Long time no see:(

Hellooo,

een hele lange tijd niet geschreven. Veel gedaan, heel veel. Sommigen zullen het al gezien of gehoord hebben maar ik zal het hier nog een x in het kort beschrijven.

In townsville heb ik eerst de duik gedaan in "1 van de beste duikwrakken ter wereld" zogenaamd Yongala SS. Wauw, wat een ervaring. Ik moest eerst om half 6 opstaan omdat we een lange bootreis voor de boeg hadden. Na een snelle check van de spullen sprongen we op de boot. 3 uur schommelen en wiegen later(de zee was aardig ruig) kwamen we op de divespot aan. Ik was gelukkig niet zeeziek geworden maar het had niet veel langer door moeten gaan. Snel spullen aantrekken en gaan! Ik had een divebuddy die nog maar een paar duiken had gedaan en hij was best zenuwachtig en gespannen maar ik kon hem gelukkig wel een beetje laten kalmeren. Tijdens de afdaling werd duidelijk dat het zicht niet optimaal was, maar toen we de punt van het schip zagen was het fenomenaal! Ik had nog nooit zoveel diversiteit van dieren onderwater in 1 duik gezien. Je zag overal kleine zeeslangetjes zwemmen, mega vissen die 3x zo groot waren als ik, prachtig koraal wat op de boot groeide en grote scholen met verschillende vissen. Het was mijn  eerst wrakduik, en wat voor een. Je kon de letters niet meer zien maar wel de machinekamer, de masten en wc's en badkuip! Het meest indrukwekkende was de grote rog die we aan het eind van de duik boven het wrak zagen verschijnen. Ik kon er wel achteraan blijven zwemmen maar mijn lucht begon op te raken en moesten we afscheid nemen van dat prachtbeest(check facebook voor foto's!)

De volgende dag, op naar de volgende bestemming: Mission beach. De beste plek in Australie om te skydiven! Ik was voordat ik wegging naar Thailand al van plan om het te doen, maar nu met nog 6 weken over werd het toch een keer tijd. Ik besloot het gewoon hier te doen.
Het was wel even een financiele klap in mijn gezicht maargoed je doet dit maar 1x in je leven. Na een prachtige avond hoopte ik dat het de volgende dag ook maar mooi zou worden. Ze zouden me op half 11 ophalen. Ik had amper geslapen omdat ik bang was dat ik door de wekker heen zou slapen. Ik was er helemaal klaar voor, het was een prachtige dag en de lucht was helderblauw, geen wolkje aan de lucht.
Na wat kleine instructies en kennismaking met de man die je leven gaat redden stapten we in het busje naar het vliegveld. De hele tijd de gedachte in mijn hoofd van ongeloof dat ik het nu toch echt ga doen. Met het kleine proppeller vliegtuigje hadden we een prachtig uitzicht en ik vond het geld nu al waard. Ik begon hem nu wel een beetje te knijpen, ik kreeg zweethandjes en een heerlijk kriebelend gevoel in je buik. 14.000 ft. Wat een hoogte, het weer was zo helder dat je het Great Barrier Reef kon zien liggen, echt prachtig! De deur ging open en de jongen voor mij sprong eruit. De cameraman die mij ging filmen klom eerst uit het vliegtuig en daarna gingen we met onze benen over de rand zitten. 1....2....3..... EN DAAR GINGEN WE!!!!!!!!! AHHHHHHH wat geweldig, je viel voorover maakte een salto en zag zo het vliegtuig wegvliegen. wat een ervaring zeg. Eerst de vrije val van een minuutlang, alleen maar schreeuwen van JAAAA!!! WHOEHOEEE!!! en daarna trok hij aan het touw waardoor de parachute open zou gaan, nog met een beetje spanning zit je naar boven te kijken en denk je: kom op, open dat ding, open dat ding, kom op! en ja hoor, hij opende en er was weer rust in de tent. we gingen als een soort achtbaan loepingen doen en sturen met de parachute en het ging allemaal zo snel. Voor ik het wist stonden we na een prachtige landing alweer op de aardbodem. Voor 6 minuten even lachen in het gezicht van zwaartekracht. Vol adrenaline de rest van de dag met een grote big smile op me gezicht rondgelopen. 's avonds voor het eerst kangeroobiefstuk op, appart :p

Op naar Cairns
Ik was een Nederlandse jongen tegen gekomen die met zijn eigen autotje ook naar cairns ging en onderweg langs wat watervallen wilden. Ik kon met hem meerijden en zo begon ik aan inmiddels mijn 3e roadtrip. De watervallen waren prachtig, en het waren er erg veel, zoveel dat we ze niet allemaal in 1 dag konden zien. We besloten in een stadje te slapen wat in de buurt lag. Niet wetend dat dit het hoogste(en dus ook koudste) stadje in Queensland was en het dus 's nachts vroor. Ik lach met al mijn kleren en sokken aan in een slaapzak en had het nog koud. De volgende dag nog meer watervallen bekijken, maar na een stuk op 12 ben je er ook wel een beetje klaar mee en gingen we door naar Cairns. Ik mocht ook rijden en het waren 2 hele leuke dagen. Cairns: de uitgaansstad. zo werd ons verteld.
Met wat kleine verwachtingen en wat gel gingen we op onderzoek uit. Na een paar avonden zijn we toch van mening dat Nederlandse feesten echt zo slecht niet zijn. Cairns zelf was best leuk, zonder strand maar wel met een lagoon(buiten zwembad) waar iedereen heengaat om te chillen. Met John(de nederlandse jongen) nog wat dagtripjes gemaakt naar stranden, Port Douglas(een prachtig en gezellig klein stadje) en een wijngaard waar we wijn konden proeven die gemaakt was van mango's. Echt lekker, zo lekker dat we zelfs een flesje mee hebben genomen n die 's avonds voor het BBQ'en lekker hebben opgedronken. We opende de fles en net toen we de glazen inschonken kwam er vlak naast ons vuurwerkshow. Wat een avond. Daarna wat worstjes en burgers op de bbq grillen.
Nog wat dagen genoten van de zon, met in mijn achterhoofd de gedachte dat als ik naar het zuiden ga het weer er niet beter op wordt.

The Whitsunday Islands.
Na een 10 uur lange busrit kwam ik aan in Airlie beach, de plaats waar boten vertrekken naar de prachtige whitsunday eilanden. Helaas regende het, en de weersvoorspellingen bleken voor de komende 5 dagen niet echt beter te worden. Je hebt allemaal verschillende boten die naar de eilanden gaan. Zeilboten, partyboten, boten waar je op kan snorkellen en duiken of meer cruiseships.
Ik was van plan om te gaan zeilen maar ik wou het liefste wachten tot het weer wat beter werd, omdat dit toch wel de lol van je reis grotendeels bepaald. Het probleem was dat Airlie beach erg klein was en met regen niks te doen was. Hmmm... 4 dagen een beetje lezen enzo... ik vond het maar niks. Ik had van andere gehoord dat ze vrijwillig op een boot mee konden gaan en als ze dan een beetje gingen helpen op de boot ze niet hoefden te betalen voor de trip. Noujah ga ik dat toch proberen. Ik had alleen geen idee waar ik dat rond moest gaan vragen. Op naar de haven misschien krijg je daar wel geluk. Bij de haven aangekomen zag ik wel meer dan 100 boten liggen. Maarja, hoe nu verder?!
Ik wist het niet zo goed en ben toen maar gewoon een klein office in gelopen waar je boottrips kon boeken. Ik zei: waarschijnlijk is dit echt de verkeerde plek om te vragen maar, hebben jullie nog iemand nodig om op de boot mee te helpen.  In eens springt een typische zeeman achter een hokje vandaan en begint als een malle heel snel (met een goed australisch accent) tegen me te praten. Ik begreep minder dan de helft maar het klonk allemaal wel prima dus ik keek wel wat er zou gebeuren. Ik moest gelijk aan het werk en moest allemaal klusjes doen zodat de boot de volgende dag weer verder zou kunnen doen. Ik kreeg wel gelijk alle rotklusjes die vrij zwaar waren maar ik werkte gewoon keihard om te laten zien waar ik van gemaakt was.
Na een middag lang hard werken was hij tevreden en zou ik dus een paar dagen op het land gaan werken om te "betalen" voor mijn trip. Tijdens mijn werk zorgde hij voor accomodatie en het eten wat over was van de andere trips mocht ik dan hebben. De accomodatie hield in dat als er een van de Catamarans in de haven bleef en niet uitging voor een andere trip ik daar in mocht slapen. Ik had dus een supergrote boot met alles erop en eraan voor mezelf alleen! De eerste x in zo'n 5 maanden dat ik mijn EIGEN kamertje had. Heerlijk. Eerst heerlijk gekookt, daarna een filmpje gekeken en toen nog even een biertje gedronken in het stadje. De volgende dagen bleef ik werken en na 3 dagen mocht ik op mijn eerste trip mee! Ik had er erg veel zin in en wist echt niet wat ik moest verwachten. Het weer was helaas nog steeds slecht en de wind was erg sterk waardoor de zee ook flink ruig was. Ik was erg bang om zeeziek te worden en vond het ook een beetje genant als dat zou gebeuren omdat ik nu toch "crew" was. We hadden een hele leuke groep en ik had gelukkig helemaal geen problemen met de zee.
Ik moest helpen met de afwas en het opzetten van duikspullen. Heel leuk omdat iedereen voor het eerst gingen duiken en ik daar als een soort instructeur hun alles ging vertellen en ze gerust stelden dat het allemaal goed zou gaan.
Zelf heb ik ook nog een duik kunnen doen en een paar keer gesnorkelt.
De crew was erg leuk en ik had het onwijs naar mijn zin. Na de 1e trip kon ik de dag daarna gelijk de 2e trip doen. Wat een geluk zeg. Het weer was deze keer veel beter en hoewel deze keer de crew iets minder gezellig was, was de groep leuker en zagen we veel meer. Dolfijnen, walvissen en schildpadden waren echt de hoogtepunten.
Na deze trip nog 2 dagen op het land gewerkt en toen op de laatste trip.
In totaal dus 5 dagen gewerkt voor 3 trips, echt geweldige tijd gehad. Daarna ook wel helemaal klaar om weer verder te gaan.

Town of 1770. Het stadje waar Australie in 1770 werd ondekt was ook de eerste plek waar je mogelijk zou kunnen surfen. Mijn surfboard wel naar het strand meegenomen maar de golven waren nog geen 20 cm hoog dus niet eens in het water gegaan. de 2e dag nog een scootertrip gedaan. Als een soort nep hell's angels hadden zo'n 50 backpackers allemaal een leren vlammenjasje aan en zaten we op scooters die veel weg hadden van een harley davidson. De scootertrip was wel heel leuk omdat er allemaal Kangeroos naast ons kwamen springen en je toch wel heel erg veel zin kreeg om met een echte harley door australie te gaan reizen.

De volgende dag naar Rainbowbeach, het stadje waar je vandaan vertrekt naar Fraser Island, het grootste zandeiland van de wereld. Ik zou daar 2 dagen later een zelf drive trip gaan doen. Ik had er veel goede verhalen over gehoord en er erg veel zin in. Daar ben ik nu 3 dagen van terug. Voor de trip nog proberen te surfen. De eerste dag waren de golven veel te klein en ben ik de tweede dag met een duikschool naar de goede spot gegaan en daar voor het eerste mijn eigen boardje uitgeprobeerd. Ik vond het geweldig, en hoewel de golven niet zo goed waren had ik toch een paar keer kunnen staan. Het mooiste was dat na 15 minuten surfen een school dolfijnen langs kwam zwemmen!
Toen ik terugkwam moest ik naar de kennismaking van de Frasertrip. Ik zat met 3 engelse jongens en 4 Ierse dames. Ik hoopte dat het wel een beetje leuk zou worden omdat ierse mensen gewoon onmogelijk zijn om te verstaan.
De volgende ochtend gingen we na een heerlijk pannekoekenontbijtje de auto's checken en inladen.
De sfeer zat er al goed in en ondanks ik de muzieksmaak van de andere niet echt kon waarderen was het toch erg gezellig. Het weer zat helaas wel een beetje tegen en 2 van de 3 dagen hebben we veel regen gehad. na zo'n half uur mocht ik rijden en begonnen we aan het eerste echt 4 Wheel Drive stuk. Ik had nog nooit zo'n grote auto gereden en helemaal nog nooit een stuk offroad gedaan. Het was geweldig, en het ging erg goed, ze vonden allemaal in de auto dat ik het erg goed deed. Lake Macquenzie was de eerste stop. Prachtig helder water op wit zand. De zon kwam net even kijken en hoewel het meer ijskoud was ging toch bijna iedereen zwemmen.
De trip was geweldig, en ik heb het zo leuk gehad. Ik mocht nog een paar keer rijden en was een van de weinige die geen een keer vast kwam te zitten of waar de motor uitsloeg.
's avonds gingen we allemaal aan de zuip, en had ik de volgende dag voor het eerst mijn Goon kater. Jezus wat is dat een troep zeg. Goon is de goedkoopste drank wat je hier kunt krijgen, het zijn grote dozen wijn, 4,4 liter voor 12 dollar. Ik had niet eens veel ervan gedronken maar was toch de hele dag daarna brak. De regen hield maar niet op en alles was nat en koud. De sfeer bleef in de auto echter nog steeds goed en we zongen met ze alle ieder liedje mee. 

De laatste dag was het weer gelukkig beter en dat maakte alles gelijk zo'n stuk mooier. Na de trip was ik wel helemaal gesloopt en viel ik gelijk in slaap.
De volgende dag op naar Noosa, het gooi van Nederland, een chique plaatsje maar wel heeeeeel mooi. Gister voor het eerst ECHT gesurft. Wauw wat was dat geweldig. Mijn boardje is perfect. Golf na golf na golf reed ik helemaal uit en ik kreeg echt respect van de andere locale surfers. Vanochtend had ik nog een vroege surfsessie en ik ga straks weer met een Nederlandse jongen van mijn hostel surfen.
Dit was even een snelle update van een lange periode.
Ik heb nog minder dan 2 weken over en die dagen vliegen echt voorbij... dus ik geniet er nu volop van en ik denk dat dit ook mijn laatste update zal zijn.
Ik zal wel blijven emailen en heb erg zin om jullie allemaal weer te zien!!!!
Dikke kussen, knuffels, en veel liefs

iori

Townsville

Hallo!

Hier even een kleine update om te laten weten dat ik goed aangekomen ben(dus niet gestrand in de Outback ofzo) en wat de rest van mijn plannen zijn!

Allereerst, the second RoadTrip.

Na heel wat opzoekwerk op internet en prikborden bij guesthouses had ik met verschillende mensen afgesproken, ieder hun eigen plan en auto. Bij de meeste klikte het wel, maar waren er toch wat moeilijkheden. Het surfboard wat ik in Bali had gekocht paste namelijk niet in de meeste auto’s en soms waren de mensen gewoon een beetje raar. Na een week was ik Darwin echter wel een beetje zat en wou ik erg graag weg. Ik had met 3 verschillende potentiele liften afgesproken, en hoe dan ook 1 daarvan moest het worden. Helaas zag ik me niet zo snel met een van de drie een lange tijd in een kleine ruimte zitten, of paste het board gewoon niet.

Ik wist echt niet wat ik moest doen, ik zat te wachten tot een italiaan zijn auto haalde om te kijken of het board erin pasten, maar tijdens de korte kennismaking voelde het niet helemaal goed, en zijn engels was ook niet opperbest, dus in mijn hoofd was het al een nee. Terwijl ik aan het wachten was vroeg een frans meisje wat ik aan het doen was, ik antwoorde met: ‘’ik zoek een lift naar Cairns”. Op dat moment lopen er twee duitse jongens langs die flyers aan het ophangen zijn met mensen die een lift naar Cairns willen. Wat een toeval! We maken snel een praatje en het klikte gelijk. Ze hadden dezelfde plannen, zo snel mogelijk uit Darwin. Ik kende nog een jongen van het guesthouse die ook naar Cairns wilde, dus hadden we de auto compleet en konden we de volgende dag vertrekken.

Na 4 maanden vol: prachtige ervaringen, hoogte en dieptepunten,  grappen, uitgaan en vooral heel veel lol, moest ik nu toch echt afscheid van mijn reismaat gaan nemen. We hebben zo’n leuke tijd gehad, en omdat Gilmee in Darwin blijft om te werken scheiden hier onze wegen. Na een big hug ging ik verder, alleen.

We gingen eerst boodschappen doen voor de komende 4 dagen. We sloegen vanalles in, fruit, snacks, blikvoer, alles wat maar goed houdbaar was. Het surfboard nam aardig wat ruimte in beslag, maar het paste en daar gingen we! 4 jongens waarvan 2 elkaar eigenlijk maar kennen, dit was eigenlijk totaal niet te merken en de sfeer zat er goed in. Ik maakte een lange playlist voor in de auto, waarmee we vervolgens aan de lange afstand begonnen, 3000 km. We hadden allemaal geen idee hoelang het precies zou duren, maar 1 ding wisten we zeker, het zou lang duren. Heel lang.

Litchfield, een nationalpark in de buurt van Darwin, lag langs de snelweg en de duitse jongens stelden voor of we daarheen wouden gaan. Ik had nog niks van Australie gezien, en zei volmondig JA! Ik was helemaal blij, eindelijk verandering. Ik keek mijn ogen uit en het droge landschap vervulde de verwachtingen van Australie. Oude vreemde bomen die ik nog nooit gezien had werden afgewisseld door hoge termietheuvels, de grootste, gelegen in Litchfield, was bijna 4 meter hoog! En dat voor een stel insecten :P

Daarna kwamen we bij de eerste waterval waar je mocht zwemmen, waar je dus geen last had van krokodillen. Het was prachtig! Het glasheldere water parelde over de rode rotsen en dat met de groene bomen en blauwe lucht gaf een prachtig kleurenpalet. We sprongen er gelijk in. Lekker, wat verfrissing.

De volgende waterval was nog mooier, ook hier het water weer erg helder, maar deze was een stuk hoger. Zo’n 20 meter. Geweldig, we zwommen er naartoe, en het was moeilijk om er onder te komen door de stroming die je weg duwde. Om de poel waar je in kon zwemmen waren hoge kliffen, en ik kon het niet laten om hier vanaf te duiken.

Na een kleine lunch vervolgde we onze weg, en werd het al snel donker. We haalden wat biertjes, in het laatste dorp voor de outback, om deze reis te vieren. De groep was erg gezellig en ik had het gevoel of we allemaal al erg lang bevriend waren.

‘s avonds braden we wat worstjes en sliepen we onder een welbedekte sterrenhemel. Het was wederom prachtig, we waren nog niet in de echte outback maar je kon al zoveel sterren zien. Mijn verwachtingen werden alleen nog maar groter.  Ik sliep met een van de Duitse jongens in de Auto en de Engelse en de andere Duitser in een tent. Het was vrij koud maar met 3 lagen kleren en dan je trui viel het best mee.

De volgende dag namen we onze “douche” in een locale bron. Het water was zo’n 30 graden en voelde als een warm bad. Het water was prachtig helder blauw en met een duikbril belande je in een compleet andere wereld.

Na een ontbijtje vervolgde we de rit. De engelse reed nu, maar na 2 uur voelde hij zich moe en mocht ik achter het stuur. Toch weer spannend, na 5 maanden niet rijden nu aan de verkeerde kant van de weg, met het stuur aan de andere kant. Ik had er wel erg zin in en vond het ook helemaal niet erg om te rijden. Ik vond het heerlijk, met mijn eigen muziek op de achtergrond de kilometers verslinden. Deze keer een stuk sneller dan op de scooter. Ik reed tot het donker werd en onderweg stopten we af en toe voor een foto of een pauze.

De volgende dag was het erg bewolkt en koud. We hadden nog steeds de woestijn niet gezien en waren nu wel echt benieuwd naar dat uitgestrekte niks, alleen maar roodzand. Ook de hoop op wat kangeroos werd niet vervuld. Onderweg wel heel veel roofvogels gezien, waaronder een adelaar van ruim een meter hoog(ja dat is echt groot!) en zijn we over een slang heen gereden. Wel veel dode kangeroos langs de wegL

Ik had veel van de outback voorgesteld, maar dat het koud zou zijn… niet echt:P We zaten dus met onze trui aan in de auto en soms regende het zelfs. De hoop op ‘s nachts nog meer sterren te zien was ook tevergeefs omdat het al de hele dag bewolkt was.

Dit regenseizoen heeft het zoveel geregend dat een groot deel van de autoback is bedekt met gras en hebben we dus ook het echte rode zand niet gezien. Waar we echter doorheenreden vond ik wel fenomenaal, en ik heb me erg vermaakt. De reis ging eigenlijk verassend snel voorbij en voor ik het wist zaten we in Townsville.

Blij dat we het gehaald hadden, trakteerde we de Duitse jongens op een biertje en gingen we opzoek naar een guesthouse. Er zaten er 2 vol, maar uiteindelijk zijn we bij zo’n leuke plek beland. Speciaal deze avond werd een afscheidsfeest gegeven voor wat studenten uit Papua Nieuw Gineua, en mochten we gratis een hapje mee eten.

Het is een heel groot huis wat ook nog erg leuk is ingericht. Ik had erg naar een bed en douche verlangt(na 4 dagen) maar het was ‘s nachts erg koud en sliep ik uiteindelijk helemaal niet zo lekker als ik gehoopt had. Ik moest helemaal weer wennen aan de kou. Mensen in het guesthouse vroegen, ja je bent toch Nederlands, dan is dit toch niet zo koud? Neehoor, maar na 5 maanden tropisch azie ben je toch een beetje ander klimaat gewend:p

In Townsville zijn ik en de Engels jongen een beetje gaan rondlopen en ben ik gaan uitzoeken wanneer ik weer kan duiken. Hier ligt namelijk een wrak, en dit is een top 10 divespot van de wereld! Het is vrij duur om hier te gaan duiken, maar dit wil ik echt niet missen.

Woensdag is de eerstvolgende mogelijkheid om te gaan duiken en daarna zal ik mijn reis vervolgen naar Cairns.  Hier ga ik kijken of ik kan gaan kitesurfen en daarna zal ik gaan afdalen richting Sydney.

Gister begon het weer eindelijk wat beter te worden en vandaag zijn we naar een soort dierentuin gegaan. Voor het eerst Kangeroos gezien! Woehoe! Een koala vastgehouden, dingo’s gevoerd en krokodillen volledig uit het water zien springen. Geweldig, de down under spirit zit er al helemaal in en het woordje mate komt er al bijna automatisch uit. Ik ben benieuwd naar de duik en wat de rest van Australie me nog meer gaat brengen. Hoe is het weer daarzo? Nog minder dan 7 weken en dan ben ik alweer terug. De tijd gaat eigenlijk veel te snel, maar ik heb ook wel weer erg zin om jullie allemaal te zien!

Dikke kus

iori

Darwinnnnn

Nou om het verhaal maar even compleet te maken is hier nog een kleine update van mijn laatste weekje!

Na het stressen met mijn surfboardje en het halen van het vliegtuig, was ik doodmoe en gelukkig waren de 2 stoeltjes naast me leeg, en viel ik ook gelijk in slaap.


Darwin: 4 uur 's ochtends,
We zijn het vliegtuig uit en ik dacht al, nu gaat het echte feest beginnen, door de Douane van Australie. Dit beruchte proces heeft al vaak deel uitgemaakt van heel wat conversaties met verschillende mensen en er is zelfs een serie van op tv Australian Custums.

Ik hoopte gewoon op het beste maar was al goed voorbereid op het ergste. Gewoon eerlijk blijven en over alles wat je twijfelt, zeggen dat je het hebt. Eerst de paspoort controle. Ik had een heel mapje mee met allerlei papieren die aantoonde dat ik genoeg geld had om 2 maanden te verblijven, bewijs van visa en nog veel meer.
Toen we ons paspoort gaven konden we binnen zo'n 3 minuten al doorlopen. Er werd niks gevraagd of gezegd het was allemaal gewoon goed :)
Perfect, nou op naar de volgende stap, de tassencheck.
Onderweg werden we nog aangesproken door een vriendelijke vrouw die vroeg of het allemaal naar wens ging en een klein vragenlijstje op ons afvuurde.
Wij waren zeer tevreden en ik begon deze geregeldheid al een stuk meer te waarderen, ipv de onlogica die ik vaak in Azie tegen kwam.
Er werd ons nog even goed uitgelegd wat we wel en niet mochten meenemen en daarna moesten we bij een desk zeggen of er nog iets in onze tas zat wat we niet mee mochten nemen. Ik liet mijn schoenen(waar een beetje modder op zat) zien, maar dit was helemaal geen probleem, en binnen 10 minuten stonden we buiten. Ik had nooit gedacht dat dit zo snel en makkelijk zou gaan.

Op het vliegveld waren we natuurlijk super benieuwd naar de prijzen en die zijn dan ook niet misselijk.
Een vrolijke 7,5 dollar voor een sandwich en 4 voor een flesje cola.
Oefff, nou hopen dat het toevallig hier gewoon duur is.
Met een shuttlebusje naar het centrum en onderweg overdonderd worden door het besef dat je nu echt in een Totaal andere wereld bent aanbeland.

Een Hostel gezocht, en daar de tassen gedropt.(dit was de enige die open was, het was immers half 6)
We moesten even wachten tot de winkel open ging en toen hebben we voor het eerst weer in zoveel tijd Boodschappen gedaan! Toch best leuk weer. Ja je zult het niet geloven, maar we liepen door die winkel en hadden het gewoon onwijs naar ons zin. We zaten ons al helemaal lekker te maken met de wat we in ons hoofd hadden wat we voor ontbijt gingen maken.
Alles was wel vrij duur maar dat vonden we deze keer even niet zo erg. We haalden lekker een stokbrood, melk, appels, worteltjes, worst, kaas, en nog wat water. We liepen naar "the Lagoon" dit was volgens de man van het guesthouse de enige plek waar je in Natuurlijk water kan zwemmen zonder dat je dood gaat. Fijn!
Geen krokodillen of boxjellyfish hier :D top.
We gingen aan een van de tafeltjes zitten en tijdens de zonsopgang zaten we daar heerlijk te picknicken.

Daarna een kopje koffie aan het Waterfront, waar gilmee binnekort misschien gaat werken, en toen naar het hostel teruggegaan om daar even een beetje bij te komen aan het zwembad in de heerlijk zon.

We slapen in een slaapzaal met 2 andere gasten. we hadden ze de hele dag nog niet gezien en waren wel benieuwd wie het waren. Er is ook een grote gemeenschappelijke keuken en daar zie je iedere ochtend middag en lunch iedereen allemaal lekkers koken/ braden/ bakken.
Ik kreeg gelijk ook weer zin om te koken. En de volgende dag heb ik eindelijk weer eens een lekkere pasta kunnen maken. Een goede Pasta Penne met Bolognese saus. Die hadden we al lang niet gehad, en hij was weer net zo lekker als dat hij thuis was. Vanavond gaat Gilmee met zijn creativiteit aan de slag, ik ben benieuwd.

Het vele contact wat we gelijk met iedereen hadden maakte dat ik me gelijk thuis voelde. Heerlijk om weer wat nieuwe mensen te leren kennen die voor zoveel dingen openstaan en je spontaan beginnen te trakteren op een biertje of drankje.

's avonds voor de eerste keer uit in Darwin. Eerst naar een Karaoke bar, waar iedereen helemaal los gaat en het ene na het andere prachtige nummer loopt te verkr*chten :p Wel grappig om die cultuur hier mee te maken. Daarna naar een discotheek, een leuke afwisseling, en de muzieksmaak is hier echt een stuk beter dan in Azie waar ze vooral voordehandliggende muziek draaide, en dan vaak ook nog 3x op een avond. De regels springen je hier wel om de oren, zo mag je hier binnen en ook buiten op veel plekken niet roken, dit terwijl in Indonesie iedereen rookt, en ze dan ook vrolijk overal opsteekt. eigenlijk wel goed dat ze hier er zo streng op zijn.
Toen we thuis kwamen, stond er een leuke verassing te wachten. We deden de deur open en een verschrikkelijke stank kwam ons tegemoet. Wat is dit nou weer. Een van onze kamergenoten lag in zijn bed met het licht nog aan en ook zijn kleren had hij niet uitgedaan.
We vroegen ons af waar deze merkwaardige lucht vandaan kwam, en dachten dat het misschien zijn schoenen ofzo waren. Dit terwijl de ramen open stonden en de van aan het blazen was. Gadverdamme.
Ik had geen kussen en toen ik die beneden ging halen kwam gilmee achter me aan, en vertelde dat die gast gewoon net in zijn bed piste. Ughh, je zag het zo op de grond lopen. De bewaking werd gehaald en wij werden naar een andere kamer overgeplaatst. Heel fijn!

In de dagen hierna zijn we opzoek gegaan naar een lift die ons of mij naar Cairns kan brengen.
We ontmoeten wat fransen, die echt een perfect plan hadden, en toen we ze zagen was het al gelijk gezellig. Ik was helemaal blij, want het surfboard wat ik mee heb paste ook in de auto!
ze gingen ook naar Alice springs en kings canyon.  Ze hadden een grote van waar we dan ook in konden slapen.
Ik had er helemaal zin in, het nadeel was dat ze pas 3 dagen later weg wilden, dat terwijl we Darwin wel een beetje gezien hadden(het is niet zo'n grote stad)
Noujah, als we dan tenminste een lift krijgen, prima. Na 2 dagen wachten kregen we een sms dat we oppeens toch niet mee konden, met een of ander lullig excuus. Echt jammer, vooral omdat we 3 dagen voor stront hadden zitten "wachten"

Nog wat andere mensen ontmoet, hier paste alleen mijn surfboardje niet in de Auto...
Vandaag afgesproken met een Duitse jongen, ik heb net zijn auto gezien en we gaan misschien de westkust van Australie doen in zijn 4WD echt vet. Ik zit alleen een beetje te twijfelen, omdat ik niet zeker weet of ik het 2 maanden met deze gast uithou, maargoed ook weer een goede oefening om met iemand een band te krijgen waar het niet vanaf het begin gelijk goed klikt. Het is een aardige jongen, maar merk dat we al snel zijn uitgepraat :p

Verder gaat het hier allemaal erg goed, heb het erg naar mijn zin, en zijn laatst naar een marktje geweest waar we hebben geluisterd naar een didgeridoo show en gegeten hebben bij een Roadkill Restaurant. met de prachtige tekst: You Kill It, We Grill It! Geweldig!
We hebben allemaal soorten vlees geproeft, kangaroo(helaas nog niet gezien) krokodil, buffel(echt lekker!), waliby en emu. Echt grappig.

Ik denk dat ik wel met deze jongen meega, hij gaat naar een prachtig deel van Australie, waar ik helemaal niet zoveel over weet, en het lijkt me gewoon heel leuk om zo'n roadtrip te doen!
Als ik dat ga doen ben ik wel echt lang zonder internet, dus weest niet ongerust als je voor een tijdje niks hoort!

Veel liefs en knuffels,

iori

Bali

Hee Allemaal,

na eindelijk weer een redelijk goedkoop internetcafetje gevonden te hebben is hier dan het vervolg!


Bali,

Na een grappig boottochtje aangekomen op het welbekende bali. Al meteen werden wat verschillen duidelijk, de wegen zijn een stuk beter, alles is goed aangegeven en de wegen zijn zelfs verlicht! Woow, dat ging lekker. Ook de afstanden zijn een stuk kleiner en zijn we ook al gelijk het stadje wat we als slaapplek in gedachten hadden voorbij gereden.
Bij aankomst nog even zweten bij de politie omdat niet al onze papieren klopten, en Gilmee geen rijbewijs heeft. Tot nu toe was het allemaal geen probleem, maar deze agenten spraken een stuk beter engels en konden ook wat minder om onze grapjes lachen. Gelukkig gewoon zonder kleerscheuren of onnodige bedragen afgekomen!

We waren erg moe, en ieder guesthouse of homestay waar we naar kamers vroegen waren echt zoveel duurder dan we gewend waren. Ik zat echt te hopen dat dit niet voor de rest van Bali zou gelden, gelukkig kwamen we uiteindelijk toch nog op een redelijke prijs en toen we daar nog wat van af konden halen was het helemaal goed.
Eerst een dagje rustig aan. Beetje verkennen, uitzoeken of we kunnen duiken en nog even op het strand liggen. Eerst een heerlijk ontbijtje met Banaan, Ananas en Mangosteen, heerlijk! "s avonds lekker een sate met wat rijst.

Na wat bijkomen kwam Gilmee erachter dat hij een borstscan moet doen om toegang te krijgen tot zijn Australische visa. Gelukkig was het grootste ziekenhuis van noordbali al binnen een halfuur bereikt. We liepen naar binnen, en ik wist me nooit wat ik me nou voor moest stellen van een ziekenhuis in een armer land maar ik kwam wel voor een verassing te staan. De lucht die ons tegemoet kwam was echt vies en iets van een operatiekamer was er niet. Mensen lagen allemaal naast elkaar, of ze nu iets had gebroken, aan de beademing lag of door 2 chirurgen onder handen werd genomen. Gilmee werd naar een andere afdeling genomen waar ze hem niet konden helpen omdat er geen dokter aanwezig was, die was wel in Denpasar(de hoofdstad van Bali) We hadden geen keuze, we moesten daarheen. Dan maar wat minder lang aan de noordkust. De stranden waar we onderweg even waren gestopt om te kijken bevielen ons ook helemaal niet, heeeeel erg toeristisch, vol met resorts en vrouwtjes die constant kwamen vragen of je echt geen massage of stukje fruit wilde. Iedereen sprak perfect engels en ik verlangde echt terug naar Java.

Op naar Denpasar, al binnen 3 uurtjes hadden we het hele land doorkruist, wat een flutlandje vergeleken java en Sumatra zeg. In deze vrij grote stad konden we deze dokter wel snel vinden en voor zo'n 35 euro was het allemaal geregeld. Het Australische Counsil was helaas al dicht dus moesten we een slaapplekje opzoeken.

Kuta leek ons wel prima, het was al in de avond en we hadden ook wel zin in een feestje. Ik wist niet zo goed wat ik me moest voorstellen bij kuta maar ik werd opnieuw verbaasd. Wat een grote toeristenbadplaats. De MEGA grote resorts vliegen je om de oren, grote clubs en barretjes, winkel, winkel, winkel, winkel, over waar je keek winkels! We reden naar het strand toe zodat we enigzins konden orienteren en we hadden wat goede verhalen gehoord over het zogeheten Poppies. Toen we hier aankwamen bleek hetnog zoveel duurder dan wat we tot nu toe hadden gezien en wisten dat het echt een pittige slag in onze porto zou worden. Na wat rondgevraagd kwamen we toch weer op een redelijke prijs. Tassie uitgepakt, geinstaleerd en ready to Party!
De eerste club die we ingingen The SkyGarden, was gelijk raak! Lekkere muziek, vrij druk en de stemming zat er goed in. Op het podium gingen Gilmee en ik helemaal los en we pakten iedereen in, zelfs de barmannen die tussen ons en het publiek stonden gaven ons respect.

De volgende ochtend even uitbrakken op het strand. Hier kwamen we 2 nederlandse gasten tegen, echt super aardig en heerlijk nog wat biertjes mee gedronken en veel mee gelachen. Toen we op Kuta Beach aankwamen moest ik wel even lachen, ik had gehoord over metershoge golven, we keken, en het was helemaal plat. Ik had de week hiervoor erg zin gehad om te surfen, maar toen ik ook nog het aantal bordjes in het water telden had ik al gelijk geen zin meer. Over de hele kust verspreid kon ik wel meer dan 200 bordjes in het water tellen, als er dan een goede golf aankwam gingen ze met ze alle peddelen en kon niemand echt de golf uitrijden. De 2 gasten hadden wel een bordje gehuurd en toen ze vroegen of ik het ook even wou proberen kon ik het natuurlijk niet laten!:D
Het was weer heerlijk en het ging echt supergoed. Het was een longboardje en hoewel ik dat al wat langer niet had gedaan beviel het me heel erg. Toen hij het weer zelf wou proberen ben ik gelijk mijn eigen bordje gaan halen om het daar nog wat golfjes mee te pakken.

Het klikte zo goed tussen ons dat we 's avonds eerst wat gingen eten en daarna nog wat gingen drinken. We namen ze mee en lieten ze ons favoriete gerecht proeven, en daarna eerst een drankje in een lounge en vervolgens op naar dezelfde club!
Weer helemaal los, en echt een geweldige avond gehad!

We hadden nu nog zo'n week over om onze scooters te verkopen.
De tijd begint nu echt te tikken.
De dagen hierna zijn we in Denpasar langs allemaal 2ehands scootershops gegaan, waar ze nergens meer dan 1,5 miljoen voor onze(6 miljoen gekocht) scooters wilden betalen... Dit kwam omdat als je een scooter koopt in Aceh, het nummerbord ook daarvandaan komt en het lastig is om die dan over te zetten naar een Balinees nummerbord, Het kost zo'n 2 weken tijd en zo'n 2 miljoen. We wouden dit gewoon van de prijs afhalen en dan zo rond de 4 miljoen ervoor terug maar niemand wou de moeite nemen. Het was erg vermoeiend allemaal om al die winkeltjes af te gaan en al die mensen aan te spreken en we gingen vaak echt vroeg naar bed.

We zijn weer terug gegaan naar het australische counsil waar ze ons eigenlijk helemaal niet konden helpen en ons weer terugstuurde naar het hospital in Kuta. Daarheen gegaan, bleek alles goed te zijn en konden we vieren dat ook die last  nu eindelijk van onze schouders was. Ik wou nog erg graag naar het zuiden van bali, Uluwatu, omdat ik had gehoord dat het daar erg mooi was.
Onderweg stopten we vaak langs het strand om te kijken of we daar misschien konden slapen, dit wouden we al vanaf de eerste x in bali doen, en omdat we nog maar een week overhadden was een beetje nu of nooit.

Na eerst bij de tempel (vol met aardig wat vervelende apen) geweest te zijn en daarna nog een biertje en wat eten bij het prachtige (surf)strand van Uluwatu zijn we naar een plek teruggegaan die we onderweg hadden gezien. Daar stond een soort platformpje met een dak erboven. Gilmee hing zijn hangmat op en ik rolde mijn matje uit en hing mijn klamboe op. Er stond best een windje maar we trokken gewoon wat warme kleren aan.
We pakten onze grote messen die we gekocht hadden tevoorschijn en begonnen in de omgeving wat hout te halen/hakken en namen dat vervolgens mee terug op de scooter naar ons huisje. Hier maakte we een groot kampvuur en genoten we van de biertjes die we speciaal voor deze gelegenheid hadden gekocht.
Het was al best laat en we gingen maar onder zeil. Gilmee sliep best lekker, in het donker was het mij alleen niet opgevallen dat ik mijn matje had uitgerold over een roodmierennest.
Ik was al heerlijk in slaap gevallen toen ik echt constant kleine branderige beetjes over mijn nek en rug voelde. ik probeerde het te negeren maar ze begonnen echt wel pijn te doen. Ik pakte mijn zaklamp en vloekte niet geheel onterecht. Mijn "kussen"(ookwel opgerold t-shirt) was bedekt met rode mieren en ook mijn matje zat helemaal onder. ik kon geen beter oplossing bedenken dan ze allemaal eraf schudden en met mijn sarong een soort extra laagje tussen ons te doen zodat ze niet bij mij konden komen en gewoon weer in slaap te vallen. helaas, dit plan werkte totaal niet en na een half uur gaf ik het op en begon ik maar wat muziek te luisteren en te wachten tot het licht zou worden. Uiteindelijk kon ik toch nog via mijn tas een beetje confortabele houding vinden.

De volgende dagen was het echt scooters verkopen als een malle. Iedereen aanspreken en alle telefoonnummers die we verzameld hadden nog een x terugbellen. Wat laatste locals geprobeerd, maar dat was het echt niet waard. Gilmee zetten een advertentie op internet en ik maakte een flyer die we overal gingen ophangen, internetcafetjes, restaurantjes noem maar op.

We probeerden nog een andere tactiek, we liepen een sportkroeg in en daar zaten een stel Australische zich vlink te bezatten. We vertelde ons verhaal, en als gehoopt wouden ze deze scooters wel even zien. Ze zaten allemaal onder de tattoo's en na een testrondje was de eerste verkocht, en voor wat een prijs! 5,5 miljoen!
Nu de volgende nog. De dagen begonnen af te lopen en we hadden nu nog maar 2 dagen over.
Echt haast! we gingen het strand af en spraken gewoon iedereen aan, wisselde wat telefoonnummers uit en hadden uiteindelijk een stuk of 4 geintresseerde verzameld.
De laatste dag was aangebroken, ons vliegtuig ging om 23:30 en die bike stond er nog steeds. We hadden een paar afspraken en toen we hem uiteindelijk verkocht hadden om 3 uur 's middags werd de deal verpest door wat locals die hem vertelde over het nummerbord.

's avonds een beetje wanhopig zitten wachten op onze laatste hoop. Nog een australier. Hij kwam zo rond 8 uur en om kwart over was ook de laatste bike verkocht! 4 uur voor het vliegen, en ook deze voor 5 miljoen eruit! Dus in totaal zijn we 60 euro p.p. kwijt geweest aan deze geweldige trip. Oke we hebben niet heel bali kunnen zien en hadden graag nog wat meer gedoken of gesurft in de laatste dagen maar zo'n bike heeft ook wat nadelen.
Ik wilde nog heel graag een surfboordje, en na wat surfshops langs te zijn gegaan had ik MIJN surfbordje gevonden. Snel wat eten, en in de taxi haasten naar het vliegveld. We waren de laatste aanboord maar nu toch in Darwin aangekomen.
Het gaat allemaal goed, en morgen krijgen jullie weer een nieuwe update!
Ik heb nu een afspraak voor een lift naar Cairns,
Big Hugs,
and no worries!

iori

Laatste weekje Java en Toeristenmekka Bali

Yogyakarta

Wat een leuke stad, bij aankomst een stuk groter dan verwacht, maar we voelde ons al gelijk thuis.
De dagen van ons visa beginnen nu echt op een einde te raken maar hier vinden we het toch wel leuk wat extra dagen te blijven. De eerste dag liepen we door het stadje en zagen voor het eerst weer wat meer toeristen bij elkaar, op de beroemde Malioborostreet. We werden door een vriendelijke man geinvormeerd dat we beter naar het Art Centre konden gaan omdat die maar 2 dagen in zoveel maanden open was, en dat dat vandaag was! Hier komen kunstwerken afkomstig vanover heel Indonesie. Natuurlijk gingen wij een kijkje nemen, en inderdaad, prachtige traditioneel Indonesische kunst. Batik. Op een speciale manier wordt met inkt en behulp van was patronen in een doek gemaakt. eerst werd het proces uitgelegd en daarna zagen we alle kunstwerken. Prachtig, sommige plaatjes pakten je gelijk en ik wilde er best een paar voor thuis meenemen.
We wouden graag naar Boroburdur, maar dan wel 's ochtends vroeg. De ochtend dat we vroeg op wouden staan waren we nog erg moe van de vroege surf actie en konden we het niet opbrengen om uit ons lekker warme bedje te komen. Toen we later wat Ieren aanspraken die de zonsopgang hadden gezien waren ze niet echt enthausiast. Ze waren daar om 6 uur en hadden borobudur 10 minuten voor zichzelf hadden, maar daarna helemaal gek werden van de schoolkinderen die ze het hoofd van hun lijf vroegen. Het uitzicht wat ze zich hadden voorgesteld werd door de mist verpest en de tempel vonden ze ook niet zo geweldig. Oftewel wij waren heeeel blij dat we lekker in ons bedje waren blijven liggen. "s avonds hadden zijn we een vriendin van Batu Karas tegen gegaan die de volgende ochtend naar de zonsopgang bij Borobudur ging kijken, en of we mee wilden. Ja hoor, maar eerst even samen een biertje drinken. Het was een supergezellig cafetje, livemuziek en de biertjes smaakte als geen dag tevoren. We gingen lekker zuipen maar spraken wel af dat we als mannen gewoon om 4 uur op zouden staan om ons aan de afspraak te houden.
De biertjes gingen er goed in maar we zagen onze vriendin ook lekker drinken en wisten dat die net zo vroeg op moesten staan. Daarna kwamen we 2 indonesische meisjes tegen die nog wel verder wouden feesten in een andere club en ze vroegen of we mee wilden. Nou het was toch al laat en als we dan een leuk avondje hebben, dan goed ook! Bij de eerste club was een Gaynight, nou dan maar de volgende. Wat verder weg, maar wel wat groter. Een prachtige discotheek, mooie verlichting en heerlijke stampende muziek! De avond werd later en later en we wisten dat we de afspraak niet meer zouden halen en dat we af moesten bellen.
Toen we na veel dansen en lol maken op de klok keken, was het kwart voor 4. Gilmee zei, als we nu een taxi nemen, halen we het nog!
Na een seconde van twijfelen zei ik volmondig ja, let's go!
We renden bijna naar de uitgang sprongen in de taxi en werden voor 2 euro naar de straat waar we hadden afgesproken....
Shit, 10 over 4 en ze staan er niet meer. We moesten ze bellen, ik vroeg aan wat locals of ik hun telefoon kon gebruiken en toen ik eindelijk een telefoon bemachtigd had kwamen ze, zelf ook een beetje verkreukeld, aanrijden. Snel een kopje koffie, en daar gingen we. Het was nog best een stukje rijden en met Gilmee achterop vroeg ik me echt af of dit wel een goed idee was. Gelukkig reed hij voor en hoefde ik alleen maar zijn remlichtje te volgen.
Langzamer aan werd het lichter en lichter en we moesten echt opschieten anders was de zon al op!
De weg werd steeds kleiner en we moesten over een bruggetje rijden die helemaal van bamboo was gemaakt en die helemaal heen en weer bewoog als je eroverheen reed. Ik bedankte god toen we veilig de overkant bereikte en reed verder. Toen we bij een berg aankwamen moesten we aan een steile klim beginnen. Het was zo steil dat gilmee soms af moest stappen omdat anders de scooter het niet trok. Na ook dit obstakel te hebben overwonnen kwamen we op een plekje met uitzicht over een prachtig dal. Op de achtergrond zag je de vulkaan Merapi(die vorig jaar was uitgebarste, daarom stond de brug er ook niet meer) waarachter de zon opkwam. Eerst zag je het prachtige siluet met een gouden randje, daarna kwam de bol vanzelf hoger en veranderde de lucht constant van kleur. Ook kon je de tempel borobudur zien liggen, dit alles voelde je net of je in de hemel was beland. We wisten dat we de goede beslissing hadden gemaakt en konden onze ogen bijna niet geloven. Daarna met ons brakke hoofd naar beneden, op naar de tempel. Al helemaal voorbereid op de toeristische drukte die we verwachten, gingen we maar eerst wat eten. Na een lekkere Ginger tea en een bordje nasi voelde ik me eindelijk was beter.
Borobudur, als kind had ik geluisterd naar de verhalen die mijn oma erover vertelde en er zelf helemaal weg over gefantaseerd, en nu ben ik er gewoon.
Het was eigenlijk helemaal niet zo druk en ik vond het prachtig. Het massale bouwsel zag er indrukwekkend uit en na een rondje eromheen gingen we ook de bovenkant maar eens van dichterbij bekijken. Het was prachtig en we konden nu ook de berg zien waar we vannochtend gezeten hadden. We werden nog wel een beetje lastig gevallen door wat schoolkindertjes, en geloof me, met een lichte kater kun je je betere dingen voorstellen. Na de zoveelste die kwam vragen, Mister! Mister! Mister! picture?  zijn we maar richting de uitgang gewandeld, waar we vervolgens nog zo'n 10 minuten langs allemaal souvernirwinkeltjes liepen voor we daadwerkelijk buiten stonden.
Na nog een tempel bezocht te hebben kwamen we 's middags eindelijk weer bij het guesthouse aan.
Pfoe wat een dag zeg, gilmee dook onder de douche en toen ik net wilde gaan liggen kwam de huisbaas met de mededeling dat we niet konden blijven omdat er een grote groep kwam. Dit had ze al eerder willen zeggen maar gister waren we niet thuis. Ahhhh, op dat moment kon ik het even niet meer opbrengen om weer heel me tas in te pakken en een ander kamertje te gaan zoeken maarja je hebt geen keuze. Ik ging snel zonder rugzak een rondje doen opzoek naar een goedkoop kamertje. Binnen 10 minuten was het gelukkig raak.
Ff verkassen en eindelijk kon ik mijn oogjes even laten rusten. 3 uurtjes later de wekker gezet om toch nog een beetje normale avond te hebben.

De volgende dag weer verder. Op naar Melang om daar wat vulkanen te bewonderen.
Onderweg reden we lang Prambanan, een andere grote tempel in de buurt van Yogya, ook heel mooi en net zo indrukwekkend als Borobudur. Melang wel gehaald maar de vulkanen waren toch nog een stukje verder. De volgende dag op naar Mount Bromo. toen we de afslag van de snelweg hadden genomen begonnen we met stijgen, vanaf daar gingen we alleen maar omhoog en het hield maar niet op. We kwamen eindelijk weer op wat verlaten bergweggetjes, die een hele opluchting zijn na al die drukke wegen. Even puur genieten van de omgeving zonder last te hebben van anderen. Gilmee werd nog wel van de weggereden en kwam gelukkig met alleen een schaafwondje de greppel uit. We kwamen hoger en hoger en de temperatuur begon ook vlink te dalen. Ik haalden mijn trui tevoorschijn en dat scheelde behoorlijk.
Vulkanische grond is erg vruchtbaar, en dat was te zien. Een stukje met een waterval zag er prachtig uit en een heel palet van kleurige bloemen sprong eruit.
De temperaturen daalden zo dat je ook stalletjes zag waar ze mutsen en sjalen verkochten. Ook de locals begonnen qua uiterlijk te veranderen en het voelde net of je in de Himalaya was. Mensen met dikke jassen en mutsen op, die had ik lang niet gezien.
We zaten helemaal in de wolken en het was erg mistig, dus genieten van een mooi dal, of de vulkaan zelf, waar we voor gekomen waren zat er niet in.
We zochten een hotelletje op en gingen lekker een rondje lopen om te genieten van de prachtige plek waar we waren beland.
De volgende dag de zonsopgang bij de vulkaan bekijken. het wekkertje ging om half 5 en ons bed lag nog nooit zo lekker maar om kwart voor 5 konden we ons er gelukkig wel uitslepen. Op naar Mount Bromo. het weggetje was nog best spannend om overheen te rijden, en na zo'n 10 minuten kwamen we bij het eerste uitkijkpunt van dit prachtige dal, en daar kwam een vulkaanformatie vanuit een andere grotere krater in zicht. Wat een prachtig uitzicht. Het was het weer helemaal waard, en als we de weg vervolgde kwamen we bij steeds andere uitzichtpunten die stuk voor stuk hoger lagen. We namen bij ieder uitkijkpunt aan en bij eentje stopte we om te voet verder te lopen naar het puntje van de berg. vanaf daar konden we ook de zonsopgang zien en alles bij elkaar was het weer een magisch gezicht allemaal.
Toen de zon op was wouden we ook maar even de weg afrijden om te zien wat daar was.
Hier bleek het "echte" uitkijkpunt te zijn, waar alle toeristen naar toe werden gebracht die met een tour door indonesie aan het reizen waren. Een hele stoet met nederlanders liep ons voorbij toen wij naar binnen gingen. 1 van de dames zei op een beetje irritant toontje: Ja de zon is al op hoor jongens. Ik wou zeggen dat ze niet op moest schieten ofdat anders haar welgeorganiseerde tour niet doorging, maar hield me verstandig in een glimlachte alleen maar.
Dit uitzichtpunt was welverzorgd met bankjes en vanaf hier kon je de hele formatie een stuk beter bekijken, en zag je ook echt dat Gunung Bromo aardig wat rook uitblies.
Het was eigenlijk maar goed dat we wat later aankwamen omdat we nu de enige waren. De wolken die kwamen trokken ook weer langzaam weg en na zo'n 10 minuutjes was alles weg en kwam het prachtige uitzicht weer terug.
Terug na een ontbijtje nog even ons bedje ingedoken. Daarna begonnen we aan de reis naar Bali.
Oost Java heeft nog een aantal vulkanen wat erg leuk is om langs te rijden,
 en we kwamen stuk voor stuk langs prachtige wegen, die overgens ook erg goed waren en de kilometers voorbij vlogen.
"s avonds kwamen we bij de boot aan en binnen een uurtje zaten we op bali.
Java, wat een mooi land is dat zeg. Echt een plek waar ik graag nog een keertje naartoe terug wil en waar veel mooie herinneringen liggen.

Het internetcafe gaat sluiten dus morgen komt het Bali Vervolg!

Prachtig begin van Java!

Na nog een vrij lange rit en een leuk boottochtje eindelijk aangekomen op Java.
We hadden onderweg gehoord over een plaatsje wat "het 2e Bali" moest zijn, Goede golven, feestjes, en een prachtig uitzicht over de vulkaan, Krakatoa. Dat klonk als muziek in de oren, nog een uurtje rijden vanaf de veerboot en dan zouden we er moeten zijn. Het was al donker toen we aankwamen en we merkten al gelijk op dat Java een stuk drukker was. Na het eerste javaanse maaltje gingen we opweg. Eindelijk, een verlichte weg. die waren we in Sumatra nog niet tegen gekomen, na zo'n 2km veranderde de mooie strakke weg weer in een nachtmerrie en wisten we dat het misschien toch nog een lang nachtje zou worden. Ik merkte dat ik erg moe was, en dat ik totaal niet meer scherp was, en ieder gat wat ik normaal ontweek pakte ik vol, en mijn voorband had aardig wat te verduren.
We namen maar even een pauze en na wat kopjes koffie ging het gelukkig een stuk beter. We moesten nog best een stuk en na het vragen of we de goede weg hadden, bleek dat we er voorbij waren gereden... Huh?! 2e bali? we zagen helemaal niks groots, toeristisch of iets wat daaropleek. Noujah dan maar terug en lekker een kamertje gezocht. De volgende ochtend komen we erachter dat we inderdaad op de plek zijn aangekomen die de man bedoelde, maar dat het helemaal uitgestorven was, en de golven waren er ook niet, er was niet eens een strand?!
Na een ontbijtje opzoek naar golven. Op de scooter gingen we net zolang zuidwaards tot we een mooie plek hadden gevonden. Onderweg zagen we 2 jongens op een scooter met een surfboard. Van binnen kwam er een YES! Als we hun volgen komen we vast en zeker op een goede plek waar je kan surfen. De 2 jongens hadden door dat we ze volgden en vroegen waar we heen gingen, surfen antwoorden we, en ze vroegen of we met ze mee wilden gaan. Na een lange weg en wat spannende zijweggetjes, kwamen we op een totaal verlaten prachtig strand aan. Helaas geen golven, noujah dan maar naar een ander strand. Ook hier op wat vissers na totaal geen mensen, en ook geen golven. Het waren 4 broers en ze waren van plan hier te gaan overnachten, 3 gingen harpoenvissen en wij bleven samen met 1 broer achter om een lekker vuurtje te maken.
Na een tijdje kwamen ze terug met een behoorlijke zak vol met vis. We hadden al wat rijst gekookt en 's avonds aten we met ze allen de gebarbequede visjes samen met wat rijst. Heerlijk, de verste visjes die ik ooit gegeten had, en we voelden echt een band met deze gasten, hoewel ze nauwlijks engels spreken, en wij helaas toch ook nog niet zo goed Bahasa indonesia.
Na nog een kopje mierzoete(ja hier doen ze er standaard 3 eetlepels suiker in) koffie bij het kampvuur zochten we ons bedje op, gilmee had zijn hangmat opgehangen en ik lag op een bamboo plateautje op mijn opblaasbare matje. Beetje onrustig nachtje maar toch wel lekker geslapen. De volgende dag namen we afscheid en gingen wij terug richting Jakarta. We moesten het een en ander regelen dus bleven hier een nachtje en sliepen ook een beetje bij.

Opweg naar Jakarta
Jeetje wat een drukke wegen zeg... File, File, File. De roetfilter hebben ze hier ook nog niet uitgevonden en het wordt steeds begrijpelijker waarom ze met een mondkapje oprijden. Zo vies, al die uitlaatgassen. We zigzaggen tussen de auto's door maar schieten natuurlijk maar weinig op. Na een lange dag, van veel te veel auto's en vieze lucht waren we doodmoe en konden we geen hotel vinden. Iedere keer als we ernaar vroegen, was het nog 2 km, (na 4 km nog geen hotel) dus weer vragen: ja over 12 km zien jullie een hotel. Nou je raad het al, na zo'n 30 km zagen we het verlossende bordje: HOTEL. met 3 sterren ernaast. hmmm.... dit is eigenlijk een beetje te chique.. voor ons backpackers. Noujah maar even de prijs bekijken. Oeff ruim 4x zoveel als normaal, we hadden niet echt keus, het volgende hotel was zo'n 20 km verderop en we konden gewoon niet meer. er zat wel ontbijt, sauna, fitness en spa bij. Helaas waren die naast het ontbijt allemaal al dicht en de volgende ochtend kon je er ook niet van genieten.

Jakarta.
Wat een grote stad, we zagen "Jakarta" niet meer op de borden staan en moesten we er dus al zijn. De wegen waren erg groot maar ook erg druk. Eerst maar wat eten. Na een vrij pittige nasi  goreng en wat rond gevraag wisten we waar we ongeveer naar toe moesten(we hadden namelijk geen idee waar het leuk/mooi was)
We pakken onze scooters en rijden weer verder. Al bij het eerste stoplicht staat het verkeer helemaal vast. Ik heb nog nooit zoveel scooters bij elkaar gezien en het was echt een ramp. Naast de drukke weg was een bijna lege busbaan. Ik zag wel wat scooters erop rijden maar durvde zelf de gok niet te wagen, omdat we er natuurlijk gelijk door de politie zouden worden uitgepikt en dan weer veel gezeur zouden krijgen. Ik besloot me in de rij scooters aan te sluiten. Gilmee daarentegen dacht, haha ik ga niet in de rij staan en schoot de busbaan op. Ik merkte al vrij snel dat ik hem uit het oog verloren was en zat als een roofvogel om me heen te kijken of ik tussen al die helmen, de zijne zou herkennen. Helaas geen Gilmee.. Zouden we elkaar dan echt kwijt zijn. Ik verwachte dat hij aan de kant zou wachten maar toen ik bij een t-splitsing aankwam wist ik het zeker. No Gilmee... Ik hoopte dat hij naar de plek was gereden waar we gepland hadden om naartoe te gaan, een groot monument. Hij was echter terug gegaan naar de plek waar we gegeten hadden. Mijn telefoon werkte niet en ik vroeg aan wat locals of ik tegen betaling asjeblieft met hun telefoon kon bellen. Nee, helaas bijna niemand had een telefoon en toen ik er eindelijk 1 te pakken had, lukte het niet. Noujah, dan maar een hotel opzoeken en hem via internet proberen te bereiken. De local van wie ik de telefoon had geleend wist waar veel goedkope hotels zaten en hij bracht mij erheen. Hier vond ik wel een telefoon die werkte en kreeg ik m eindelijk te pakken. Na zo'n uurtje hadden we elkaar gevonden, wat toch wel weer erg leuk was. 's avonds weer eens stappen! Daar hadden we zin in, al zo'n dikke maand niet gedaan en de voetjes begonnen al een tijdje te jeuken. Na wat heerlijke biertjes bedachten we dat we schoenen moesten hebben! Het was al vrij laat en toen we bij de winkel aankwamen waren ze eigenlijk al dicht. Snel wat schoentjes aangeschoten, 16 euro afgerekend en op naar het feest!
Al heel snel kwam ik erachter dat de schoenen eigenlijk helemaal niet zo lekker zaten en aan het eind van de avond had ik ook aardige blaren staan.
De avond zelf was best leuk, geen toerist gezien en er hing een beetje raar sfeertje, iedere vrouw die je aansprak moest namelijk voor betaald worden?! En kwam er een oud vrouwtje naar je toe (haar pimp) die zij hoeveel het was. :o noujah, dat was natuurlijk totaal niet de intentie, dan maar verder feesten. De muziek was erg veel van hetzelfde, trance, maar we hadden toch een topavondje en kwamen goed vermoeid thuis. De volgende dag Jakarta verkennen.
Al snel kwamen we erachter dat Jakarta niet echt onze stad was, het greep ons niet zo als Kl of Singapoure dat deed. Misschien is het te groot, te druk, of gewoon verkeerde plek. Na wat oud Coloniale gebouwen vonden we het ook wel weer mooi geweest en hebben we nog een hele tour met het bussen systeem gemaakt omdat we een halte hadden gemist.
De volgende ochtend ontzettend vroeg opgestaan om niet weer in de drukte terecht te komen. opweg naar bogor, met een mooie botanische tuin. Na een prachtige wandeling en een lekker lunch weer verder. Gilmee was toch wel moe en besloten we toch maar te stoppen.
De volgende dag weer verder en kwamen we eindelijk weer op van die prachtige mooie goede wegen. Het was wel wat we nodig hadden, want we waren het rijden wel een beetje zat aan het worden. Prachtige dingen gezien, mooie bossen, rivieren en theeplantages.
De volgende dag kwamen we weer bij het strand, en we wouden eigenlijk wel gelijk het water in springen. De golven waren prachtig maar eigenlijk waren we opzoek naar een mooie plek waar we net zoals met de 4 broers ook op het strand konden slapen, lekker een vuurtje konden maken en dan wat kip grillen ofzo.
Na zoeken en zoeken begon het steeds later te worden en moesten we echt wel een slaapplek gaan vinden. Bij toeval reden we langs een bordje met: Pantai, en een foto van een prachtig uitzicht. We gingen hier kijken en kwamen op een klein paradijsje. Het had een ver uitzicht over een lange kustlijn met wat prachtige rotsen en hele hoge golven maakten het plaatje af. De zon begon net onder te gaan wat een magisch beeld schetste. Ik kon wel foto's blijven maken. Toen de zon onder was kleurde de lucht in de meest prachtige kleuren, en werd het steeds donkerder. langzaam kwamen wat sterren en de maan was erg helder in de lucht.
Ja, hier wilden we wel slapen! Een bewaker kwam naar ons toe en vroeg ons of dat we hier wilden blijven omdat hij naar huis wou gaan. Natuurlijk wilden we dat. en voor zo'n 80 cent wilde hij onze scooters wel bewaken. Dus zo maakten we in een van de picnichuisjes ons eigen kampje. Het was prachtig. Je kon over de hele boog sterren zien. We bleven nog bijna een halfuur in het gras liggen, naar muziek luisterend en naar de sterren kijkend. Wat was dit mooi, je kon zelfs de witte waas van de melkweg zien, en we zaten naar sterrenbeelden te zoeken.

De volgende dag werden we wakker in hetzelfde paradijsje. Ik werd wakker gemaakt door de zon die in mijn gezicht scheen, er is geen betere manier om wakker te worden! Ik liep naar een puntje waar je een mooi uitzicht had over de gigantische golven die tegen de rotsen sloegen. Na wat zonnebaden gingen we ontbijten en opweg naar het volgende plekje: Batu Karas. Een surfspot.

Na een hobbelige weg toch vrij snel aangekomen en gilmee renden gelijk het water in. We namen het hotel recht tegenover een prachtige surfplek. En ik ging opzoek naar waar we een surfboardje konden huren. We gingen natuurlijk gelijk het water in. Gilmee nam een longboard en ik een shortboardje, hier kon ik nog niet op surfen maar wou het dolgraag leren, en de enige manier is door het maar gewoon te proberen.
Het ging geweldig goed en de golven waren fantastisch! Heel mooi van rechts naar links en hoewel het erg druk was konden we allebei toch nog wat golfjes pakken.
's avonds goed uit eten en na wat biertjes toch maar vroeg naar bed om de volgende dag maar weer vroeg te gaan surfen. Het ging beter en beter en ook gilmee ging erg vooruit en pakten steeds meer golven. Aan het eind van de dag werd het rustiger en is het mij gelukt om mijn allereerste perfecte golf te pakken. Ik peldelde voor het leven zette af, en zat precies op de goede plek van de golf. Het sturen ging best goed en het lukte me om de golf helemaal tot het strand uit te rijden, ik kon zelfs de hand door het water actie neerzetten en voor mij was het een geslaagde dag!
We bleven tot het donker was, en gingen pas weg toen we echt op waren en niks meer konden zien.
Het was overdag erg druk en 's avonds hadden we eindelijk het water voor onzelf wat leide tot nog wat meer prachtige golven. We wilden niet alleen als laatste eruit maar de volgende dag ook als eerste erin, dus we hebben vannochtend om half 5 de wekker gezet en ja hoor, de allereersten!
gisteravond nog een massage voor 2,5 euro genomen(want we hadden al best wel spierpijn) en na een kort nachtje was het prachtig om de zonsopgang al surfend te zien.
Heel langzaam kwamen de eerste locals ook alweer aanzetten en pakte ik steeds meer golven die ik helemaal tot het einde kon uitrijden! Dat shortboard ga ik onthouden :D wat een toppertje zeg.
Om half 8 kregen we toch wel erg honger en besloten we maar te gaan onbijten. Na het tassen inpakken zijn we nu opweg naar Yogyakarta. Helaas kwamen we op het punt van vertrek erachter dat ik een lekke band had, wat weer ruim een half uur in beslag nam..
Nu zitten we zo'n 50 km voor yogya en gaan we morgen naar Borobordour!

Tot nu toe echt een geweldige tijd in Java gehad en ben ook echt benieuwd naar de rest :D
Wat een prachtig land.
tot snel.

iori

20 dagen, 3000km, 2 scooters, een jaartje ouder en veel, veel kontpijn!

Maand 4 is bijna afgelopen, en jeetje wat is er weer veel gebeurd!
Erg veel gereden, en echt in de meest geisoleerde plekken van Sumatra geweest, wat ook betekent geen internet, dus nu een lange update!

Het begin,
We probeerden vroeg op te staan, maar toen het nog donker was, en ons bedje eigenlijk wel heel lekker lag, besloten we van 5, een uurtje of half 7 te maken. Na een douche, en het klaarmaken en eten van de Ananas die we de vorige dag gehaald hadden, pakten we onze tas in en gingen we voor het eerst de tassen voor de grote rit op onze scooter binden.
Eerst de grote tas en daarna mijn kleine dagrugzakje. Het zat er nog een beetje knullig aan vast, maar we wisten dat het beter en beter in zouden worden narmate de reis vorderden.
We hadden ons al voorgenomen dat bij de keuze van het reizen met een scooter veel voor, maar ook veel nadelen zouden zitten, en dat we het best een aantal keer goed zat zouden worden, de wegen een puinhoop en dat we erg vermoeid zouden raken na lange dagen. Ook het slapen bij lokale mensen, of ongemakkelijke plekken zou best een paar keer voorkomen. Dat we dit ook allemaal op onze eerste dag zouden meemaken hadden we niet voorzien.
Het begon allemaal leuk, we hadden al een stuk van de weg de week ervoor afgelegd, toen we op het idee waren gekomen om de scooter te kopen, en dat was een keurige asvalt weg.
Al vrij snel toen we voorbij het punt waren wat we kenden, kwamen er meer en meer gaten in de weg, maar nog steeds geen probleem, we zigzagde er mooi omheen en niks kon de dag verpesten, want het was allemaal gelukt en hier reden we dan!
We gingen best snel en namen af en toe lekker even de tijd om bij te komen, wat te drinken of te eten. De asvaltweg met gaten veranderden in een onverharde weg, en we dachten.... oh nee dit kan misschien wel een hele heeeeeleee lange reis gaan worden. Toen de weg kleiner en en kleiner werd, gingen we toch nog maar even vragen waar we waren, en ja hoor. Verkeerd gereden, naja het voordeel was, de kans was groter dat we weer op een mooie weg zouden uitkomen. Het is heel makkelijk om hier te verdwalen en er zijn heel weinig bordjes met plaatsnamen of afstanden, dus dan is vragen de enige oplossing. De mensen spreken hier alleen heel weinig engels dus met uitbeelden en het vaak herhalen van de plaatsnaam kom je een heel eind. Meestal begonnen ze heel hard te wijzen en zeiden ze "troess, troess' (wat rechtdoor betekent)
De weg was prachtig en we kwamen al snel door veel verschillende soorten landschap.De weg liep langs het strand, en toen we wat heerlijke hoge golven zagen moesten we gewoon even stoppen. We parkeerde de scooters tussen een stel waterbuffels(en begonnen hem nog aardig te knijpen toen die joekels onze kant op kwamen) kleede ons om en namen even een frisse duik!
Wat voelde dat lekker, zo vrij als een vogel! Het voelde bijna als op vakantie zijn met de auto, je tas is je achterbak en je hebt alles bij je! Ik poetste mijn tanden en na het afdrogen gingen we weer verder. De weg werd nu nog erger, zandweg... je moest erg voorzichtig rijden omdat anders je voorband weggleed en je gewoon op je plaat ging(wat af en toe bijna gebeurden)
Na wat druppels deden we snel onze nieuwgekochte poncho om(wat er echt totaal niet uitzag:P) en reden verder. Het bleef echter bij wat druppels en toen we met de veerboot(bestaande uit 3 kleine bootjes met een platformpje erop gebouwd en een kleine moter) een riviertje over staken zaten wat locals ons ook erg raar aan te kijken. We deden ze dan ook snel weer af en gingen verder.
De verschrikkelijke wegen wisselde elkaar een beetje af tot we tegen de avond weer een mooie strakke weg tegen kwamen, hier konden we eindelijk weer wat kilometers maken! Hier kwamen we bij het 2e heerlijke genot, vliegen vangen voor het leven. Jeetje, het lijkt net of er hele zwermen precies voor je hoofd vliegen, als je je mond open deed hoefde je niet meer te dineren, echt zoveel.
We waren al best moe maar wouden graag het stadje Meulaboh halen, dus gingen we gewoon in het donker door. Best spannend, al die gaten en dan en fractie van een seconde om een soort heup actie te zetten en ze dan nog net ontwijken. Soms dan reed je iets te hard of dan was je net iemand aan het inhalen en dan kon je gewoon het gat niet meer ontwijken, dan hoop je maar dat het meevalt en hou je goed aan je scooter vast en bereid je je voor op de klap.
Oef na zo'n 2 uur overleven, full concentrated op de weg, kwamen we aan in Meulaboh. Weer een grote stad, die hadden we al een tijdje niet gezien. Tot nu toe alleen door kleine dorpjes gereden waar mensen je met grote ogen aankijken en waar iedereen met je op de foto wilt.

We waren moe, maar hadden het plan om even uit te rusten en dan weer verder te gaan en zochten naar een rustig plekje aan het strand. Helaas konden we die niet vinden en besloten door te rijden naar een kleiner dorpje Longka om daar op het strand een plekje te zoeken.
We vroegen wat mensen waar het strand was en na een kleine zoektocht hadden we het gevonden.
we waren toch wel moe en keken waar gilmee misschien zijn hangmat op kon hangen tussen wat palmbomen. Nee nou dan maar het strand zelf. We reden de scooters tot de plek waar we wel mooi konden pitten. Er zaten erg veel muggen en ik wist dat als we geen clamboe om deden het een hel zou worden. Dus daar gingen we, half 12 's nachts aan de klus. Ik ging wat takken zoeken die als paaltjes fungeerde, Gilmee scheen me bij met een zaklamp en ik groef een gat en stopte mijn 2 paaltes in de grond. Hiertussen spande ik een touwtje en daar hingen we de clamboe op. We maakten helemaal ons eigen hutje. We legde de sarongs neer als matras, en daar gingen we, het zag er nog best gezellig uit.
Ik kon helaas geen oog dicht doen, ik was zo onrustig, de hele tijd het rijden in me hoofd, en het gevoel dat er ieder moment vreemde mensen ons kwamen beroven, dus het gevoel dat je de hele tijd moet opletten en je spullen moest bewaken, daarnaast lag het "bed" (gewoon zand) ook niet onwijs lekker.
Uiteindelijk wel wat uurtjes slaap gepakt, maar om half 4 was ik toch klaar wakker en kon ik Gilmee overhalen om weer verder te gaan, wat een goede beslissing was, want nog geen half uur later begon het te regenen.

Wat een eerste dag, onverharde wegen, gaten in de weg, zandweg, slapen op het strand, 250 km en prachtige dingen gezien.
Nu het donker was, waren zelfs de weinige bordjes die er dan waren moeilijk te volgen en hadden we een afslag gemist, waar we pas veel later achterkwamen. Na een lange rechte weg met veel gaten kwamen we bij de voet van het gebergte wat we op de kaart hadden gezien. We wisten dat we door de bergen moesten en het begon gelukkig langzaam licht te worden.
Haarspeltbocht na haarspeltbocht, stijl omhoog wisten we wel dat dit de echte vuurdoop was. Toen er een heel stuk van de weg was weggeregend en we een weg moesten banen tussen allemaal grote kiezelstenen besloten we om maar even te pauzeren om ook de scooters ff af te laten koelen.
Pfoe dit was echt nog heftiger dan we hadden verwacht. De benzine stations die we onderweg tegen waren gekomen waren dicht en we hadden nog maar een halve tank over. We hadden allebei nog een liter reserve mee, in onze buddy en dachten dat deze misschien hier wel erg van pas zou kunnen komen. Na meer geklim en daarna een erg stijle afdaling over modderwegen stonden we stil voor een grote modderpoel. Hoe gaan we hier in godsnaam onze scooters doorheen halen?!
We schoten allebei in de lach en zaten een beetje te peinzen over de beste oplossing. Met ze 2e namen we scooter voor scooter erdoorheen, we stonden tot onze enkels in de prut, het regenden, maar we bleven lachen. We reden verder en kwamen erachter dat je de scooter heel gemakkelijk in zijn vrij kon zetten door het schakelpedaaltje half in te drukken, als hij in ze vrij staat is het eigenlijk net een fiets en maakt het afdalen een stuk prettiger.

Beneden aangekomen snel getanket en weer verder. We kwamen in een prachtig dal met een riviertje, waterbuffels en rijstvelden, echt een plaatje!
We trokken onze natte schoenen en sokken uit, en switchte naar de slippers. we bonden het hele pakketje aan de buitenkant van onze scooter en gelukkig begon ook langzamerhand het zonnetje door te breken.
We kwamen 's middags in Takengon aan, het plaatsje wat we als eindbestemming hadden gekozen, en gingen gelijk naar het eerste beste hotel. We spoelde onze scooter, schoenen en sokken enigzins schoon en vonden dat we daarna zelf ook wel aan een kleine was toe waren.
Na een heerlijke Mie Goreng kwam gelijk de After Diner Dip en gingen we snel lekker naar bed, waar we instant in slaap vielen, en echt heeeeerlijk sliepen, in tijden niet zo goed geslapen:D
De volgende ochtend ontbeten we in hetzelfde tentje en de mannetjes die er gister ook zaten waren er nu weer en gaven ons allemaal een handje toen we binnenkwamen. We hadden al gelijk vrienden gemaakt.

Na het ontbijtje gingen we weer verden, een prachtige weg, nu een stuk hoger, echt door de bergtoppen. De naaldbomen gaven een heerlijke geur en de weg was redelijk, we waren gewoon puur aan het genieten. We waren opweg naar Ketambe, hier kon je Orang Utans spotten, en dit plaatsje wou ik graag bereiken voor mijn verjaadag(de volgende dag) Onderweg kwamen de goede gesprekken naar boven en het was echt een prima reis, af en toe begon het weer te regenen maar omdat de weg erg veel op en neer ging en ook aardig slingerde schoot het niet echt op.
's nachts kwamen we bij een tentje aan en bestelde 2 koffie. Ook hier weer allemaal oude mannetjes, en hoewel we niet echt Bahasa Indonesia spreken, en hun totaal geen engels konden we toch nog een aardig gesprek hebben en zaten we vooral veel te lachen. 2 locals gingen ook naar Ketambe en we vroegen of we hun konden volgen.
Oef dat was wel even pittig zeg, ze reden als gekken! Gewoon 70, 80 door de bergen scheuren, kuilen ontwijken en gewoon weer doorgassen. Het was  het makkelijkst als je vlak achter ze zat omdat je dan in hun baan reed en de weg voor je helemaal verlicht werd.
Ze reden alleen zo hard dat we ze een paar keer niet bij konden houden. Je kon nergens anders aan denken, alleen fully focus op de weg, overleven, want als je valt is er niet een mooie vangrail, dan kan het gewoon afgelopen zijn!
Ze reden ontzettend hard, en hadden dan snel een stop en knalde daarna weer verder. Toen het ook nog begon te regenen raakte mijn energie echt helemaal op en hoopte ik dat Ketambe zo snel mogelijk zou komen. Na zo'n 1,5 uur achter ze aan te hebben gereden, stopte ze oppeens en, godzijdank, waren we er!
Pfoe, dat was me een dagje wel zeg. Ze hadden lekkere vruchten mee, mangosteen, ik had het nog nooit gegeten maar het schijnt heel gezond te zijn, en die deelden ze met ons. Wij boden ze nog een kopje koffie aan en gingen toen naar onze kamer. Helemaal doorweekt(ja zo'n poncho houdt niet alles tegen) en helemaal op kwamen we binnen. Het was kwart voor 12, nog een kwartiertje en dan werd ik jarig. Ik haalde 2 biertjes, en verrasste Gilmee ermee, en toen de klok 12 uur sloeg proosten we en praten we nog over allemaal prachtige dingen. Wat een einde van mijn 19de levensjaar.

Verjaardag,
Ik werd wakker, en tijdens het ontbijt besloot ik het er lekker van te nemen. Kopje koffie, Ananas shake, en een paar pannenkoeken. Gewoon even lekker genieten. Gilmee werd iets later wakker en na zijn ontbijt gingen we opzoek naar, ja ja, Orang Utans. We hadden gehoord dat ze bij een ander guesthouse gespot waren en een grote kans dat ze daar weer zouden zitten. Onderweg al veel omhoog gekeken, de bomen scannent op oranje bolletjes. Wat was de weg eigenlijk mooi, we hadden er de avond ervoor ook gereden maar ik herkende het totaal niet. Het was gewoon een weg midden door de Jungle.
Onderweg hoorden we wat apen geluiden en konden die ons heel goed voorstellen bij de Orang Utans en liepen onze oren achterna. We kwamen bij het guesthouse en gelijk werden we door een Ranger(beschermer van het natuurpark) gewezen op de 5 orang utans die in de bomen verstopt waren. We keken onze ogen uit. VIJF! woow, we hadden op 1tje gehoopt maar dit hadden we nooit gedacht.
Ik werd gebeld door San wat ook wel een leuke verassing was omdat ik het thuisfront al een tijdje niet gesproken had :D
We werden uitgenodigd om met wat locals mee te lunchen en na wat heerlijk eten keken we nog even naar die prachtige beesten, die wild waren, maar nergens heen gingen omdat deze speciale boom vol met vruchten zat.
Om het echte jariggevoel nog even compleet te maken wou ik graag nog een taart scoren. De eigenaar van het Guesthouse zou 's avonds een groot diner maken voor ons en we zouden met ze allen samen eten. Ik vond het leuk om dan een taart te halen om die als toetje op te smikkelen. Het volgende stadje Kutacane lag een uur rijden met de scooter verderop. Daar aangekomen kwamen we erachter dat er helemaal geen bakker was, en was onze hele tripje eigenlijk helemaal mislukt. Het begon tot overmaat ook nog keihard te storten en kwamen we weer helemaal doorweekt terug.
Het eten was eigenlijk daarna gelijk klaar en we begonnen aan het speciaal voor mij bereide maal. Het zag er prachtig uit en na een bedank woordje smulden we van de overheerlijke Curries, met kip en Jackfruit, echt apparte combinatie maar heel lekker!
Ze spraken allemaal alleen geen engels en het was dan ook vrij stil aan tafel. Daarna nog even genoten van een biertje met Gilmee en nog wat mooie gesprekken gevoerd. Een interessante verjaardag, heel anders dan thuis, heel anders dan verwacht, wat minder feest, maar helemaal niet erg. Ik heb genoten en daar gaat het om!

Volgende bestemming Lake Toba.
De lange reis was niet helemaal vlekkeloos gegaan, we waren een paar keer verkeerd gereden, en de mensen die zeiden hoe ver het nog was hadden ons een beetje op het verkeerde been gezet. Toen we 's avonds, echt al moe, ook nog ruim een uur te ver door waren gereden, zakte de moed een beetje in de schoenen. Gilmee was erg moe, en hoe snel we op de heenweg gingen zo langzaam gingen we terug. Alle trucks en auto's die gewoon vrolijk met hun grote licht aan rijden ook al sijn je of toeter je en zie je vervolgens helemaal niks meer, maakt het er ook niet makkelijker op. Toen we weer een beetje vaard maakten volgde gilmee mij op de voed, en eigenlijk iets te dichtbij, want toen ik plots moest remmen voor wat gaten in de weg knalde hij achter op mij(wat bleek, mijn remlicht deed het niet) Gelukkig houdt zo'n tas heel veel tegen en was er gelukkig niet zo veel aan de hand behalve dat we allebei erg geschrokken waren, naja dan maar wat rustiger verder. We kwamen bij de afslag waar we er eigenlijk in hadden gemoeten en vloekte van hoe we die nou hadden kunnen missen. Daarna volgde een lange afdaling naar beneden, opnieuw regen. Gilmee was nu helemaal op, hij volgde mij en aan de voet van de berg, kon hij wat diepe gaten niet meer ontwijken, en kablamm... daar lag hij.
Ohnee dacht ik. Ik stopte de truck die net kwam aanrijden en hielp hem mee naar de kant.
Wat nu?! uhmm. Hij had erg last van z'n knie maar verder ging het wel, hier en daar wat schaaf wondjes.
Zijn Tas had een groot deel van de klap opgevangen en de schade aan de scooter viel naast een kapot spiegeltje erg mee.
Zijn tas was wel helemaal los geraakt en toen we verder reden viel zijn tas er ook nog af.
We waren er echt bijna en ik begon ook op mijn reserves te lopen. We knoopten de tas los, en ik nam zijn grote en kleine rugzak op mijn rug en zo zochten we een hotelletje. Het eerste beste namen we, en we waren met alles blij. Pfoe we hadden het gehaald.

Lake toba.
Prachtig! Een eilandje, in een meer, tussen de bergen. Eerst ontbijten, daarna even een rondje lopen. Gilmee ging internetten, maar ik was zo benieuwd naar de rest. Het was een prachtige wandeling, en ik realiseerde dat ik toch in zo'n geweldig land was. Hoe ze hele torens op een scooter kunnen bouwen(echt daar zijn onze tassen niks bij) en iedereen die naar je lacht en je vriendelijk gedag zegt. Ik liep langs een rivier en zag een grote (ja echt groot!) waterbuffel in de modder rollen en hij was aan een touw vastgemaakt wat weer in de grond zat. Deze was alleen dicht bij de weg vastgemaakt, en toen ik langsliep sprong het beest op en stoofde op me af, ik schrok me een ongelukk en deinsde achteruit. Ik durfde zowat niet verder tot wat locals hem met wat shhh shh wegjaagde en ik toch met een beetje geknepen billetjes langs hem wandelden. Na een verlaten kermis kwam ik bij een dorpje waar ik zeker wist dat nog nooit een blanke was geweest en iedereen zat me met zoveel nieuwschierigheid aan te kijken. Wat oude vrouwtjes vroegen waar ik heen ging, en vertelde ze dat ik aan het lopen was waarna ze in lachen uitbarste en me uitlegde hoe ik terug moest komen. De locale kindertjes begonnen elkaar te roepen om naar mij te komen kijken en ze begonnen allemaal rare dingen te doen om aandacht te vragen, echt grappig. Daarna kwam ik nog langs wat vrouwen die omringd waren door rode peppertjes die ze aan het pellen waren, en die allemaal lachend naar me riepen.
Ik ging maar een beetje terug richting het hotel, ik liep langs een soort restaurantje waar allemaal oude mannetjes koffie aan het drinken waren, roken(echt iedereen rookt hier!) en spelletjes aan het doen. Kaartspelletjes, domino en schaken. Ik had wel zin in een bakkie en hoopte dat ik mee kon doen.
Ik werd al snel uitgenodigd voor een potje schaak en had er helemaal zin in. Ze vroegen me van alles, maar helaas ging mijn indonesische woordenschat toch niet zo ver.
Het was een spannend potje maar ik moest hem toch de winner noemen. Het 2e potje was nog spannender maar na opnieuw een nederlaag ben ik toch maar naar huis gegaan:P hoewel ik het wel echt heel leuk vond! iedereen ging om ons heen staan en het was gewoon lachuh om tussen al die mensen te zitten.
'S avonds genoten van al jullie felicitaties en daarna maar weer vroeg naar bed.

De volgende dag wouden we gewoon relaxen maar besloten toch een stukje te rijden omdat als je maar 3 of 4 uurtjes rijd het toch veel scheelt maar niet vermoeiend is. Ja hoor, de eerste peg, mijn ketting lag eraf. Ik vroeg me al af bij wie het eerste dingetje mis zou gaan, gelukkig was aan de dal van de berg een workshop, en zette ze hem er zo weer op en haalde er ook een schakeltje uit. we betaalde 50 eurocent:p en vervolgde de reis. Toen het donker begon te worden hadden we precies onze bestemming bereikt, ook aan laketoba maar nu aan het zuidelijkste puntje.
We gingen lekker na het eten weer vroeg naar bed om de volgende dag weer een aardig stuk af te leggen. De nacht was verschrikkelijk, we sliepen achter een soort slachthuis en stuk of 20 varkens gingen helemaal los, en we wisten niet wat we meemaakten. De wekker ging om half 5 en na een koude plens water was je weer helemaal wakker. het was nog donker, we tankte en gingen weer opweg, tanken is hier trouwens een onwijs gedoe, omdat je benzine tank onder je zadel zit, waar wij de hele tasconstructie aan vast knopen. Dus als je wilt tanken dan moet alles er weer helemaal af, en dan er weer op.
 We reden weg in het donker en toen we een stukje opweg waren kwam de zon, boven het lake toba, op. Prachtig, de lucht kleurde prachtig, en we hadden er weer helemaal zin in. De weg was erg goed  en we gingen als een speer. Na het eerste kopje koffie, begon het licht te regenen. Helaas, noujah, ponchotje op en verder. Gilmee ging de bocht iets te hard in, remde, en door het water slipte ze achterband onderuit. Ohneeeeeeee.
Hij schoof onderuit maar rolde erg mooi door. Ik rende naar hem toe en tot mijn verbasing viel de schade erg mee. Ik dacht echt dat het nu afgelopen zou zijn... Maar gilmee kan wel tegen een stootje en we gingen weer verder, deze keer alleen wel met wat meer angst de bochten in.
We schoten goed op en toen het keihard begon te stortregenen zochten we toch maar even een slaapplek.
De volgende dag was het nog steeds veel aan het regenen, en de opzich prima weg konden we niet zo scheuren als we normaal deden, en besloten al snel om maar te stoppen. We vroegen in een klein dorpje naar een hotel en verwachte dat we doorgestuurd zouden worden naar een grote stad, wat meestal gebeurt. Tot onze verbazing zeiden ze, nee hier is er een naast de school. we hadden geen bordje gezien, en die was er ook niet maar na nog een x vragen wisten we het zeker dit was het Hotel. Een lief vrouwtje, liet ons een soort groot tuinhuis binnen, en het was allemaal prachtig, schoon, zachte bedden, en een heerlijke ruime kamer, daarnaast hadden we het tuinhuisje(waar nog 4 andere kamers die ook te huur waren, aan vast zaten) voor onzelf en voelde we ons gelijk thuis. We werden weer eens in tijden lekker in de watten gelegd, en we vielen allebei op de bank met een dekentje in slaap.
Na een goddelijk nachtje, bleek volgende dag dat het echt een goede keuze was, het was stralend blauw weer. Onderweg gingen we de evenaar over, en kwamen er allemaal huisjes met hele fraaie puntjes, die aan de hoorns van de waterbuffel deed denken.
In 1 dag legde we een enorm stuk af naar Bukittingi. Weer een grote stad!
Met winkels, toeristen?!(ja die hadden we ook al 2 weken niet gezien) en veel hotels, we zochten de goedkoopste en kwamen in een mufklein kamertje met bedden die al 3x overleden waren, maar we vonden het helemaal prima, niks te klagen voor 2 euro de man.
We dachten erover om de volgende dag een vulkaan te beklimmen maar waren hier helemaal niet aan toe, en gilmee had nog wat wondjes aan zijn voet en kon onmogelijk de hele dag met schoenen aan lopen.
Dus 's avonds namen we nog een extra biertje en gingen lekker uitslapen. Door het vaste ritme van vroeg opstaan werden we nu ook weer vroeg wakker. Na een leuk rondje door de stad, kwamen we in het barretje waar we de dag ervoor ook hadden gezeten en waar we hadden afgesproken om met iemand te gaan fitnessen. Tijdens het wachten keken we naar Spartacus, een serie die ik in Nederland ook volgde. Heerlijk weer eens ouderwets genieten van wat tv.
De man waar we mee hadden afgesproken kwam niet opdagen dus gingen we zelf maar.
We hadden ons niks voorgesteld van de Gym maar toen we daar kwamen werden we toch weer verbaasd. Niet veel mensen in Indonesie trainen, maar hier zaten dan een paar brede boys bij elkaar.
We lieten even zien wat we in huis hadden, en Gilmee liet ze tijdens een rugoefening allemaal klappen toen hij het maximale gewicht met nog 10 extra kilo naar beneden trok.
Heerlijk om weer eens te trainen. 's avonds pisten het weer van de regen en hadden we gelijk onze douche alweer gehad. Want een fatsoenlijke douche kennen ze hier niet, gewoon een bak met water en dan moet je dat maar zelf over je heen gooien. Even wennen, maar nu toch wel lekker.
We waren nog opzoek gegaan naar wat oude soort jasjes. We zagen ze in de etalage hangen en waren gelijk verkocht. Voor nog geen 10 euro kon je een heel leuk jack kopen, het probleem was alleen, niet in onze maat. Nergens waar we kwamen hadden ze een large?! Jammer. We zagen het al helemaal voor ons, samen op de scooter met van die oude soort grease achtige jack's.

De volgende dag kwam het 2e probleem, opnieuw bij mijn scooter. Mijn gas bleef namelijk hangen. Dit klinkt wat enger dan dat het was, omdat het alleen gebeurde als ik maar een klein beetje gas gaf, het was wel gevaarlijk want als je het niet verwacht maakt het soms toch wel een groot verschil. We gingen naar het eerste beste werkplaatsje en daar werd de caborateur schoongemaakt, maar ik was overtuigd dat het daar niet aan lag. Na een testritje kon ik het probleem niet meer terugkrijgen dus dacht ik dat het opgelost was. Helaas aan het eind van de dag kwam het gewoon weer terug.
De avond begon zijn intrede, en in combinatie met regen waren we er heel snel over eens dat we maar beter konden stoppen. We hadden in Bukkittingi gehoord dat je bij sommige benzine stations een kamertje had waar je kon rusten. Heel basic, maar die gast gebruikte het als hij lange afstanden moest afleggen. Het eerstvolgende hotel was zo'n 20 km verderop, dus dan maar het benzinestation. We waren allebei moe, en toen we een kamertje hadden gevonden, wat volgens ons "het kamertje" moest zijn, dropte we onze spullen en probeerde te pitten. We sliepen nog best oke. maar weten nog steeds niet of het nou de bedoeling was dat wij daar zo lagen.
De volgende dag begonnen we te rijden toen het licht was. We gingen naar het eerstvolgende grote workshop waar ze het probleem wel konden fixen. Ze waren net open en er was een eigenaar die een klein beetje engels sprak. Ik probeerde het probleem zo goed mogelijk uit te leggen, maar omdat het probleem maar af en toe voorkwam was het lastig om te laten zien. Ze kwamen het ene na het andere probleem tegen, maar iedere x tijdens het testrondje kwam hetzelfde ding weer terug. Tot wanhoop aan toe. Ik heb 3x met de monteur achterop gereden om het te laten zien. Toen hij uiteindelijk een heel deel in de motor had veranderd, en het probleem nog steeds niet verholpen was, heb ik nog een x met de baas achterop gereden en kon ik hem laten zien wat het probleem was.
Hij legde het uit, en iedereen kraakte zijn hoofd erover maar niemand wist waar het probleem aan lag. Na de hele dag vanalles te hebben geprobeerd, gaskabel vervangen(ECHT VANALLES), nog een x caborateur schoonmaken, dat ding in die motor, iets bij me ketingkast, bleef het probleem terugkomen. Frustratie, want je zit met een taalbarriere en je kunt het probleem niet goed laten zien of uitleggen, hoewel het wel heel belangrijk is. Nadat ik het probleem had kunnen laten zien toen hij in zijn vrij stond, wist ik zeker dat ze het zouden kunnen fixen, na het testrondje kwam het niet terug, en ik was helemaal blij, en zij ook. We rekende af, en het was nog geen 25 euro, wat natuurlijk spotgoedkoop is, als je het in NL zou doen zou je 10x zoveel kwijt zijn:P
Na zo'n 4 km kwam het probleem helaas weer terug en we weten nu nog steeds niet wat het is... we weten wel dat we een hele dag kwijt waren met het fixen van allerlei problemen, maar niet het probleem waar we voor kwamen. We hadden geen zin meer om terug te gaan, en na zo'n uurtje hadden we honger gekregen. Onder het genot van wat Nasi Goreng werden we uitgenodigd dat als we zin hadden we gewoon daar konden slapen, waar we aten. Ik wilde eigenlijk nog erg graag door, maar gilmee had erg zin om te blijven slapen dus had ik er ook vrede mee. Het hele dorp kwam weer kijken, dat er 2 blanken in de stad waren, en we zaten grapjes te maken met wat kinderen.
We lieten onze scooters wassen, en die zagen er ook weer helemaal als nieuw uit

Na een wat onrustige nacht, ging de trip weer verder.
we hadden alleen al 2 dagen geen mogelijkheid gehad om te douchen en voelde ons erg vies,
toen we onderweg weer bij het strand uitkwamen kleede we ons om en rende we naar de zee, HEERLIJK.
De zee was lekker wild, en je kon bodysurfen met de golven.
We voelden ons ook gelijk weer een stuk frisser.

De hele reis had zo'n vaart want we hadden een klein probleem, het visa. Deze zou vandaag aflopen en dan zouden we bij een vliegveld moeten zijn. We wouden jakarta halen, maar dat was een enorme druk op onze schouders en we hadden al snel besloten dat we ook gewoon vanaf Sumatra konden vliegen.
Onderweg nog een x langs het strand gestopt. Gilmee ging zwemmen, en ik zocht een plekje op in een boom die aan het strand stond, een tak was perfect geschikt om op te liggen. De bladeren biede een lichte schaduw en onder het heerlijke genot van Norah Jones viel ik daar bijna in slaap. Puur genieten.
We kwamen aan in Bengkulu, het laatste plaatsje aan de westkust voordat we het binnenland introkken. We stopten om te vragen naar een hotel toen we een bakkertje zagen. We vonden het nog steeds leuk om een taart te kopen, en konden het niet laten om even een kijkje te nemen. Daar stond hij, we twijfelde geen moment en kochten hem gewoon, we lieten hem snijden en regelde wat bordjes en vorkjes.
We liepen naar buiten om een plekje te zoeken om hem op te eten, opeens BAM!
een keiharde knal. Mijn ogen schieten naar de weg, en ik zag een vrouw en een kindje doodstil op de weg liggen. Snel schoten allerlei mensen te hulp en werden ze weggedragen. Mensen stapte van hun brommer af om te kijken, anderen maakten foto's. We wisten niet precies wat er gebeurd was maar we voelde die klap gewoon in ons hart, en hadden ook oppeens totaal geen zin meer in die taart. Het was een suf ideetje en nu kondn we er helemaal niet meer van genieten..
Toen we zagen dat de vrouw en kind liepen wisten we dat het gelukkig niet heel ernstig was, en gingen we het toch maar proberen.
De taart was, uhm, ja, vies:P Ze gebruikte geen slagroom maar een soort zoute vette troep. Hij was niet te eten, en door het ongeluk was het helemaal dubbel. we besloten de rest te bewaren om die aan de eerste beste zwerver te geven.
Bij ons hotel aangekomen, werden we bijna verloofd aan de dochters van het huis. De ouders zagen het wel zitten, 2 blanke rijken jongens met hun dochters.
We waren in Bukittingi al van plan om naar de kapper te gaan, en vandaag ging het gebeuren.
Het was een ouderwetse kapper, en het maakte ons niet zoveel uit wat het eindresultaat zou zijn, we vonden het allemaal helemaal geweldig. Ik liet me ook nog met zo'n mes scheren, en heb weer een strak kapseltje. Ik kneep hem wel even toen ze iets te veel met de tondeuse weg haalde, en ik een grote hanenkam op me hoofd had maar dat werd gelukkig door zijn collega gecorrigeerd.
S' avonds opzoek naar een leuk feestje, helaas, geen feesten in Sumatra. Dus dan maar samen genieten van een biertje.

De volgende dag weer verder. Op naar Jakarta, of toch Palembang?
Palembang een stuk dichterbij, maar kunnen we hierook goedkoop vliegen? onderweg in het eerste beste internetcafe kwamen we erachter dat we voor het geld echt naar Jakarta, Java moesten. Dat zou nog wel even pittig doorrijden zijn. Na wat research kwamen we erachter dat we misschien wel ons visa konden verlengen zonder over de grens te moeten, in Palembang, het punt was alleen. Palembang was een stuk om, en als het niet lukte hadden we 2 dagen minder om alsnog in Jakarta te komen. Maar we probeerde het gewoon. Vanaf Bengkulu zat het weer niet echt mee, en toen we gingen schuilen voor de regen werden we bij wat mensen uitgenodigd. eerst wat drinken, daarna eten en toen mochten we er zelfs blijven slapen. Wat een vriendelijkheid voor vreemden, echt indrukwekkend. De volgende dag was er een locaal marktje, ook weer leuk om dat hier te zien.
De volgende dag weer verder, maar we konden geen hotels vinden, dus opnieuw bij lukraak wat mensen gevraagd, en toch weer een slaapplekje gevonden. Een hele aardige vent, met een dochter die wel engels spreekt en die in Jakarta woont, en ons daar waarschijnlijk gaat rondleiden. Weer geen douchemogelijkheid, nou dan maar wassen in de rivier!
's avonds toen we uiteten gingen, vroegen ze of ik kon autorijden, jahoor dat kan ik. Nou hier dan heb je me auto, uhhhh, mijn mond viel open. Dit had ik niet verwacht. Ik vond het ook wel spannend, het was donker, het stuur zit aan de andere kant en Gilmee en ik vonden het toch wat verstandiger als gewoon de vader meeging en dat hij reed. Eenmaal in de auto had ik spijt en wilde ik dolgraag zelf rijden.
De volgende dag op naar Palembang. Erg voorspoedige reis, tot we in een eindeloos lange file terechtkwamen. Dan begrijp je ook die mondkapjes. De uitlaatgassen zijn echt pikzwart en als je dan zo tussen de auto's doorgaat adem je echt een hoop troep in. Met onze scooters konden we overal wel een beetje tussenglippen maar het nam wel veel tijd in beslag. Wat bleek het was nationale wissel je band dag, want wel 8 vrachtwagens verwisselde op dezelfde1 baansweg allemaal hun band.
Eenmaal in de stad aangekomen bleek het een gigantisch grote stad te zijn. Ik wist eigenlijk niet waar we het visa konden verlengen en gingen we maar naar het vliegveld. 2 jongens die we de weg vroegen, brachten ons er helemaal naar toe. Daar aangekomen was het alweer donker en waren we weer helemaal gesloopt. We hoopten dat we in 1x het visa konden regelen, dan waren we er lekker vanaf en was er gelijk een hoop druk van de ketel. Nee helaas, wat we al verwachten, we werden doorgestuurd naar het imigratiekantoor voor de volgende dag.
We hadden nog geen hotel, en waren dood op, noujah eerst maar even eten. Bij een fake kfc, wat burgers naar binnengewerkt en toen zijn we naar het Airport 2 sterren hotel gegaan. Voor de eerste keer eens lekker laten verwennen, het maakte ons voor 1x niet uit hoe duur het zou zijn, we waren op.
Kwamen we daar, was het vol..... NEEEEEEE
na wat gesmeek, bleken ze toch nog een kamertje te hebben. ahh, en wat voor kamer!
Een goddelijk bed, warme douche, tv, koelkast! Jaaaaaa dit was m.
Wat een goede keuze zeg. De ontbijttijd was alleen minder, van 6 tot 7.
Dus we zetten de wekker, werden heerlijk wakker, aten ons vol en gingen daarna weer lekker terug.
Na nog zo'n 2 uur slaap begonnen we onze energie een beetje terug te krijgen.
We vroegen bij het hotel naar het Imigratiekantoor, en ze wouden ons er wel heel brengen, prima!
Even snel wat nette kleren aandoen, en schoenen, want op je slippertjes en je hempje kom je daar niet binnen.
We zaten zo te hopen dat het zou lukken, maar hadden geen idee hoeveel geld het zou kosten, en hadden ook het benodigde uitreisticket nog niet. We hadden ons al voorbereid dat het moeilijk zou gaan en dat we nog een aantal x dingen als kopien moesten gaan halen. Maar helemaal geen moeite, na zo'n anderhalf uur was alles gedaan, en voor 25 dollar konden we nog 30 dagen blijven!
Dat ging makkelijk, en gelijk een hele rust van onze schouders af.
Terug bij het hotel ook nog een massage genomen, daar had ik al zo'n 4 weken zin in! Heerlijk, een traditionele indonesische massage, weer heel anders dan de Thaise, maar wel heel lekker.
Na het eten hadden we wat biertjes koud gezet en zaten een beetje te lezen, te hopen dat er nog een filmpje op de tv zou komen. Ja hoor, na wat zappen begon net 2 fast 2 furious. ahh wat een perfect einde na zo'n goed geslaagde dag. In ons heerlijke bedje, onder de lekkere dikke deken, met bier op schoot, nootjes en dan lekker filmpje kijken.

De volgende ochtend zo lang als we konden genoten van onze kamer en strak 8 minuten na de check-out tijd de kamer verlaten. Op naar Jakarta! Eerst de grote stad uit, dat koste al bijna een uur, en toen dezelfde weg, weer file! maar nu minder. we hadden onze inhaaltechniek al een stuk verbeterd maar je ergert je soms echt dood aan het rijgedrag van de anderen. Asociale buschauffeurs die vol gaan optrekken als jij ze inhaalt, je er niet langslaten, en dan ook nog bij iedere schakeling een dikke rookwolk uitblazen.
We hebben de perfecte rijvibe gevonden en gaan nu al pauzeren voordat we moe worden, en voelen het allebei heel goed aan. Zijn heel relaxt allebei en zijn vooral niet aan het overhaasten. Toen het avond begon te worden vroegen we weer bij een restaurant waar we konden slapen, en dat kon toevallig bij het restaurant zelf, een ontzettend aardige gast, en later kwamen allemaal vrachtwagenschauffeurs ook om daar de nacht door te brengen. Na een iets te korte nacht, met verschrikkelijke muziek uit 1 van de wagens, werden we wat onrustig wakker omdat Gilmee zijn ipod kwijt was, na lang zoeken, het accepteren van het verlies en het inpakken van de tassen vond hij hem toch nog onder het matras! Gelukkig :)
Vandaag een heerlijk ritje gemaakt en nu bij het zuiderlijkste deel van Sumatra beland, morgen gaan nemen we de boot naar java en hebben we hier precies een maand gezeten!

Bedankt voor al jullie lieve reacties, felicitaties en berichtjes,
ik vind het altijd erg leuk om te lezen!
Als ik weer een computer heb met cardreader komen er weer wat foto's aan!
Liefs,

iori