20 dagen, 3000km, 2 scooters, een jaartje ouder en veel, veel kontpijn!

Maand 4 is bijna afgelopen, en jeetje wat is er weer veel gebeurd!
Erg veel gereden, en echt in de meest geisoleerde plekken van Sumatra geweest, wat ook betekent geen internet, dus nu een lange update!

Het begin,
We probeerden vroeg op te staan, maar toen het nog donker was, en ons bedje eigenlijk wel heel lekker lag, besloten we van 5, een uurtje of half 7 te maken. Na een douche, en het klaarmaken en eten van de Ananas die we de vorige dag gehaald hadden, pakten we onze tas in en gingen we voor het eerst de tassen voor de grote rit op onze scooter binden.
Eerst de grote tas en daarna mijn kleine dagrugzakje. Het zat er nog een beetje knullig aan vast, maar we wisten dat het beter en beter in zouden worden narmate de reis vorderden.
We hadden ons al voorgenomen dat bij de keuze van het reizen met een scooter veel voor, maar ook veel nadelen zouden zitten, en dat we het best een aantal keer goed zat zouden worden, de wegen een puinhoop en dat we erg vermoeid zouden raken na lange dagen. Ook het slapen bij lokale mensen, of ongemakkelijke plekken zou best een paar keer voorkomen. Dat we dit ook allemaal op onze eerste dag zouden meemaken hadden we niet voorzien.
Het begon allemaal leuk, we hadden al een stuk van de weg de week ervoor afgelegd, toen we op het idee waren gekomen om de scooter te kopen, en dat was een keurige asvalt weg.
Al vrij snel toen we voorbij het punt waren wat we kenden, kwamen er meer en meer gaten in de weg, maar nog steeds geen probleem, we zigzagde er mooi omheen en niks kon de dag verpesten, want het was allemaal gelukt en hier reden we dan!
We gingen best snel en namen af en toe lekker even de tijd om bij te komen, wat te drinken of te eten. De asvaltweg met gaten veranderden in een onverharde weg, en we dachten.... oh nee dit kan misschien wel een hele heeeeeleee lange reis gaan worden. Toen de weg kleiner en en kleiner werd, gingen we toch nog maar even vragen waar we waren, en ja hoor. Verkeerd gereden, naja het voordeel was, de kans was groter dat we weer op een mooie weg zouden uitkomen. Het is heel makkelijk om hier te verdwalen en er zijn heel weinig bordjes met plaatsnamen of afstanden, dus dan is vragen de enige oplossing. De mensen spreken hier alleen heel weinig engels dus met uitbeelden en het vaak herhalen van de plaatsnaam kom je een heel eind. Meestal begonnen ze heel hard te wijzen en zeiden ze "troess, troess' (wat rechtdoor betekent)
De weg was prachtig en we kwamen al snel door veel verschillende soorten landschap.De weg liep langs het strand, en toen we wat heerlijke hoge golven zagen moesten we gewoon even stoppen. We parkeerde de scooters tussen een stel waterbuffels(en begonnen hem nog aardig te knijpen toen die joekels onze kant op kwamen) kleede ons om en namen even een frisse duik!
Wat voelde dat lekker, zo vrij als een vogel! Het voelde bijna als op vakantie zijn met de auto, je tas is je achterbak en je hebt alles bij je! Ik poetste mijn tanden en na het afdrogen gingen we weer verder. De weg werd nu nog erger, zandweg... je moest erg voorzichtig rijden omdat anders je voorband weggleed en je gewoon op je plaat ging(wat af en toe bijna gebeurden)
Na wat druppels deden we snel onze nieuwgekochte poncho om(wat er echt totaal niet uitzag:P) en reden verder. Het bleef echter bij wat druppels en toen we met de veerboot(bestaande uit 3 kleine bootjes met een platformpje erop gebouwd en een kleine moter) een riviertje over staken zaten wat locals ons ook erg raar aan te kijken. We deden ze dan ook snel weer af en gingen verder.
De verschrikkelijke wegen wisselde elkaar een beetje af tot we tegen de avond weer een mooie strakke weg tegen kwamen, hier konden we eindelijk weer wat kilometers maken! Hier kwamen we bij het 2e heerlijke genot, vliegen vangen voor het leven. Jeetje, het lijkt net of er hele zwermen precies voor je hoofd vliegen, als je je mond open deed hoefde je niet meer te dineren, echt zoveel.
We waren al best moe maar wouden graag het stadje Meulaboh halen, dus gingen we gewoon in het donker door. Best spannend, al die gaten en dan en fractie van een seconde om een soort heup actie te zetten en ze dan nog net ontwijken. Soms dan reed je iets te hard of dan was je net iemand aan het inhalen en dan kon je gewoon het gat niet meer ontwijken, dan hoop je maar dat het meevalt en hou je goed aan je scooter vast en bereid je je voor op de klap.
Oef na zo'n 2 uur overleven, full concentrated op de weg, kwamen we aan in Meulaboh. Weer een grote stad, die hadden we al een tijdje niet gezien. Tot nu toe alleen door kleine dorpjes gereden waar mensen je met grote ogen aankijken en waar iedereen met je op de foto wilt.

We waren moe, maar hadden het plan om even uit te rusten en dan weer verder te gaan en zochten naar een rustig plekje aan het strand. Helaas konden we die niet vinden en besloten door te rijden naar een kleiner dorpje Longka om daar op het strand een plekje te zoeken.
We vroegen wat mensen waar het strand was en na een kleine zoektocht hadden we het gevonden.
we waren toch wel moe en keken waar gilmee misschien zijn hangmat op kon hangen tussen wat palmbomen. Nee nou dan maar het strand zelf. We reden de scooters tot de plek waar we wel mooi konden pitten. Er zaten erg veel muggen en ik wist dat als we geen clamboe om deden het een hel zou worden. Dus daar gingen we, half 12 's nachts aan de klus. Ik ging wat takken zoeken die als paaltjes fungeerde, Gilmee scheen me bij met een zaklamp en ik groef een gat en stopte mijn 2 paaltes in de grond. Hiertussen spande ik een touwtje en daar hingen we de clamboe op. We maakten helemaal ons eigen hutje. We legde de sarongs neer als matras, en daar gingen we, het zag er nog best gezellig uit.
Ik kon helaas geen oog dicht doen, ik was zo onrustig, de hele tijd het rijden in me hoofd, en het gevoel dat er ieder moment vreemde mensen ons kwamen beroven, dus het gevoel dat je de hele tijd moet opletten en je spullen moest bewaken, daarnaast lag het "bed" (gewoon zand) ook niet onwijs lekker.
Uiteindelijk wel wat uurtjes slaap gepakt, maar om half 4 was ik toch klaar wakker en kon ik Gilmee overhalen om weer verder te gaan, wat een goede beslissing was, want nog geen half uur later begon het te regenen.

Wat een eerste dag, onverharde wegen, gaten in de weg, zandweg, slapen op het strand, 250 km en prachtige dingen gezien.
Nu het donker was, waren zelfs de weinige bordjes die er dan waren moeilijk te volgen en hadden we een afslag gemist, waar we pas veel later achterkwamen. Na een lange rechte weg met veel gaten kwamen we bij de voet van het gebergte wat we op de kaart hadden gezien. We wisten dat we door de bergen moesten en het begon gelukkig langzaam licht te worden.
Haarspeltbocht na haarspeltbocht, stijl omhoog wisten we wel dat dit de echte vuurdoop was. Toen er een heel stuk van de weg was weggeregend en we een weg moesten banen tussen allemaal grote kiezelstenen besloten we om maar even te pauzeren om ook de scooters ff af te laten koelen.
Pfoe dit was echt nog heftiger dan we hadden verwacht. De benzine stations die we onderweg tegen waren gekomen waren dicht en we hadden nog maar een halve tank over. We hadden allebei nog een liter reserve mee, in onze buddy en dachten dat deze misschien hier wel erg van pas zou kunnen komen. Na meer geklim en daarna een erg stijle afdaling over modderwegen stonden we stil voor een grote modderpoel. Hoe gaan we hier in godsnaam onze scooters doorheen halen?!
We schoten allebei in de lach en zaten een beetje te peinzen over de beste oplossing. Met ze 2e namen we scooter voor scooter erdoorheen, we stonden tot onze enkels in de prut, het regenden, maar we bleven lachen. We reden verder en kwamen erachter dat je de scooter heel gemakkelijk in zijn vrij kon zetten door het schakelpedaaltje half in te drukken, als hij in ze vrij staat is het eigenlijk net een fiets en maakt het afdalen een stuk prettiger.

Beneden aangekomen snel getanket en weer verder. We kwamen in een prachtig dal met een riviertje, waterbuffels en rijstvelden, echt een plaatje!
We trokken onze natte schoenen en sokken uit, en switchte naar de slippers. we bonden het hele pakketje aan de buitenkant van onze scooter en gelukkig begon ook langzamerhand het zonnetje door te breken.
We kwamen 's middags in Takengon aan, het plaatsje wat we als eindbestemming hadden gekozen, en gingen gelijk naar het eerste beste hotel. We spoelde onze scooter, schoenen en sokken enigzins schoon en vonden dat we daarna zelf ook wel aan een kleine was toe waren.
Na een heerlijke Mie Goreng kwam gelijk de After Diner Dip en gingen we snel lekker naar bed, waar we instant in slaap vielen, en echt heeeeerlijk sliepen, in tijden niet zo goed geslapen:D
De volgende ochtend ontbeten we in hetzelfde tentje en de mannetjes die er gister ook zaten waren er nu weer en gaven ons allemaal een handje toen we binnenkwamen. We hadden al gelijk vrienden gemaakt.

Na het ontbijtje gingen we weer verden, een prachtige weg, nu een stuk hoger, echt door de bergtoppen. De naaldbomen gaven een heerlijke geur en de weg was redelijk, we waren gewoon puur aan het genieten. We waren opweg naar Ketambe, hier kon je Orang Utans spotten, en dit plaatsje wou ik graag bereiken voor mijn verjaadag(de volgende dag) Onderweg kwamen de goede gesprekken naar boven en het was echt een prima reis, af en toe begon het weer te regenen maar omdat de weg erg veel op en neer ging en ook aardig slingerde schoot het niet echt op.
's nachts kwamen we bij een tentje aan en bestelde 2 koffie. Ook hier weer allemaal oude mannetjes, en hoewel we niet echt Bahasa Indonesia spreken, en hun totaal geen engels konden we toch nog een aardig gesprek hebben en zaten we vooral veel te lachen. 2 locals gingen ook naar Ketambe en we vroegen of we hun konden volgen.
Oef dat was wel even pittig zeg, ze reden als gekken! Gewoon 70, 80 door de bergen scheuren, kuilen ontwijken en gewoon weer doorgassen. Het was  het makkelijkst als je vlak achter ze zat omdat je dan in hun baan reed en de weg voor je helemaal verlicht werd.
Ze reden alleen zo hard dat we ze een paar keer niet bij konden houden. Je kon nergens anders aan denken, alleen fully focus op de weg, overleven, want als je valt is er niet een mooie vangrail, dan kan het gewoon afgelopen zijn!
Ze reden ontzettend hard, en hadden dan snel een stop en knalde daarna weer verder. Toen het ook nog begon te regenen raakte mijn energie echt helemaal op en hoopte ik dat Ketambe zo snel mogelijk zou komen. Na zo'n 1,5 uur achter ze aan te hebben gereden, stopte ze oppeens en, godzijdank, waren we er!
Pfoe, dat was me een dagje wel zeg. Ze hadden lekkere vruchten mee, mangosteen, ik had het nog nooit gegeten maar het schijnt heel gezond te zijn, en die deelden ze met ons. Wij boden ze nog een kopje koffie aan en gingen toen naar onze kamer. Helemaal doorweekt(ja zo'n poncho houdt niet alles tegen) en helemaal op kwamen we binnen. Het was kwart voor 12, nog een kwartiertje en dan werd ik jarig. Ik haalde 2 biertjes, en verrasste Gilmee ermee, en toen de klok 12 uur sloeg proosten we en praten we nog over allemaal prachtige dingen. Wat een einde van mijn 19de levensjaar.

Verjaardag,
Ik werd wakker, en tijdens het ontbijt besloot ik het er lekker van te nemen. Kopje koffie, Ananas shake, en een paar pannenkoeken. Gewoon even lekker genieten. Gilmee werd iets later wakker en na zijn ontbijt gingen we opzoek naar, ja ja, Orang Utans. We hadden gehoord dat ze bij een ander guesthouse gespot waren en een grote kans dat ze daar weer zouden zitten. Onderweg al veel omhoog gekeken, de bomen scannent op oranje bolletjes. Wat was de weg eigenlijk mooi, we hadden er de avond ervoor ook gereden maar ik herkende het totaal niet. Het was gewoon een weg midden door de Jungle.
Onderweg hoorden we wat apen geluiden en konden die ons heel goed voorstellen bij de Orang Utans en liepen onze oren achterna. We kwamen bij het guesthouse en gelijk werden we door een Ranger(beschermer van het natuurpark) gewezen op de 5 orang utans die in de bomen verstopt waren. We keken onze ogen uit. VIJF! woow, we hadden op 1tje gehoopt maar dit hadden we nooit gedacht.
Ik werd gebeld door San wat ook wel een leuke verassing was omdat ik het thuisfront al een tijdje niet gesproken had :D
We werden uitgenodigd om met wat locals mee te lunchen en na wat heerlijk eten keken we nog even naar die prachtige beesten, die wild waren, maar nergens heen gingen omdat deze speciale boom vol met vruchten zat.
Om het echte jariggevoel nog even compleet te maken wou ik graag nog een taart scoren. De eigenaar van het Guesthouse zou 's avonds een groot diner maken voor ons en we zouden met ze allen samen eten. Ik vond het leuk om dan een taart te halen om die als toetje op te smikkelen. Het volgende stadje Kutacane lag een uur rijden met de scooter verderop. Daar aangekomen kwamen we erachter dat er helemaal geen bakker was, en was onze hele tripje eigenlijk helemaal mislukt. Het begon tot overmaat ook nog keihard te storten en kwamen we weer helemaal doorweekt terug.
Het eten was eigenlijk daarna gelijk klaar en we begonnen aan het speciaal voor mij bereide maal. Het zag er prachtig uit en na een bedank woordje smulden we van de overheerlijke Curries, met kip en Jackfruit, echt apparte combinatie maar heel lekker!
Ze spraken allemaal alleen geen engels en het was dan ook vrij stil aan tafel. Daarna nog even genoten van een biertje met Gilmee en nog wat mooie gesprekken gevoerd. Een interessante verjaardag, heel anders dan thuis, heel anders dan verwacht, wat minder feest, maar helemaal niet erg. Ik heb genoten en daar gaat het om!

Volgende bestemming Lake Toba.
De lange reis was niet helemaal vlekkeloos gegaan, we waren een paar keer verkeerd gereden, en de mensen die zeiden hoe ver het nog was hadden ons een beetje op het verkeerde been gezet. Toen we 's avonds, echt al moe, ook nog ruim een uur te ver door waren gereden, zakte de moed een beetje in de schoenen. Gilmee was erg moe, en hoe snel we op de heenweg gingen zo langzaam gingen we terug. Alle trucks en auto's die gewoon vrolijk met hun grote licht aan rijden ook al sijn je of toeter je en zie je vervolgens helemaal niks meer, maakt het er ook niet makkelijker op. Toen we weer een beetje vaard maakten volgde gilmee mij op de voed, en eigenlijk iets te dichtbij, want toen ik plots moest remmen voor wat gaten in de weg knalde hij achter op mij(wat bleek, mijn remlicht deed het niet) Gelukkig houdt zo'n tas heel veel tegen en was er gelukkig niet zo veel aan de hand behalve dat we allebei erg geschrokken waren, naja dan maar wat rustiger verder. We kwamen bij de afslag waar we er eigenlijk in hadden gemoeten en vloekte van hoe we die nou hadden kunnen missen. Daarna volgde een lange afdaling naar beneden, opnieuw regen. Gilmee was nu helemaal op, hij volgde mij en aan de voet van de berg, kon hij wat diepe gaten niet meer ontwijken, en kablamm... daar lag hij.
Ohnee dacht ik. Ik stopte de truck die net kwam aanrijden en hielp hem mee naar de kant.
Wat nu?! uhmm. Hij had erg last van z'n knie maar verder ging het wel, hier en daar wat schaaf wondjes.
Zijn Tas had een groot deel van de klap opgevangen en de schade aan de scooter viel naast een kapot spiegeltje erg mee.
Zijn tas was wel helemaal los geraakt en toen we verder reden viel zijn tas er ook nog af.
We waren er echt bijna en ik begon ook op mijn reserves te lopen. We knoopten de tas los, en ik nam zijn grote en kleine rugzak op mijn rug en zo zochten we een hotelletje. Het eerste beste namen we, en we waren met alles blij. Pfoe we hadden het gehaald.

Lake toba.
Prachtig! Een eilandje, in een meer, tussen de bergen. Eerst ontbijten, daarna even een rondje lopen. Gilmee ging internetten, maar ik was zo benieuwd naar de rest. Het was een prachtige wandeling, en ik realiseerde dat ik toch in zo'n geweldig land was. Hoe ze hele torens op een scooter kunnen bouwen(echt daar zijn onze tassen niks bij) en iedereen die naar je lacht en je vriendelijk gedag zegt. Ik liep langs een rivier en zag een grote (ja echt groot!) waterbuffel in de modder rollen en hij was aan een touw vastgemaakt wat weer in de grond zat. Deze was alleen dicht bij de weg vastgemaakt, en toen ik langsliep sprong het beest op en stoofde op me af, ik schrok me een ongelukk en deinsde achteruit. Ik durfde zowat niet verder tot wat locals hem met wat shhh shh wegjaagde en ik toch met een beetje geknepen billetjes langs hem wandelden. Na een verlaten kermis kwam ik bij een dorpje waar ik zeker wist dat nog nooit een blanke was geweest en iedereen zat me met zoveel nieuwschierigheid aan te kijken. Wat oude vrouwtjes vroegen waar ik heen ging, en vertelde ze dat ik aan het lopen was waarna ze in lachen uitbarste en me uitlegde hoe ik terug moest komen. De locale kindertjes begonnen elkaar te roepen om naar mij te komen kijken en ze begonnen allemaal rare dingen te doen om aandacht te vragen, echt grappig. Daarna kwam ik nog langs wat vrouwen die omringd waren door rode peppertjes die ze aan het pellen waren, en die allemaal lachend naar me riepen.
Ik ging maar een beetje terug richting het hotel, ik liep langs een soort restaurantje waar allemaal oude mannetjes koffie aan het drinken waren, roken(echt iedereen rookt hier!) en spelletjes aan het doen. Kaartspelletjes, domino en schaken. Ik had wel zin in een bakkie en hoopte dat ik mee kon doen.
Ik werd al snel uitgenodigd voor een potje schaak en had er helemaal zin in. Ze vroegen me van alles, maar helaas ging mijn indonesische woordenschat toch niet zo ver.
Het was een spannend potje maar ik moest hem toch de winner noemen. Het 2e potje was nog spannender maar na opnieuw een nederlaag ben ik toch maar naar huis gegaan:P hoewel ik het wel echt heel leuk vond! iedereen ging om ons heen staan en het was gewoon lachuh om tussen al die mensen te zitten.
'S avonds genoten van al jullie felicitaties en daarna maar weer vroeg naar bed.

De volgende dag wouden we gewoon relaxen maar besloten toch een stukje te rijden omdat als je maar 3 of 4 uurtjes rijd het toch veel scheelt maar niet vermoeiend is. Ja hoor, de eerste peg, mijn ketting lag eraf. Ik vroeg me al af bij wie het eerste dingetje mis zou gaan, gelukkig was aan de dal van de berg een workshop, en zette ze hem er zo weer op en haalde er ook een schakeltje uit. we betaalde 50 eurocent:p en vervolgde de reis. Toen het donker begon te worden hadden we precies onze bestemming bereikt, ook aan laketoba maar nu aan het zuidelijkste puntje.
We gingen lekker na het eten weer vroeg naar bed om de volgende dag weer een aardig stuk af te leggen. De nacht was verschrikkelijk, we sliepen achter een soort slachthuis en stuk of 20 varkens gingen helemaal los, en we wisten niet wat we meemaakten. De wekker ging om half 5 en na een koude plens water was je weer helemaal wakker. het was nog donker, we tankte en gingen weer opweg, tanken is hier trouwens een onwijs gedoe, omdat je benzine tank onder je zadel zit, waar wij de hele tasconstructie aan vast knopen. Dus als je wilt tanken dan moet alles er weer helemaal af, en dan er weer op.
 We reden weg in het donker en toen we een stukje opweg waren kwam de zon, boven het lake toba, op. Prachtig, de lucht kleurde prachtig, en we hadden er weer helemaal zin in. De weg was erg goed  en we gingen als een speer. Na het eerste kopje koffie, begon het licht te regenen. Helaas, noujah, ponchotje op en verder. Gilmee ging de bocht iets te hard in, remde, en door het water slipte ze achterband onderuit. Ohneeeeeeee.
Hij schoof onderuit maar rolde erg mooi door. Ik rende naar hem toe en tot mijn verbasing viel de schade erg mee. Ik dacht echt dat het nu afgelopen zou zijn... Maar gilmee kan wel tegen een stootje en we gingen weer verder, deze keer alleen wel met wat meer angst de bochten in.
We schoten goed op en toen het keihard begon te stortregenen zochten we toch maar even een slaapplek.
De volgende dag was het nog steeds veel aan het regenen, en de opzich prima weg konden we niet zo scheuren als we normaal deden, en besloten al snel om maar te stoppen. We vroegen in een klein dorpje naar een hotel en verwachte dat we doorgestuurd zouden worden naar een grote stad, wat meestal gebeurt. Tot onze verbazing zeiden ze, nee hier is er een naast de school. we hadden geen bordje gezien, en die was er ook niet maar na nog een x vragen wisten we het zeker dit was het Hotel. Een lief vrouwtje, liet ons een soort groot tuinhuis binnen, en het was allemaal prachtig, schoon, zachte bedden, en een heerlijke ruime kamer, daarnaast hadden we het tuinhuisje(waar nog 4 andere kamers die ook te huur waren, aan vast zaten) voor onzelf en voelde we ons gelijk thuis. We werden weer eens in tijden lekker in de watten gelegd, en we vielen allebei op de bank met een dekentje in slaap.
Na een goddelijk nachtje, bleek volgende dag dat het echt een goede keuze was, het was stralend blauw weer. Onderweg gingen we de evenaar over, en kwamen er allemaal huisjes met hele fraaie puntjes, die aan de hoorns van de waterbuffel deed denken.
In 1 dag legde we een enorm stuk af naar Bukittingi. Weer een grote stad!
Met winkels, toeristen?!(ja die hadden we ook al 2 weken niet gezien) en veel hotels, we zochten de goedkoopste en kwamen in een mufklein kamertje met bedden die al 3x overleden waren, maar we vonden het helemaal prima, niks te klagen voor 2 euro de man.
We dachten erover om de volgende dag een vulkaan te beklimmen maar waren hier helemaal niet aan toe, en gilmee had nog wat wondjes aan zijn voet en kon onmogelijk de hele dag met schoenen aan lopen.
Dus 's avonds namen we nog een extra biertje en gingen lekker uitslapen. Door het vaste ritme van vroeg opstaan werden we nu ook weer vroeg wakker. Na een leuk rondje door de stad, kwamen we in het barretje waar we de dag ervoor ook hadden gezeten en waar we hadden afgesproken om met iemand te gaan fitnessen. Tijdens het wachten keken we naar Spartacus, een serie die ik in Nederland ook volgde. Heerlijk weer eens ouderwets genieten van wat tv.
De man waar we mee hadden afgesproken kwam niet opdagen dus gingen we zelf maar.
We hadden ons niks voorgesteld van de Gym maar toen we daar kwamen werden we toch weer verbaasd. Niet veel mensen in Indonesie trainen, maar hier zaten dan een paar brede boys bij elkaar.
We lieten even zien wat we in huis hadden, en Gilmee liet ze tijdens een rugoefening allemaal klappen toen hij het maximale gewicht met nog 10 extra kilo naar beneden trok.
Heerlijk om weer eens te trainen. 's avonds pisten het weer van de regen en hadden we gelijk onze douche alweer gehad. Want een fatsoenlijke douche kennen ze hier niet, gewoon een bak met water en dan moet je dat maar zelf over je heen gooien. Even wennen, maar nu toch wel lekker.
We waren nog opzoek gegaan naar wat oude soort jasjes. We zagen ze in de etalage hangen en waren gelijk verkocht. Voor nog geen 10 euro kon je een heel leuk jack kopen, het probleem was alleen, niet in onze maat. Nergens waar we kwamen hadden ze een large?! Jammer. We zagen het al helemaal voor ons, samen op de scooter met van die oude soort grease achtige jack's.

De volgende dag kwam het 2e probleem, opnieuw bij mijn scooter. Mijn gas bleef namelijk hangen. Dit klinkt wat enger dan dat het was, omdat het alleen gebeurde als ik maar een klein beetje gas gaf, het was wel gevaarlijk want als je het niet verwacht maakt het soms toch wel een groot verschil. We gingen naar het eerste beste werkplaatsje en daar werd de caborateur schoongemaakt, maar ik was overtuigd dat het daar niet aan lag. Na een testritje kon ik het probleem niet meer terugkrijgen dus dacht ik dat het opgelost was. Helaas aan het eind van de dag kwam het gewoon weer terug.
De avond begon zijn intrede, en in combinatie met regen waren we er heel snel over eens dat we maar beter konden stoppen. We hadden in Bukkittingi gehoord dat je bij sommige benzine stations een kamertje had waar je kon rusten. Heel basic, maar die gast gebruikte het als hij lange afstanden moest afleggen. Het eerstvolgende hotel was zo'n 20 km verderop, dus dan maar het benzinestation. We waren allebei moe, en toen we een kamertje hadden gevonden, wat volgens ons "het kamertje" moest zijn, dropte we onze spullen en probeerde te pitten. We sliepen nog best oke. maar weten nog steeds niet of het nou de bedoeling was dat wij daar zo lagen.
De volgende dag begonnen we te rijden toen het licht was. We gingen naar het eerstvolgende grote workshop waar ze het probleem wel konden fixen. Ze waren net open en er was een eigenaar die een klein beetje engels sprak. Ik probeerde het probleem zo goed mogelijk uit te leggen, maar omdat het probleem maar af en toe voorkwam was het lastig om te laten zien. Ze kwamen het ene na het andere probleem tegen, maar iedere x tijdens het testrondje kwam hetzelfde ding weer terug. Tot wanhoop aan toe. Ik heb 3x met de monteur achterop gereden om het te laten zien. Toen hij uiteindelijk een heel deel in de motor had veranderd, en het probleem nog steeds niet verholpen was, heb ik nog een x met de baas achterop gereden en kon ik hem laten zien wat het probleem was.
Hij legde het uit, en iedereen kraakte zijn hoofd erover maar niemand wist waar het probleem aan lag. Na de hele dag vanalles te hebben geprobeerd, gaskabel vervangen(ECHT VANALLES), nog een x caborateur schoonmaken, dat ding in die motor, iets bij me ketingkast, bleef het probleem terugkomen. Frustratie, want je zit met een taalbarriere en je kunt het probleem niet goed laten zien of uitleggen, hoewel het wel heel belangrijk is. Nadat ik het probleem had kunnen laten zien toen hij in zijn vrij stond, wist ik zeker dat ze het zouden kunnen fixen, na het testrondje kwam het niet terug, en ik was helemaal blij, en zij ook. We rekende af, en het was nog geen 25 euro, wat natuurlijk spotgoedkoop is, als je het in NL zou doen zou je 10x zoveel kwijt zijn:P
Na zo'n 4 km kwam het probleem helaas weer terug en we weten nu nog steeds niet wat het is... we weten wel dat we een hele dag kwijt waren met het fixen van allerlei problemen, maar niet het probleem waar we voor kwamen. We hadden geen zin meer om terug te gaan, en na zo'n uurtje hadden we honger gekregen. Onder het genot van wat Nasi Goreng werden we uitgenodigd dat als we zin hadden we gewoon daar konden slapen, waar we aten. Ik wilde eigenlijk nog erg graag door, maar gilmee had erg zin om te blijven slapen dus had ik er ook vrede mee. Het hele dorp kwam weer kijken, dat er 2 blanken in de stad waren, en we zaten grapjes te maken met wat kinderen.
We lieten onze scooters wassen, en die zagen er ook weer helemaal als nieuw uit

Na een wat onrustige nacht, ging de trip weer verder.
we hadden alleen al 2 dagen geen mogelijkheid gehad om te douchen en voelde ons erg vies,
toen we onderweg weer bij het strand uitkwamen kleede we ons om en rende we naar de zee, HEERLIJK.
De zee was lekker wild, en je kon bodysurfen met de golven.
We voelden ons ook gelijk weer een stuk frisser.

De hele reis had zo'n vaart want we hadden een klein probleem, het visa. Deze zou vandaag aflopen en dan zouden we bij een vliegveld moeten zijn. We wouden jakarta halen, maar dat was een enorme druk op onze schouders en we hadden al snel besloten dat we ook gewoon vanaf Sumatra konden vliegen.
Onderweg nog een x langs het strand gestopt. Gilmee ging zwemmen, en ik zocht een plekje op in een boom die aan het strand stond, een tak was perfect geschikt om op te liggen. De bladeren biede een lichte schaduw en onder het heerlijke genot van Norah Jones viel ik daar bijna in slaap. Puur genieten.
We kwamen aan in Bengkulu, het laatste plaatsje aan de westkust voordat we het binnenland introkken. We stopten om te vragen naar een hotel toen we een bakkertje zagen. We vonden het nog steeds leuk om een taart te kopen, en konden het niet laten om even een kijkje te nemen. Daar stond hij, we twijfelde geen moment en kochten hem gewoon, we lieten hem snijden en regelde wat bordjes en vorkjes.
We liepen naar buiten om een plekje te zoeken om hem op te eten, opeens BAM!
een keiharde knal. Mijn ogen schieten naar de weg, en ik zag een vrouw en een kindje doodstil op de weg liggen. Snel schoten allerlei mensen te hulp en werden ze weggedragen. Mensen stapte van hun brommer af om te kijken, anderen maakten foto's. We wisten niet precies wat er gebeurd was maar we voelde die klap gewoon in ons hart, en hadden ook oppeens totaal geen zin meer in die taart. Het was een suf ideetje en nu kondn we er helemaal niet meer van genieten..
Toen we zagen dat de vrouw en kind liepen wisten we dat het gelukkig niet heel ernstig was, en gingen we het toch maar proberen.
De taart was, uhm, ja, vies:P Ze gebruikte geen slagroom maar een soort zoute vette troep. Hij was niet te eten, en door het ongeluk was het helemaal dubbel. we besloten de rest te bewaren om die aan de eerste beste zwerver te geven.
Bij ons hotel aangekomen, werden we bijna verloofd aan de dochters van het huis. De ouders zagen het wel zitten, 2 blanke rijken jongens met hun dochters.
We waren in Bukittingi al van plan om naar de kapper te gaan, en vandaag ging het gebeuren.
Het was een ouderwetse kapper, en het maakte ons niet zoveel uit wat het eindresultaat zou zijn, we vonden het allemaal helemaal geweldig. Ik liet me ook nog met zo'n mes scheren, en heb weer een strak kapseltje. Ik kneep hem wel even toen ze iets te veel met de tondeuse weg haalde, en ik een grote hanenkam op me hoofd had maar dat werd gelukkig door zijn collega gecorrigeerd.
S' avonds opzoek naar een leuk feestje, helaas, geen feesten in Sumatra. Dus dan maar samen genieten van een biertje.

De volgende dag weer verder. Op naar Jakarta, of toch Palembang?
Palembang een stuk dichterbij, maar kunnen we hierook goedkoop vliegen? onderweg in het eerste beste internetcafe kwamen we erachter dat we voor het geld echt naar Jakarta, Java moesten. Dat zou nog wel even pittig doorrijden zijn. Na wat research kwamen we erachter dat we misschien wel ons visa konden verlengen zonder over de grens te moeten, in Palembang, het punt was alleen. Palembang was een stuk om, en als het niet lukte hadden we 2 dagen minder om alsnog in Jakarta te komen. Maar we probeerde het gewoon. Vanaf Bengkulu zat het weer niet echt mee, en toen we gingen schuilen voor de regen werden we bij wat mensen uitgenodigd. eerst wat drinken, daarna eten en toen mochten we er zelfs blijven slapen. Wat een vriendelijkheid voor vreemden, echt indrukwekkend. De volgende dag was er een locaal marktje, ook weer leuk om dat hier te zien.
De volgende dag weer verder, maar we konden geen hotels vinden, dus opnieuw bij lukraak wat mensen gevraagd, en toch weer een slaapplekje gevonden. Een hele aardige vent, met een dochter die wel engels spreekt en die in Jakarta woont, en ons daar waarschijnlijk gaat rondleiden. Weer geen douchemogelijkheid, nou dan maar wassen in de rivier!
's avonds toen we uiteten gingen, vroegen ze of ik kon autorijden, jahoor dat kan ik. Nou hier dan heb je me auto, uhhhh, mijn mond viel open. Dit had ik niet verwacht. Ik vond het ook wel spannend, het was donker, het stuur zit aan de andere kant en Gilmee en ik vonden het toch wat verstandiger als gewoon de vader meeging en dat hij reed. Eenmaal in de auto had ik spijt en wilde ik dolgraag zelf rijden.
De volgende dag op naar Palembang. Erg voorspoedige reis, tot we in een eindeloos lange file terechtkwamen. Dan begrijp je ook die mondkapjes. De uitlaatgassen zijn echt pikzwart en als je dan zo tussen de auto's doorgaat adem je echt een hoop troep in. Met onze scooters konden we overal wel een beetje tussenglippen maar het nam wel veel tijd in beslag. Wat bleek het was nationale wissel je band dag, want wel 8 vrachtwagens verwisselde op dezelfde1 baansweg allemaal hun band.
Eenmaal in de stad aangekomen bleek het een gigantisch grote stad te zijn. Ik wist eigenlijk niet waar we het visa konden verlengen en gingen we maar naar het vliegveld. 2 jongens die we de weg vroegen, brachten ons er helemaal naar toe. Daar aangekomen was het alweer donker en waren we weer helemaal gesloopt. We hoopten dat we in 1x het visa konden regelen, dan waren we er lekker vanaf en was er gelijk een hoop druk van de ketel. Nee helaas, wat we al verwachten, we werden doorgestuurd naar het imigratiekantoor voor de volgende dag.
We hadden nog geen hotel, en waren dood op, noujah eerst maar even eten. Bij een fake kfc, wat burgers naar binnengewerkt en toen zijn we naar het Airport 2 sterren hotel gegaan. Voor de eerste keer eens lekker laten verwennen, het maakte ons voor 1x niet uit hoe duur het zou zijn, we waren op.
Kwamen we daar, was het vol..... NEEEEEEE
na wat gesmeek, bleken ze toch nog een kamertje te hebben. ahh, en wat voor kamer!
Een goddelijk bed, warme douche, tv, koelkast! Jaaaaaa dit was m.
Wat een goede keuze zeg. De ontbijttijd was alleen minder, van 6 tot 7.
Dus we zetten de wekker, werden heerlijk wakker, aten ons vol en gingen daarna weer lekker terug.
Na nog zo'n 2 uur slaap begonnen we onze energie een beetje terug te krijgen.
We vroegen bij het hotel naar het Imigratiekantoor, en ze wouden ons er wel heel brengen, prima!
Even snel wat nette kleren aandoen, en schoenen, want op je slippertjes en je hempje kom je daar niet binnen.
We zaten zo te hopen dat het zou lukken, maar hadden geen idee hoeveel geld het zou kosten, en hadden ook het benodigde uitreisticket nog niet. We hadden ons al voorbereid dat het moeilijk zou gaan en dat we nog een aantal x dingen als kopien moesten gaan halen. Maar helemaal geen moeite, na zo'n anderhalf uur was alles gedaan, en voor 25 dollar konden we nog 30 dagen blijven!
Dat ging makkelijk, en gelijk een hele rust van onze schouders af.
Terug bij het hotel ook nog een massage genomen, daar had ik al zo'n 4 weken zin in! Heerlijk, een traditionele indonesische massage, weer heel anders dan de Thaise, maar wel heel lekker.
Na het eten hadden we wat biertjes koud gezet en zaten een beetje te lezen, te hopen dat er nog een filmpje op de tv zou komen. Ja hoor, na wat zappen begon net 2 fast 2 furious. ahh wat een perfect einde na zo'n goed geslaagde dag. In ons heerlijke bedje, onder de lekkere dikke deken, met bier op schoot, nootjes en dan lekker filmpje kijken.

De volgende ochtend zo lang als we konden genoten van onze kamer en strak 8 minuten na de check-out tijd de kamer verlaten. Op naar Jakarta! Eerst de grote stad uit, dat koste al bijna een uur, en toen dezelfde weg, weer file! maar nu minder. we hadden onze inhaaltechniek al een stuk verbeterd maar je ergert je soms echt dood aan het rijgedrag van de anderen. Asociale buschauffeurs die vol gaan optrekken als jij ze inhaalt, je er niet langslaten, en dan ook nog bij iedere schakeling een dikke rookwolk uitblazen.
We hebben de perfecte rijvibe gevonden en gaan nu al pauzeren voordat we moe worden, en voelen het allebei heel goed aan. Zijn heel relaxt allebei en zijn vooral niet aan het overhaasten. Toen het avond begon te worden vroegen we weer bij een restaurant waar we konden slapen, en dat kon toevallig bij het restaurant zelf, een ontzettend aardige gast, en later kwamen allemaal vrachtwagenschauffeurs ook om daar de nacht door te brengen. Na een iets te korte nacht, met verschrikkelijke muziek uit 1 van de wagens, werden we wat onrustig wakker omdat Gilmee zijn ipod kwijt was, na lang zoeken, het accepteren van het verlies en het inpakken van de tassen vond hij hem toch nog onder het matras! Gelukkig :)
Vandaag een heerlijk ritje gemaakt en nu bij het zuiderlijkste deel van Sumatra beland, morgen gaan nemen we de boot naar java en hebben we hier precies een maand gezeten!

Bedankt voor al jullie lieve reacties, felicitaties en berichtjes,
ik vind het altijd erg leuk om te lezen!
Als ik weer een computer heb met cardreader komen er weer wat foto's aan!
Liefs,

iori