Duim omhoog, en lachen maar!

Heeee!

Het heeft een tijdje geduurt, maar hier is dan weer een update :)
In maleisie is het een stuk moeilijker om een internetcafe te vinden, en als je er dan 1 hebt, is hij meestal ook erg duur.
Bedankt voor jullie reacties! :) die motiveren je om te blijven schrijven, dus als je het verhaal leest, en je wilt een reactie plaatsen(ik heb van een paar mensen gehoord dat t niet zo makkelijk ging)
Klik op de titel van het verhaal, en dan kun je onderaan je reactie achterlaten :D

Op hyves staan nu ook weer nieuwe foto's ik zal de link onderaan het verhaal zetten!

The Jungle Train,
Na weer een minderplezante nacht in Gua Musang, hadden we ons bijna verslapen. Om half kwart voor 11 ging de trein, en om 10 uur kwamen we erachter dat de wekker niet was afgegaan, en gingne we als een gek inpakken. Binnen 5 minuten was het gebeurd. Daarna moesten we alleen nog zo'n 30 minuten lopen..
Dus we zetten die sprint, en probeerde onderweg een lift te krijgen en nog optijd de trein te halen, zonder helemaal bezweet daar aan te komen. Bij het stoplicht lukte het, we sprongen half over de kop in de auto, want het licht sprong op groen, en daar gingen we! De adrenaline stroomt in 1 keer door je lichaam, en toen we om half 11 op het station aankwamen waren we erg opgelucht.
De rit van Gua Musang naar Jerantut was erg mooi. Het was, zoals de naam al zegt, door de Jungle, en af en toe kwam je langs wat mooie rivieren of zag je wat prachtige grote roofvogels rondvliegen.
van Jerantut namen we een bus naar Kuala Tahan, het stadje wat aan de rand van het National park: Taman Negera ligt.

Taman Negera,
het oudste oerwoud van de wereld, met 200 tijgers, olifanten, tapiers, mega veel vogels en ook de grootste bloem ter wereld. Met grote verwachtingen gingen we erheen, we hoopten op heel veel mooie dieren maar gingen er al een beetje vanuit dat we toch niet zoveel zouden gaan zien.

De eerste dag hebben we een beetje rustig aan gedaan, we sliepen in een heel goedkoop Chalet en hadden eigenlijk allebei vrij weinig zin om vandaag alweer onze voeten uit ons lijf te lopen, dus we hielden een lekker relaxt dagje, beetje lezen, bijkomen, wasje draaien, en als je zo goedkoop slaapt spaar je eigenlijk geld op de manier, omdat je verder niks uitgeeft.
De 2e dag ging het gebeuren, we gingen het regenwoud in. Eerst op naar de canopy-walkway, een soort touwbruggen die door de boomtoppen van de jungle geknoopt waren. Heel gaaf, we waren een van de eerste omdat we zo vroeg waren, maar helaas kwam er net een hele groep die met een georginiseerde reis ook de walkway kwamen doen. Erg luidruchtig, en omdat er maar een bepaalde hoeveelheid mensen op de brug mochten staan konden we ook niet echt de tijd nemen, en moesten we gewoon gelijk doorlopen. Wel heel gaaf zo tussen de boomtoppen, zelfs nog een best grote boomkat(soort mega eekhoorn) gezien.

We gingen opweg naar een heuvel voor een mooi uitzicht, onderweg hoorden je allemaal geweldige geluiden van vogels, apen en insecten. Zo overweldigend, die oude jungle, je voelt gewoon dat het allemaal zo natuurlijk is en overal waar je keek waren bomen, die dan weer begroeit waren met allemaal andere soorten planten. We hadden het gevoel dat we om iedere hoek zomaar een wild dier tegen zouden kunnen komen, maar het enige wat we zagen waren de bloedzuigers die heel erg enthousiast mijn sokken op probeerden te kruipen. Ik was echt de favoriet, ik liep eerst met Gilmee en daarna kwamen we nog een groepje tegen waar we toen een stukje mee opliepen, niemand had last van bloedzuigers, en ik had er al 4 op me zitten, die ik eraf moest branden...
Ze waren overal, en al snel waren mijn mooie witte sportsokjes veranderd in een soort picasso kunstwerk die iets te veel rood heeft gebruikt.
Het uitzicht was prachtig, je kon zo de rivier zien, en we besloten maar om daar ons even op te frissen, het was zo warm en broeierig in de jungle, je zweete je helemaal kapot. Allebei hadden we geen droog stukje meer op ons shirt, en het zwemmen in de rivier was dan ook echt goddelijk!:)

De dagen daarna hebben we nog wat track's gedaan en hoorden we dat je ook in een huisje in de jungle kon overnachten. Deze was op palen gebouwd en vanaf daar kon je de nacht doorbrengen en op de uitkijk staan voor allerlei dieren. Je had een paar van deze hutjes, maar het beste was, volgens de gidsen van het park, om naar de verste te gaan(6 a 7 uur lopen, 12 km) omdat je daar het meest afgezonderd zat en kans had om olifanten te zien! Nou wij wisten wel dat als we het gingen doen, dan doen we het goed ook!

The night in the Jungle
een goede voorbereiding was essentieel, we moesten al ons eten en drinken van te voren inslaan, want er is daar helemaal niks behalve een huisje op palen, met wat houten stappelbedjes erin, zonder matras of iets.
We huurde een kookpitje, we kochten p.p. 6 liter water, blikvoer, wat broodjes, nootjes en noodles die we daar dan konden koken. Je hebt namelijk best trek naar zo'n lange wandeling. We pakten wat slaapspullen, en pakte het allemaal in onze grote rugzakken. Dit was allemaal toch iets zwaarder dan we dachten, en we wisten dat het een lange zware tocht ging worden. Na een stevig ontbij, gingen we samen met een duitse jongen, die daar ook ging overnachten, opweg naar het hutje.
We wilde een lekker stevig tempo neerzetten, omdat je dan minder snel moe wordt, en we gingen als een speer! Het regende alleen wel, en het had de dagen ervoor ook al stevig geregend, dus alle paden waren spekglad, en soms maakte 1 van ons dan ook een slippertje.
We gingen echt heel snel, we zaten zo al op de helft en kwamen nu echt in de diepere jungle, je hoorden steeds meer dieren, en soms rook het heel sterk naar "dierentuin" en kwamen we ook wat olifanten drollen tegen, dus we hoopte dat we er ook 1 zouden zien.
Toen we een bordje zagen met nog 4 km hadden we het gevoel dat we er al bijna waren, maar het laatste stuk bleek het pittigste te zijn, we moesten over allemaal omgevallen bomen klimmen, riviertjes oversteken en langs modderpoelen balanseren.
Door de regen waren de bloedzuigers nog enthousiaster dan normaal, en heb ik op de heenweg wel 37(ja ik heb ze geteld) bloedzuigers van me sok afgeslagen, nog voordat ze konden bijten.
Na 4 uur lopen kwamen we aan in het hutje, we waren de eersten, en hoopte eigenlijk dat we de enige zouden blijven.
We maakten ons bedje op en begonnen net de noodles te koken, toen de andere binnenkwamen, helaas, we waren niet de enige. 2 belgen, een duits stel en nog een Canadees kwam er ook nog bij. De duitsers waren zo luidruchtig, toen ze binnekwamen scholden ze de hele boel bij elkaar omdat ze gebeten waren door een paar bloedzuigers, die er kennerlijk niet zo gemakkelijk afgingen.
Daarna bleven ze veel praten, en ze snapte onze ''hints" ook niet, dus de kans dat we nog dieren zagen werd kleiner en kleiner.
De nacht viel, en het werd steeds donkerder. Het avondeten bestond uit een blikje tonijn(echt vieze omdat het gemixt was met zure mayo) op wat brood, met wat nootjes. De noodles die we hadden meegenomen heeft alleen gilmee opgegeten, omdat toen hij zijn soepie ophad, ik mijne wilde gaan koken, was de gascilinder die we erbij hadden gekregen op...
Gelukkig hadden we nog een 2e bij ons, maar na het verkeerd aansluiten, bleven we een sissend geluid horen en vonden we het niet veilig genoeg om het aan te steken, :(

We zaten op de uitkijk, en hoorden hoe de nacht viel. De krekels begonnen keihard te kraken, en je zag steeds minder en minder, tot het echt pikzwart werd. Je voelde langzwaam de spanning komen, en af en toe schenen we met onze zaklampen om te kijken of er wat dieren langsliepen.
Sommige gingen al snel naar bed maar Gilmee en ik wilde eigenlijk zo laat mogelijk pas gaan slapen.
na een tijdje gingen we naar buiten, onder het huisje zitten, dan deden we de lichten uit en dan bleven we zitten. Nouuuuu we scheten bijna in onze broek, je weet niet wat je om je heen voelt. Voor je gevoel leeft alles om je heen en je ziet helemaal niks!


ik ga morgen mijn verhaal afmaken, want ik heb nog heel veel te vertellen, maar hier gaat het internetcafe dicht...
Op mijn hyves staan de foto's!
Tot morgen,

dikke kus
iori