Langkawi en Georgetown

Maleisie
Na een goede bus + bootreis, ben ik eindelijk in Maleisie.
Wat een ander land zeg. Het eerste wat opviel, alles is veel schoner, overal staan prullenbakken. de gebouwen zijn heel anders, veel meer westers, je ziet geen hutjes meer, alles is van beton.
Het is dan wel schoon, maar ze hebben hier wel overal open riolen, dus als je over straat loopt,
en je voelt een warme walm, moet je echt je adem dicht houden, want dan komt er gewoon een riool walm langs:o
De mensen zijn overigens ook heel anders, ze spreken wel allemaal heel goed engels, maar ze zijn allemaal moslim(in zuid thailand kwam je hier en daar een paar tegen) en een stuk donkerder, dus afkomstig uit India.

Het eiland was best leuk, maar iets te touristisch voor mij. Overal waar je keek stonder resorts, fancy hotels, en dure restaurants. Ik was een stelletje uit Schotland tegen gekomen en we zijn samen opzoek gegaan naar een kamer, maar alles was vol, door Chinees Nieuwjaar.... Wat ervoor zorgt dat het halve land platligt, maar echte feestsfeer is er niet.

Omdat het overal zo duur is heb ik voor het eerst in een Dormitory (slaapzaal) geslapen, en het beviel erg goed. Je kent namelijk binnen 10 minuten 20 nieuwe mensen, waarvan ik met 3 toch een paar hele leuke dagen heb gemaakt. Het nadeel, je kunt geen geld achterlaten, of dingen laten slingeren:P
Het strand was mooi en het zand was zo zacht, het leek net of het meel was.
overal waar je keek zag je jetski's of boten met daarachter waterskiers, bananen of parasailers.
het was zo anders dan het Laidback Thailand waar ik vandaan kwam en waar ik me ook veel meer thuisvoelde.
Langkawi was een dutyfree eiland, wat betekende dat het bier spotgoedkoop was:D ik had net besloten om een weekje niet te drinken, maar bier voor 30 cent kan je toch niet laten liggen;)
We hadden een leuk groepje, Tim een engelse, Eddy een Australische, en de schotse. Na wat biertjes op ons terras zijn we "uitgegaan"
we kwamen in een bar, en het stond er vol met tafels en stoelen, en 1 pooltafel. De muziek was echt verschrikkelijk, allemaal 80's en 90's hits en soms van die super slechte remixes. Door de vele stoelen, was niemand echt aan het dansen, dus hebben wij, als de enige westerse het feestje toch maar een beetje aangewakkerd. Uiteindelijk was het toch erg leuk. Het was toch alweer zeker 2 weken geleden sinds ik mijn laatste "feestje" had gehad.

De volgende dag ben ik naar een andere goedkopere dorm verhuisd, waar ik dus nog meer mensen leerde kennen, echt leuk. Ik vond het eiland vrij saai, maar omdat ik zoveel vrienden had gemaakt ben ik er toch wat langer blijven zitten. Ik kwam nog wat andere engelse tegen, en ik had oppeens zo'n zin in Kebab, haha, ik had nog geen westers gerecht aangeraakt, en toen ik het eenmaal bedacht had kon ik aan niks anders meer denken, dus zijn we kebab gaan eten. Oeehhhh het was zoo lekker, ik heb echt van elke hap genoten(het locale eten is ook goed, maarja niks gaat boven een goede kebab:P)
's avonds hadden we min of meer hetzelfde ritueel als de vorige avond.

De volgende dag besloten we om een scooter te huren en rond het eiland te gaan(Tim, Eddy en ik)
We voelde ons allemaal een beetje beroerd, maar ik was wel in om wat te doen, ipv de hele dag beetje niks te doen. Toevallig hadden Eddy en Tim allebei een BINTANG shirt(een biermerk uit Indonesie) aan. Hij had er ook nog 1 voor mij dus noemde we onszelf: Team Bintang. We zijn naar een waterval gegaan, en zijn erachter gekomen dat Maleise mensen niet echt doorzetters zijn. Op de terugweg(+/- een zwetende 20 min naar de waterval) kwamen we namelijk iemand die helemaal buiten adem was tegen, en hij vroeg hoever het nog was, nog 5 min naar de top.
een stukje meer naar beneden was er nog een waterval waar we daarna naartoe gingen, toen we terug naar de trap liepen, kwamen we dezelfde vent tegen en vroegen we hoe hij het vond. Hij vertelde dat hij het niet gehaald had, dat hij na 5 min is omgekeerd:P (hij hoorde waarschijnlijk het water al vallen)
whaha

Team bintang ging nog verder naar een berg, waar we wat prachtige Hornbill vogels zagen: dus met zon grote snavel, en ook nog een paar hele grote roofvogels. Het uitzicht was prachtig, je kon helemaal tot de top rijden en dan over het hele eiland uitkijken.

Ik had gepland om de dag erna weg te gaan maar de avond ervoor was een beetje te gezellig, dus heb ik nog een dagje op het strand geluierd. Ik had iemand anders zijn reisgids geleend omdat ik er nog geen van Maleisie heb. Ik zit lekker te lezen op het strand, komt er een beetje vaag persoon naast me zitten, en zegt: Hallo. dus ik groet hem terug, maar vroeg me een beetje af wat hij kwam doen. Daarna stelde hij allemaal een beetje vage vragen, en bleef hij maar in de buurt. Ik wou eigenlijk een beetje van hem af want hij was echt raar, en vertelde niet echt veel maar stelde alleen maar vragen, dus ik begon allemaal hinds te geven van, waar zijn je vrienden. Ik had hem ook maar duidelijk gemaakt dat ik geen homo was:p voor het geval hij daarop uitwas. Hij werd oppeens gebeld, en zei tegen mij: oh ik moet werken, en liep hij weg.
Ik ga weer verder lezen, komt er een hele groep Chinezen langs allemaal in het wit gekleed. ze nemen allemaal foto's: springfoto's en ze maken allemaal patroontjes. Ze vragen ook wat westerse meisjes of ze met hun op de foto mogen. Vervolgens lopen ze naar mij toe zeggen: excuse me, excuse me, gaan met ze alle om mij heen zitten en nemen allemaal foto's. Eerst met ze allemaal, daarna met 3 meisjes, daarna met 3 andere meisjes, daarna met 1 meisje appart. Dus ik vond t wel genoeg, en hun alleen maar doorgaan: One more! One more!
Het is toch een raar gevoel hoor, moeilijk te omschrijven, je voelt je aan de ene kant geeerd, maar je geneert je toch ook wel een beetje.

Langkawi naar Georgetown.
Er was een directe veerboot van langkawi naar georgetown, maar die was vrij duur. Je kon ook met de veerboot over land, dan met een bus naar een plaatsje dichtbij Georgetown en dan weer met de veerboot. Dit was goedkoper en helemaal niet moeilijk, volgens de meneer van me guesthouse.
Noouuu t was een ramp, de hele dag begon al met de veerboot. De taxi die ons(ik deelde een taxi met een engels meisje) op kwam halen was 20 minuten te laat. Toen we bij de veerboot aankwamen, was het niet echt duidelijk waar je precies ticket's kon kopen. Ik dacht, bij de pier(je moest eerst door een soort schiphol lopen want je kon er allemaal duty free spullen kopen) toen ik aankwam zeiden ze dat ik buiten de ticket moest halen, dus ik weer helemaal terug lopen, en zoeken voor de juiste bali. mijne had natuurlijk de langste rij van allemaal. Het was 11 uur en de volgende boot zou om 11:30 gaan, dus ik dacht Prima! ik sta in de rij, en precies als de laatste jongen voor mij zijn ticket heeft gehaald, veranderen ze het tijdbordje in 12:30
dus de jongen voor mij had precies de laatste ticket:(

aangekomen op het vaste land nam ik een bus naar een ander plaatsje(die ik gevonden had via andere mensen, er waren geen bordjes ofzo) daar aangekomen moest ik een andere bus pakken, naar een bus terminal. Na weer wat rondvragen werd ik niet veel wijzer, ik wist alleen dat de bus naar Butterworth ieder uur kwam. Na 40 min kwam er eindelijk een bus met daarop een bordje B'worth, dus ik dacht dat ik het gehaald had, neehoor deze nam mij mee naar een busterminal, waar het een en al Chaos was, hele lange rijen, en ik werd van de ene naar de andere kant gestuurd. mensen waar aan het voorpiepen, duwen, schreeuwen.
Alle bussen zaten namelijk vol, en er waren geen ticket's meer naar Butterworth, ik werd helemaal wanhopig. Maar ik dacht al deze mensen moeten daarheen, er moet toch wel iets geregeld worden.
andere mensen  waren hun gekochte tickets voor 3x de prijs aan het verkopen, maar iedere x als ik bij zoiemand aankwam had hij ze al verkocht. naar veel geduw en getrek heb ik uiteindelijk een ticket bemachtigd, maar nu nog een bus vinden die niet vol was. Er stond een lange rij met mensen die ook een ticket hadden, en de eerste 2 bussen kon ik wel in, maar er was geen plaats meer, en je kon ook niet staan. Dus ik er weer uit en weer terug in de rij. eindelijk, een bus gevonden, die duurde ongv 2 a 3 uur.
Toen nog met een laatste veerboot(die ik natuurlijk ook weer net miste) naar georgetown.
Om 10 uur aangekomen,(12 uur later) kon ik geen guesthouse vinden, overal was: FULL, FULL, FULL, je werd er niet goed van...
De eerste lege kamer heb ik gelijk genomen, snel wat gegeten en gelijk gaan slapen.
Jeetje wat een dag, Ik was zooo moe. Ik had bij een reisbureau afgesproken om de volgende dag om 9 uur een visa te gaan halen bij de Thaise ambassade, ik had om 8 uur de wekker gezet maar ben door 7x alarm heen geslapen(hij stopt na 2 minuten en begint iedere 10 minute) en had me dus verslapen.
Gelijk doorgerusht naar dat reisbureau en toen weer lang gewacht bij de thaise ambassade.

Georgetown is een oude colonie stad van Engeland, en je hebt wat mooie oude gebouwen.
Je kunt op veel leuke plekken eten omdat je zoveel nationaliteiten hebt met hun eigen buurtje: China Town, Little India, en iets voor de moslims(geen idee meer hoe het heet)
na een leuk ochtendwandelingetje ben ik weer terug naar de ambassade gegaan om me paspoort op te halen. Natuurlijk moest ik weer erg lang wachten, maar ik heb m nu wel!:D
Morgen opweg terug naar thailand, Ik word om 5 uur('s ochtends) opgehaald, en kom om 8 uur in Ko Tao aan!

ik kan niet wachten weer terug naar mijn rustige landje te gaan!
nu lekker slapen, ik ben nog steeds moe,

dikke kus


iori