waren er helemaal klaar voor. We hadden er zo'n zin in en sprongen met een big smile het water in. De smile veranderde al snel in gezucht en gesteun toen we erachter kwamen dat de golven toch wel erg ver uit pedelen waren. We pedelde ons bijna bewustenloos, en toen we bij de plek kwamen waar de golven omsloegen kwamen we erachter dat ze midden op een groot rif omsloegen. Jeetje, dat hadden we niet verwacht.
Daarnaast waren de golven ook een stuk minder krachtig en kleiner dan we dachten. Als we dan eindelijk een golf hadden waren we ook erg bang dat we koraal gingen koppen als we eraf zouden springen. Na zo'n uur vonden we het wel mooi geweest.
's avonds probeerde we het nog een x op een andere plek. Hier waren de golven alleen weer te hoog en sloegen op een hele aparte manier om. En toen Gilmee al bij de eerste golf zo'n 40 meter van me vandaan werd gespoelt, dacht ik dat er iets mis was gegaan, en besloot ik er ook maar uit te gaan. Wat een faal zeg. Naja de andere x beter. Ik wil best op hoge golven oefenen, maar niet met de kans dat als je valt dat je helemaal open ligt.
's avonds, kregen we het minder leuke bericht dat er helemaal geen bus was die direct naar ketambe ging.
We moesten eerst de nachtbus terug naar Medan nemen(waar we net vandaan kwamen) en dan nog een bus naar Ketambe, wat ongeveer op de helft tussen Medan en Bandah Aceh ligt. Hier hadden we totaal geen zin in en ook de gedachten dat we nog een dag hier door moesten brengen beviel ons niet zo(we hadden namelijk geen kans meer om dezelfde nacht nog de bus te pakken) omdat er helemaal niet zoveel te doen was.
De volgende dag dan maar een scooter gehuurd en naar een waterval gereden.
Onderweg merkte ik op hoe mooi het is om door Sumatra te rijden en dat het toch wel erg leuk zou zijn om gewoon met een Scooter door het land te reizen.
Toen ik dit eenmaal bedacht had kon ik het eigenlijk niet meer uit mijn hoofd zetten. Diezelfde avond waren we al aan het uitzoeken hoeveel je nou voor zo'n scooter kwijt zou zijn en of we dit echt wilde ofdat we alsnog met OV door sumatra gingen reizen.
We bedachten dat als het betaalbaar zou zijn, dat we het zeker gingen doen. We vonden het allebei een heel avontuur, en het was altijd al mijn droom geweest om met de scooter door een land te trekken. Waarom niet gewoon deze reis? waarom uitstellen, als de gelegenheid er nu eigenlijk perfect voor is!
We kende een hele aardige gast uit Medan die toevallig net naar Banda Aceh was verhuisd om daar werk te zoeken, en hij wou ons wel helpen met een scooter te vinden. De volgende dag gingen we met de auto langs allerlei 2e handsscooterwinkels. Wij bleven in de auto en dan ging onze vriend Jusuf, samen met nog een jongen onderhandelen over de prijs en kijken waar goede scooters waren(dit deden we omdat als ze blanke zien de prijs gelijk 2x zo hoog wordt)
Na zo'n 3 shops waren we de goede scooters tegen gekomen, al voor 6.000.000 Ruppia (480 euro) hadden we een prachtig dingentje. Alles zag er nog als nieuw uit, en met zijn 125 cc zou hij ons wel door de bergen heen te trekken. We besloten om hem gewoon te kopen! wat gaaf zeg. Allebei een eigen schakelbrommer.
We gingen terug om te pinnen en haalde daarna onze brommers op. We regelden het papierwerk en overhandigde de big stash met geld(ze hebben hier alleen briefjes van 8 of 4 euro en dan is 480 eu best wel een hoop)
Nu we de brommers binnen hadden moesten we de laatste dingentjes regelen, een goeie kaart, regenponsjo, touwen om onze tas aan de brommer te binden, en nog een laatste service beurtje.
Vandaag hebben we alle laatste dingentjes geregeld en zijn echt klaar om de weg op te gaan!
Al even een testrondje gemaakt met onze tassen op onze rug, en het ging er goed.
Ik heb er zo'n zin in en vind het ook erg spannend. Jusuf heeft nog wat zinnetjes in Bahasa(de taal die ze hier en in Maleisie spreken) opgeschreven zodat als we in een klein dorpje zonder guesthouse toch nog om een slaapplaats kunnen vragen, en voor wat suffe dingentjes als benzine enzo.
Ik ga nu lekker naar bed, morgen gaat de eerste lange reisdag beginnen, we gaan supervroeg opstaan(5 uur) eten onze ananas die we vandaag gehaald hebben en stappen dan lekker op.
Om Sumatra door te crossen zijn we erg lang bezig, en ik ga me er nu al op voorbereiden dat het lang en zwaar gaat worden, als we vanaf hier naar bali gaan zijn we al 4000 km verder! maarja we hebben ook 2 maanden de tijd.

Nou, Selamat Malan(Fijna avond)


tot schrijfs

KL, Melakka, Singapore en nu in Medan

In 4 dagen in 3 verschillende landen, en wat een verschillen!


Toen we wakker werden voelden we ons allebei alweer een stuk beter en gingen we op naar de sportschool.
We hadden allebei al zo lang niet getraint en we hadden wel weer eens zin in een goede workout. De sportschool was heel modern en alle apparaten waren prima. Voor zo'n 7.5 euro kon je de hele dag sporten en kreeg je een kluisje en 2 badhandoeken te leen.
Tijdens het omkleden begon het al te kriebelen, we hadden er echt zin in!
De hele sportschool was verlaten, maar we gingen desondanks helemaal los.We waren sinds nederland wel een stuk achteruit gegaan, maar het ging nog prima. We waren zo'n 3 uur aan het trainen en gingen het daarna nog afsluiten met een heerlijke douche en Sauna. Na nog een uurtje zweten gingen we een terrasje opzoeken.
Onderaan de KL twintower had je een heel mooi pleintje met een prachtige fontein en op de achtergrond een soort parkje.
We gingen zitten en het was een chic restaurant maar dat vonden we helemaal niet erg. we gingen gewoon ff genieten. Het was zo rond half 6 en de schemering begon te komen, perfect! Ik nam een kopje koffie(ECHTE KOFFIE AHHHHH LEKKER!!!:D) en gilmee een biertje. Het was echt een prachtig restaurant, al het eten wat geserveerd werd zag er als een plaatje uit en de service was ook heel goed. Toen we zagen dat ze er nog Bartenders/waiters nodig hadden, fantaseerden we samen over hoe het zou zijn om een maandje in KL te wonen en dan hier te werken. We werden er allebei eigenlijk erg blij van en we hadden ook wel zin om weer eens te werken.
We zaten daar heerlijk te genieten en een beetje rustig te wachten tot een vriendin, die we in de Perhentian Islands hebben leren kennen, ons op kwam halen.
Ze kwam vrij laat, maar dat maakte ons helemaal niet uit, het was daar zo mooi.

's avonds konden we bij deze vriendin slapen, maar eerst nam ze ons mee uit eten en daarna gingen we feesten! Gilmee en ik hadden allebei geen schoenen, wat eigenlijk wel verplicht was voor de club, maar Elaine(onze vriendin) had wat geregeld, ze kende alle uitsmijters en zo mochten we toch naar binnen.
Wat grappig om met wat locals te feesten, en te zien hoe zij nou uitgaan. Een prachtige club, met heel veel sfeer, en al het personeel netjes gekleed. ze bestelden gelijk 2 flessen cognac, en mixte dit met ijsthee. Lekker! we waren een beetje verbaasd, maar toen we op de andere tafeltjes keken zagen we allemaal flessen drank gaan, en het was goedkoper om er 2 te kopen. Als je een fles niet op had kon je hem daar laten staan, en de volgende dag weer opdrinken.
De muziek was oke. Ze zijn hier dol op de Black eyed Peace, en die hoor je dan ook de hele avond voorbij komen, en anders lady gaga of Justin Bieber...
Niet echt mijn favo muziek:P maarja, we hadden het onwijs naar ons zin en we maakte ons eigen feestje ervan!
's avonds konden we bij haar slapen in de logeerkamer, zo aardig van haar, we kenden haar net pas een dag en mochten nu al in haar huis slapen, ze gaf ons zelfs de sleutel omdat ze de volgende dag moest werken:o
De volgende dag een lekker suf dagje gehad, wat films gekeken, gebasketbalt met haar zoontje, en lekker naar het zwembad. Prima dag. Gilmee voelde zich niet zo lekker, en 's avonds ging ik dus alleen met Elaine en haar vriendinnen feesten. Ook erg gezellig, er zaten nu nog wat andere vriendinnen bij dan de dag ervoor. De muziek was nu beter, en het was een stuk drukker omdat het vrijdag was. De Maleisiesche partygangers hebben alleen nog een lesje in Alcohol nodig, want de ene na de andere werd op het eind van de avond naar buiten geholpen/gedragen. Ze dansen niet echt en de hele dansvloer staat bijna vol met statafels, maar sommigen gaan helemaal los. Ik werd helaas ook benaderd door wat homo's, die na een paar x aardig vragen of ze weg wilden gaan, bleven rondhangen, en irritant gingen doen. Daarna heb ik ze toch even heel duidelijk gemaakt dat ik GEEN homo ben, en dat ze ook echt moesten ophouden. Dat hielp wel.
Toen het dicht ging, had ik nog wel een beetje honger, en Elaine had ook wel een aardige slok op, dus het was verstandiger om eerst even wat te gaan eten.
We gingen naar een locaal Indian food. Elaine en haar nichtje gingen voor mij allemaal roti variaties bestellen, omdat ik zo dol ben op mijn Roti met gecondenseerde melk. De eerste was een Roti bomb, een soort pannekoek maar dan iets vetter. en de 2e was een Roti Tissue, dat is een roti, maar dan helemaal uitgerekt. wel bijna een meter hoog!
Woow, echt indrukwekkend om te zien en heel lekker!
De volgende dag gingen Elaine en haar zoontje naar de Genting Highlands, en dropte ze ons in KL.
We sliepen hier nog 1 nachtje en gingen daarna naar Melakka.
We wouden nog 1 dingen doen in KL, en dat was naar de Batu Caves. Een plek waar ze eens per jaar een hele grote serimone houden, dan lopen mannen met een heel grote poster van een god op hun hoofd, die dan aan hun lichaam vastzit met allemaal haken, de trappen helemaal naar boven ter ere van hun geloof. Dit ritueel was er niet, maar we wilden wel graag de plek zien.
Wat mooi zeg. Hele grote tempels, en een heel groot gouden standbeeld. De caves waren ook erg indrukwekkend omdat ze zo verschrikkelijk hoog en groot waren. Er was nog een tempel in de cave waar allemaal apen zaten te bedelen voor wat eten, als ze het niet kregen, dan pakten ze het gewoon.
Na de batucaves wouden we weer teruggaan naar ons terrasje. We wouden nog wat vragen stellen of we er misschien konden werken?! Het leek ons heel leuk, en we zagen het al helemaal voor ons. Het nadeel was dat ze alleen locals aan nemen daar.
We hadden zo'n zin om een x goed uit eten te gaan, dus besloten we om daar te gaan zitten. We bestelde allebei een glaasje heerlijke witte wijn, en waren volop aan het genieten. Toen onze lamsbout eraan kwam liep het water ons al in de mond. We hadden eerst al een lekker voorgerechtje en een biertje genomen en gingen daarna naar binnen om daar het hoofdgerecht te nemen.
Hij zag er prachtig uit, en als je een stukje vlees afsneed en opat dan smolt het bijna in je mond. Echt lekker.
We hadden zo heerlijk gegeten en dat maar voor 1/5 van de prijs van wat je normaal in Nederland voor zoiets zou betalen, en geld maakte nu ook gewoon 1 keertje niet uit:)
Op de weg naar huis sloot ik het hele geheel nog even goed af met een overheerlijk ijsje.

De volgende dag namen we de bus naar melakka. Wat is dat weer lekker zeg, in plaats van liften. Je weet wanneer je weggaat, je weet wanneer je aankomt, en dan zit je ook nog eens verschrikkelijk lekker. wat een luxe:) In melakka werden we aangesproken door een vent of we naar een hotel zochten, en aangezien we helemaal niks van Melakka wisten, was het handig dat hij ons opweg hielp. Het guesthouse was ook nog super gezellig en erg goedkoop. Je voelde je er al gelijk thuis, en ze hadden een soort lounge waar je filmpjes kon kijken, playstation kon spelen en je mocht ook gewoon van de computer gebruik maken.
's avonds rondgelopen langs de rivier en weer lekker wat Indianfood gegeten.
De volgende ochtend toen ik opstond om even naar de wc te gaan, werd ik gelijk gevraagd ofdat ik meekwam ontbijten, na een lichte twijfeling(want ik was van plan weer terug me bedje in te gaan) zij ik ja, en zat ik met de hele meut van het guesthouse gezellig aan tafel. Omdat ik met gilmee aan het reizen ben heb je toch minder de drang om contact met andere mensen op te zoeken. Je komt nog steeds heel veel mensen tegen en je maakt veel contacten maar het is toch anders dan als je alleen bent, dus ik had het eigenlijk wel een beetje gemist. daarom heb ik ook weer zin om in me eentje verder te gaan.
Midden in de Loungeroom stond een grote tafel waar we met ze allen aanzaten, je kon gewoon brood pakken en het toosten, samen met wat thee of koffie. Echt familie gevoel. Je hoefde er helemaal niks extra voor te betalen. De ene na de andere ging na het ontbijt door de stad wandelen of naar de volgende bestemming, totdat ik nog met een Deensmeisje over was. We bleven gezellig kletsen tot het oppeens al 12 uur was. Ik wou heel graag wat meer van Melakka zien en omdat Gilmee nog in ze bed lag ging ik met haar een rondje doen door Melakka. Wat een mooie stad zeg. Chinatown met allemaal kleine winkeltjes en heel veel tempeltjes, maar ook 2 kerken en een deel wat van de Nederlanders is geweest. ja ja ze hebben zelfs een Stadthuys. En een molen:P echt grappig.
Toen ik terug was gingen Gilmee n ik nog een klein rondje doen en even wat avondeten. 's avonds lekker een biertje drinken met een groepje van het Guesthouse, en luisteren naar wat Philipijnse meisjes die helemaal los gaan op een karaokeband.

We waren eigenlijk van plan om de volgende dag naar Singapore te gaan, maar omdat we een vlucht moesten boeken naar Sumatra was het gunstiger om nog een dagje te blijven. Gilmee en ik gingen nu nog een rondje door Chinatown doen en daarna namen we een Fietstaxi naar een grote mall waar gilmee ging kijken voor een laptop. We kwamen uiteindelijk uit op een soort Fort op de top van een berg, wat ook door Nederlanders is gebouwt. Er waren grafstenen in het nederlands en je zag een Embleem van de VOC.
's avonds vroeg ik aan iemand in het guesthouse waar je nou echt goed local food kon eten, omdat ik iedereen die ik over Melakka sprak zei dat het eten heerlijk was, het was ook wel lekker maar ik had er eigenlijk meer van verwacht. Deze man woonde hier ook en hielp de eigenaar van het guesthouse met de aankleding, en hij zei dat hij net zelf ook ging eten en ofdat we mee wilden. Natuurlijk wilden we dat!
Hij nam ons mee in de auto naar een plek waar ze eigenlijk pakistaans eten hadden.
We lieten hem voor ons bestellen en we wouden verrast worden door de locale specialiteiten.
Het was goddelijk! De ene nog beter dan de anderen. We hadden allemaal een Naan brood, met kaas of knoflook en hij had allemaal bakjes met verschillende dingen besteld die je dan samen met je Naan moest opeten. Aardappeltjes, spinazie, kip, en wat groente, allemaal zo lekker!
Dit was echt een van de lekkerste maaltijden tot nu toe. En omdat we met ze 5en waren(zijn vrienden gingen ook mee) kon je veel meer proeven dan dat je anders met ze 2e zou kunnen)

Singapore.
Met de bus vanuit Melakka waren we er al in 3 uur. We hadden in KL iemand uit singapore ontmoet en hij was er helemaal weg van. Het was volgens hem super schoon(wat logisch is omdat je al een boete krijgt als je op de grond spuugt) en heel goed geregeld, en ook nog makkelijk om doorheen te reizen met openbaar vervoer. Van heel veel andere mensen hadden we gehoord dat het gewoon weer een grote stad was en dat we niks zouden missen als we er niet heen zouden gaan. We gingen gewoon wel, omdat mensen dit ook van KL zeiden en wij het hier onwijs leuk hadden gehad.
Het was inderdaad erg schoon, en je zag overal bordjes met pijlen en borden met wat je niet mocht doen. Als je door de metrostation liep, hadden ze nog net geen verkeersborden aangebracht, maar de hele belijning was er wel. Pijltjes, en gele lijnen, dat je links moest lopen en dat je niet over de lijn heen mocht:P(dus tegen het verkeer in XD)
We hadden geen flauw idee waar we heen moesten en gingen maar naar Chinatown omdat daar meestal de goedkopere hostels zitten. We kwamen er al snel achter dat Singapore echt duur is. Alles was zo'n 2 a 3x zo duur als in maleisie, maar we hadden er ons al op voorbereid en vonden het een prachtige stad.
De volgende dag gingen we een grote tour doen. Eerst de bootticket naar Batam(indonesie) regelen, vanwaar we naar Medan vlogen. Daarna gingen we voor gilmee nog even opzoek naar een Laptop. Dit was in een heel groot winkelcentrum, ook weer een prachtig gebouw. Daar staat Singapore wel volmee, geweldige gebouwen, prachtige architectuur, en het is allemaal erg modern.
Gilmee was toch nog te veel aan het twijfelen en daarom gingen we naar Little India. Hier namen we even een klein hapje en liepen toen richting het echte Centrum waar alle wolkenkrabbers stonden. We gingen een willekeurige flat in om eens te kijken hoe de skyline eruit zou zien. Het was prachtig. Je kon heel ver kijken, en we bedachten ons hoe gaaf het zou zijn om uitzicht te hebben vanuit 1 van de wolkenkrabbers.
We liepen in de richting van het centrum en kwamen langs het ene na het andere mooie gebouw. Op de weg reden allemaal hele dure mooie auto's.
Toen we bij een bibliotheek kwamen, en we naar boven gingen hadden we al een prachtig uitzicht, en we zagen ons doel: een van de hoogste wolkenkrabbers. Die wilden we wel proberen om te beklimmen.
We stonden ervoor en keken omhoog. Jezus wat was dat hoog zeg. We liepen naar binnen en kwamen in een mega grote hotellobby. Heel mooi en we wisten dat je wel heel wat moest uitgeven om hier een kamer te krijgen. We liepen vol zelfvertrouwen naar de lift zodat het niet zou opvallen dat je er eigenlijk helemaal niet thuishoort.
De lift ging tot de 75 verdieping! helaas had je voor de bovenste 20 verdiepingen een pasje nodig dus gingen we naar verdieping 55 en gingen met de trap verder. Dat was zo spannend. We voelde ons net James Bond en iedere trede ging ons hart sneller kloppen. We wisten dondersgoed dat we hier niet mochten komen, maar zouden net doen of we het niet wisten als iemand ons zou aanspreken. Soms kwamen we langs een opendeur en hoorden we stemmen komen. we gingen snel naar boven en als je eenmaal uit het zicht was kon je weer ademhalen. We waren bijna boven, en wisten nog steeds niet of we uberhaupt wel op de top konden komen. Schrik! daar lag opeens iemand te slapen op de gang. Gellukig het was een westerse gast die als butler in het hotel werkte. We vroegen hem hoe we naar het dak konden gaan en hij vertelde het ons gewoon. Door een deur, door nog een deur. En toen, we zagen het licht al, we hoorden de wind. Ja hoor nog een trapje en we stonden gewoon op het dak van een fucking wolken krabber!
Wat een uitzicht. Jeetje. Wat gaaf!
Klik, klik, klik, klik, klik, klik, overal waar je keek kon je foto's maken, en ik leefden me ook helemaal uit. We klommen nog een stukje naar beneden zodat we over de rand konden kijken. oef, mijn maag keerde zich gelijk om toen ik zag hoe hoog het was. Toen we weer naar boven klommen zaten er oppeens 3 bewakers die een podium aan het opbouwen waren. We schrokken ons een ongeluk, en toen de grootste ook nog met een hele zware stem vroeg: WHAT ARE YOU DOING HERE? CAN I HELP YOU? YOU'RE NOT ALLOWED TO BE HERE! zeiden we dat we in het hotel sliepen en we heel graag het uitzicht wouden zien, en dat we niet wisten dat je hier niet mocht komen, omdat we geen bordjes hadden gezien(wat wel waar was) met verboden voor onbevoegden ofzo.
Pfoe daar kwamen we nog goed vanaf zeg!
We gingen nog naar een prachtig gebouw dat eigenlijk op een soort schip leek, dat op 3 gebouwen leunde, wat we vanuit de lucht hadden gezien.
Na deze lange wandeling begon het al donker te worden en waren we ook moe van alle indrukken en onze benen waren ook aan het protesteren. Na 20 minuten vonden we een metrostation, en gingen we naar huis om even een uurtje te pitten. We hadden een flesje wijn gescoord, en wouden dit eigenlijk 's avonds op de top van een ander gebouw opdrinken.
Na eerst een hapje te eten regelden we 2 wijnglazen en gingen op pad. Het bleek echter onmogelijk te zijn om in de nacht op de top van een wolkenkrabber te komen zonder dat er vragen gesteld zouden worden. en gingen we naar een meer met uitzicht op het prachtige "boot gebouw".
Onder het genot van een heerlijk koud wijntje kwamen de mooiste gesprekken weer omhoog, en bedachten dat dit wel een van de mooiste dagen zou zijn, of in ieder geval eentje die we nog lang zullen herinneren!
'S avonds waren we allebei kapot en vielen als een blok in slaap.
De volgende ochtend gingen we met de boot naar Batam, Indonesie.
Daar aangekomen kregen we voor 25 dollar een visa on arrival. Het probleem was alleen, we hadden helemaal geen geld bij ons. Je kon er niet pinnen, en ze accepteerde ook geen Travellercheque's.. Poe wat nu? Er stond een vrij strenge man, maar gelukkig kwam een aardige knul die ons na wat smeken(want ja anders kwamen we indonesie niet in) met mij mee ging om over de grens te gaan, te pinnen, en weer terug te komen. Ik moest wel mijn paspoort achterlaten, maarja alles om maar indonesie in te komen.
Wat een stress. maar nu wel binnen. We werden gelijk belaagd door allemaal mannen die ons wel overal mee naartoe wilden nemen, maar we moesten eerst even gaan zitten, de wisselkoers uitrekenen en bedenken hoe we naar het vliegveld konden komen. We kwamen er al gelijk achter in wat voor goedkoop land we terecht waren gekomen! Heerlijk.
We namen op het vliegveld ons eerste Bintang biertje(er zullen er nog vele volgen;)) en deze is ook weer een leuke prijs: 40 cent:)
Het vliegtuig was het slechste waar ik ooit in had gezeten, de stoel was half kapot, en de knopjes waarmee je je stoel bijvoorbeeld naar achter kon zetten waren allemaal kapot. Maarja we vlogen wel voor 40 euro!
In Medan aangekomen opnieuw een beetje chaos. Maar wel leuk. Ik vond het maar niks al die regeltjes in Singapore. Na wat rondvragen en afwijzen van alle taxicheuffeurs besloten we toch maar gewoon te lopen.
Je voelde echt dat je in een ander land was en je kon al gelijk zien dat het allemaal een stuk armer was. De wegen zijn een puinhoop en er rijden hier weer 4 auto's naast elkaar op een 2 baans weg.
De scooters springen overal tussendoor en oversteken is ook weer iets waar je wel een kick van krijgt.
Medan, een grote stad, maar totaal niet toeristisch. We hadden nog geen blanken gezien en niemand sprak engels, ook na 15 lopen nog geen hotel gevonden. We gingen maar wat eten en vanaf daar nam een van de meisjes van de bediening ons mee naar een goedkoop hotel. het goedkoopste hotel tot nu toe! zo'n 4 euro. prima:)
Wat een wereld van verschil zeg. We merken ook nu al dat het reizen door Sumatra een stuk lastiger zal gaan dan Maleisie of Thailand. Maar ik ben wel toe aan een uitdaging. Vandaag rondgelopen en vanavond neem ik een nachtbus naar het noordelijkste puntje van Sumatra om daar te gaan duiken. Daarna zak ik af door sumatra en ga ik opweg naar Java.

Het internet + computers zijn echt een ramp hier, dus skypen en updates zullen wat minder worden:P
Veel liefs,

iori