Maleisie hogerop

4 maart, Gua Musang, Maleisie,


Hallo,

maand 3 is nu officieel begonnen. De tijd is zo snel gegaan!
na 6 weken thailand en nu de 2e week Maleisie heb ik zoveel meegemaakt.
Het is hier nog steeds prachtig, gister de eerste Echte regenbui meegemaakt, waar we ook daadwerkelijk doorheen moesten, maar dat komt zo terug in het verhaal.

Georgetown:
voor de tweede keer is het toch heel anders om in dit stadje te zijn. Alles is nu bekend, en ik sta open voor nieuwe culturen(meer dan de eerste week Maleisie). We hebben bij verschillende, vooral indiase tentjes gegeten, en het eten is erg goed. Het bestaat meestal uit een pittige curry op rijst, een stuk kip en een lekker Naan brood. Ontbijt komt  voor mij neer op wat scrambled eggs op toast, en een roti(indiase pannenkoek) met ananas, Gilmee eet een roti gevuld met masala(stukjes kip, aardappel in een soort curry) heerlijk! Als lunch eten we vaak een noodlesoepje.

De eerste dag,
we kwamen 's middags aan en gingen, na de lange rit, gelijk douchen.
Ik liet Gilmee de leuke plekjes zien, die ik de vorige keer had gevonden, en zijn daarna nog wat rond gaan lopen. We kwamen 's avonds uit bij een heel modern winkelcentrum. Ik heb hier een petje gekocht, aangezien de vorige van mijn hoofd was gewaaid tijdens de bootreis van Ko Lanta naar Ko Mook.
We gingen wat winkeltjes in, paste wat kleren en beken de prijzen. Alles is hier zo goedkoop, een leren jack(wat best leuk stond) is maar 30 euro! grappige sportschoenen voor een 10tje en echte merken hebben ze hier niet.
We wouden het hele winkelcentrum bekijken en besloten het van boven naar beneden uit te kammen. Op de bovenste verdieping was een speelhal, een hele hoop locals bij elkaar die helemaal los gaan op allerlei verschillende videogames. Racegames, shooters, maar ook op een drumsimulator of gitaar.
We kochten wat speelmuntjes en gingen het ene na het andere spel proberen, er zaten wat hele slechte games bij maar we lachten ons wel helemaal suf en hadden het naar ons zin. toen onze muntjes op waren, was het eigenlijk al best laat en was de rest van het winkelcentrum dicht en besloten we maar naar huis te gaan.
De weg naar huis was alleen iets lastiger terug te vinden dan gedacht. We liepen en liepen maar herkende niks, en kwamen erachter dat we verdwaald waren. We volgden wat grotere straten en uiteindelijk kwamen we bij een straat waar ook nog mensen, en westerlingen liepen. na wat rondvragen kwamen we bij een straat uit die we herkende. Ahh wat lekker is het om  dan weer in je bedje te liggen. We waren niet bezorgd dat we de weg niet terug konden vinden, maar je bent toch in een vreemde stad en je wilt lekker naar huis.

De volgende dag heeft Gilmee een tijdje op internet gezeten, en ben ik eerst wat gaan rondwandelen. Ik kwam langs een vismarkt die blijkbaar net afgelopen was, al het ijs werd net weggegooid, en de laatste vissen werden mee naar huis genomen. Na de vismarkt kwam ik bij een ander marktje, met een hele vlees afdeling, niet bepaald een plek voor vegetariers, koeling bestond niet dus er hing een hele penetrante lucht, er hing overal vlees, hele varkens, allerlei ingewanden en locals stonden vanalles te hakken op hele grote houtblokken. Erg indrukwekkend om daar tussen te lopen.
Mijn wandeling was erg mooi maar ik had honger en vroeg me af of Gilmee al klaar was,
onderweg kwam ik nog door Chinatown, en ik kocht een Chinese Donut, een soort gefrituurd luchtig deeg.
Gilmee was nog even bezig en ik ging maar mijn dagboekje bijwerken.

Toen Gilmee klaar was zijn we in Chinatown gaan lunchen, bij een soort dimsum restaurant. We gingen zitten, maar ze hadden geen menu's. In plaats daarvan kwamen ze met allemaal hapjes langs, die je dan van de schaal kon pakken. Achteraf moest je dan de aantal schoteltjes betalen die je had gepakt. na een paar hapjes, kwamen we erachter dat het vrij duur was en zijn we ergens anders heen gegaan.

We wilde naar Gua Musang gaan, vanaf hier gaat de "Jungle-train" naar Jerantut, waar je het oudste regenwoud ter wereld hebt. Omdat we de volgende dag weg wilde moesten we vandaag de reis regelen(dit werkt het beste anders moet je onverwacht heel lang wachten of mis je net de bus of trein) we vroegen wat rond bij het hotel, en hier vertelde ze dat we een hele mooie wandeltocht konden doen in Georgetown. Deze nam ons langs allemaal oud engels Coloniale gebouwen, en omdat we toch naar het busstation moesten lopen, konden we net zo goed een mooie route nemen.

Bij het busstation hoorde we dat we naar het vaste land moesten gaan(Georgetown ligt op Penang en dat is een eiland) en daar een bus moesten nemen. De veerboot was erg goedkoop, en zelfs gratis op de terugweg, dus gingen we naar Butterworth waar we de bus probeerde te regelen.
Hier aangekomen, vertelde wat twijfelachtige types dat er geen bus naar Gua Musang ging, en dat we een hele omweg(helemaal naar oost Maleisie, terwijl Gua musang ongeveer in het midden ligt) daar konden komen. Helaas weet je nooit bij deze mensen of ze je echt willen helpen, ofdat ze gewoon wat liegen zodat ze je een duurdere ticket kunnen verkopen. Omdat ik via wat Australiers had gehoord dat je in Ipoh over kon stappen en daar wel een bus kon nemen naar Gua Musang, kon ik deze mensen niet geloven.
We zaten wel erg te twijfelen, geloven we deze mensen, nemen we een omweg en betalen we veeeeeel meer dan nodig, of  doen we eigenwijs, met de kans op falen, en gaan we onze eigen weg.
We wisten echt niet wat we moesten doen, en besloten om terug te gaan naar Georgetown en op internet te zoeken, of een reisgids van iemand te lenen en te kijken of daar meer info op stond.
We vroegen nog hoelaat de bussen gingen, zowel naar Ipoh, als naar de plek waar de locals zijden dat we heen moesten, zodat we de volgende dag ruim op tijd op het busstation klaar zouden staan.

Terug in Georgetown, sprak ik wat Amerikanen aan die gelukkig wel een reisgids hadden, hier stond het plaatsje Gua Musang niet eens in, dus we wisten niet of we hier wel of niet konden komen. We besloten om naar de Cameron Highlands te gaan, je hebt hier allerlei Theeplantages en je kan mooi rondlopen.

's avonds had Gilmee erg zin om bij een Seafood restaurant te gaan eten, en allemaal dingen te bestellen die we nog nooit geprobeerd hadden of die er lekker uitzagen. In Nederland betaal je hier een fortuin voor, en hier kan je heel gek gaan doen met eten en dan betaal je misschien 10 euro.
We gingen naar het enige Seafoodrestaurant in Georgetown, en bestelde een nog levende krab, Black peper Prawns, schelpjes, gewokte groente wat gestoomde rijst en 2 fresh orange juice.
Daar kwam het ene na het andere bord, vol met lekker eten.
Ik had nog nooit krab gegeten en Gilmee liet zien hoe het moest. Het was heerlijk, het ene gerecht nog beter dan de andere.
Het was een heel karwei om alles op te eten, maar we gingen goed gevuld naar huis toe.

De volgende ochtend vroeg opgestaan, tas ingepakt, en daar gingen we weer. we namen een snel ontbijtje bij een locaal tentje, die erg blij was dat we bij hem ons geld kwamen uitgeven. We namen de bus naar Ipoh, omdat de bus naar de Cameron Highlands pas 's middags vertrok. In Ipoh aangekomen, was het alweer 12 uur en besloten we eerst maar wat te gaan lunchen, aangezien de bus ook hier erg laat richting Cameron highlands vertrok(waarschijnlijk dezelfde bus). Gilmee had een Mcdonnalds gezien en kreeg gelijk jeuk. Ik was er eigenlijk heel erg op tegen, maar hij had er zo'n zin in dat ik besloot mee te gaan en dan maar een goede salade te bestellen, hier had ik namelijk al erg zin in de afgelope week, maar dat hebben ze hier niet zoveel, gewoon sla. Bij de Mac aangekomen, hadden ze geen salades...
Nouja, dan maar een kipburger, en proberen ervan te genieten. Dit was de eerste en laatste keer dat we dit deden, het was achteraf best lekker, maar ik voelde me gelijk heel slecht toen we weg liepen.
Na wat rondvragen of er echt geen andere bus was naar de C H(deze vertrok pas om 5 uur) zeiden ze dat er vanaf een ander busstation ieder uur een bus ging. We namen een andere bus naar dit busstation, en de hier ging de bus om 3 uur, toch weer 2 uurtjes winst geboekt.
Na een hele schommelige busrit, kwamen we aan in Tanah Rata. Een dorpje wat echt heel anders was dan ik me had voorgesteld. Ik had gedacht(en gehoopt) op een afgelegen bergstadje, met misschien een paar hotelletjes en pakweg 3 plekken waar je kon eten. We kwamen daar aan, en er waren allemaal grote hotels, en het zag er allemaal erg toeristisch uit. we kwamen de bus uit en werden bijna besprongen door mensen die ons hun hotel wel wouden laten zien. We besloten eerst maar om zelf rond te lopen en een plattegrondje te scoren. We kregen een kaart waar we vrij weinig aan hadden, en lieten ons toch maar door iemand meenemen naar zijn hotel. Na wat afdingen hadden we een prima kamertje.

The Cameron Highlands,
De eerste dag wouden we een goede wandeling maken. We hadden een kaartje gevonden waar een wandeling van ongv 6 uur op stond, deze zou langs een waterval gaan en begon aan het eind van ons dorpje.
Na een stevig ontbijt begonnen we, het duurde even voordat we het juiste paadje hadden gevonden omdat de kaart niet echt klopte, maar toen we het eenmaal hadden gevonden begon het avontuur.
We kwamen eigenlijk al gelijk bij de waterval, deze stelde niet heel veel voor maar was toch leuk om te zien.
Op de weg kwamen we allemaal splitsingen tegen, op ons kaartje stond maar 1 splitsing en die zouden we pas na 3 uur tegenkomen, maar deze kwam al na zo'n 15 minuten. We besloten om maar de hele tijd links te houden. We kwamen na een tijdje bij een locaal bergdorpje, waar een vrouw ons de weg wees. We kwamen na 1,5 uur bij een ui veldje met een heel mooi uitzicht. we liepen de berg af, naar de bewoonde wereld, om te vragen waar we nu eigenlijk waren.
Ja hoor, we waren al aan het eind van onze wandeling, terwijl we eigenlijk het gevoel hadden dat deze net begonnen was. Er was ook nog een Thee plantage in de buurt en besloten om daar nog maar even heen te gaan. Om hier te komen moesten we 7km over een weg lopen, dit vonden we eigenlijk maar niks omdat we veel liever door de natuur liepen. We besloten om tijdens het lopen te kijken of we mee konden liften. De eerste auto nam ons gelijk al mee, en deze lange weg duurde op deze manier maar 10 minuten!
Het was een pick-up truck, en we zaten achterin de laadklep. Heel prettig eigenlijk, want zo kon je genieten van het prachtige landschap waar we doorheen reden, na 5 minuten begon namelijk de theeplantage.
Wat is dat mooi zeg, de groene theeplanten, die als een soort dekens over de bergen uitgespreid liggen. Het is net een droomplaatje, en iedere foto die je neemt kan zo op een kaartje of poster.
We werden gedropt bij een theefabriek die helaas net vandaag dicht was. Na een heerlijke tonijn sandwich en wat locale thee(van waar we tussen zaten natuurlijk) gingen we naar een uitzichtpunt.
We wilden eigenlijk wel meer. tussen de theebosjes leken wel allemaal paadjes te lopen, en we wouden graag de berg beklimmen, dus besloten we offroad te gaan, en gewoon tussen de theeplantjes onze eigenweg naar de top te zoeken.
Dit was lastiger dan gedacht. het duurde een dikke 2 uur zweten en ploegen om naar boven te komen. Dit kwam omdat de paadjes die zo mooi en makkelijk leken van afstand, eigenlijk heel moeilijk waren om doorheen te lopen. De grond zat erg los, en soms zaten de theeplanten zo dicht op elkaar dat je er eigenlijk niet goed doorheen kon lopen. We hadden allebei een wandelstok gemaakt van een dooie boom die over de weg lag, en deze hielp erg veel om grip te krijgen op de gladde ondergrond.
Op de top voelde we ons heerlijk. We hadden een prachtig uitzicht en, belangrijker, we hadden het gehaald!
Er was een soort vliegveld, wat eigenlijk bestond uit een brede weg met wat rubber remsporen, op de top van de berg. Wat lijkt het me heerlijk om met me eigen propellervliegtuigje daar tussen de thee te vliegen en gewoon daar te landen. Misschien dat ik ooit nog die droom kan waarmaken.
Na wat rondwandelen en het nemen van wat foto's moesten we natuurlijk ook weer naar beneden. Er kwamen donkere wolken aan, en binnen 2 uur zou het ook al donker worden. De weg naar beneden was bijna nog moeilijk dan naar boven. We zaten nu in een deel van de Theeplantage waar eigenlijk bijna geen paadjes tussen liepen.
Wat een avontuur zeg. Eindelijk beneden aangekomen was ik erg blij dat er niks gebeurd was, je kon je namelijk erg openhalen als je viel en je weet niet wat er allemaal onder die struiken leeft. Gilmee had een slang gezien en ik wat muizen.
Toen we beneden waren, was er toch een opluchting, er was alleen een probleem, we moesten ook nog terug naar ons huisje. Omdat we erg makkelijk werden opgepikt tijdens het liften op de heenweg probeerde we gewoon terug naar Tanah Rata te liften. We werden opnieuw erg snel opgepikt.
Het ritje was erg grappig, hij kon ons niet naar Tanah Rata meenemen, maar hij zou ons bij een splitsing droppen. Hij reed met een hand aan het stuur, met de andere aaide hij zijn 6 maanden oude kindje, en dat op van die kronkelwegen was een aardige kunst, als muziek draaide hij allemaal 70's en 80's hits. Bij de splitsing stapten we uit, bedankten hem, en probeerde weer verder te liften.
Na 10 minuten kwam er een auto aan, bleek het dezelde man te zijn, hij had zijn vrouw opgepikt en zei dat hij ons wel terug naar Tanah Ratah kon meenemen.
Poe, wat een dag zeg. Mooi, bijzonder, spannend en erg leuk!
Toen we binnen waren begon het 5 minuten later keihard te regenen, we hadden dus erg veel geluk gehad!
Na het eten waren we zo moe dat we gelijk naar bed zijn gegaan.

De volgende ochtend probeerde we vroeg op te staan, maar dit ging erg moeizaam. We wilde een scooter huren omdat er erg veel te zien was in de omgeving, maar buiten loopafstand. Helaas was de enige plek waar ze deze verhuurden erg duur, en besloten we om toch maar weer een wandeling te doen. Deze keer naar een berg(2000 meter hoog)
Het pad begon in een ander stadje en we gingen weer proberen om daar naartoe te liften. Dit ging ook weer erg gemakkelijk. In de eerste auto die stopte zat een beetje vreemde man, die wel wat extra wou verdienen op zijn ritje en vroeg ons hoeveel we per persoon wilde betalen. We keken elkaar aan en dachten, Later! dus we zeiden, nee dankje en wachten op de volgende auto, deze kwam al na nog geen minuut aanzetten, en nam ons gratis mee naar onze bestemming.  We namen veel water, wat bananen, ananas en wat nootjes mee. Deze bleken achteraf erg handig!
Deze wandeling was erg anders, nu door echt regenwoud, en soms bijna recht omhoog. het was een aardige klim naar de top, maar wel heel leuk. Onze conditie werd weer eens zwaar op de proef gesteld en we kwamen veel andere mensen tegen die ook vrij veel moeite hadden met de grote hoogte. Omdat het gisteravond had geregend, was het erg glad en modderig, wat de klim nog moeilijker maakten, we bereikte de top ook met erg vieze schoenen, en mijn witte sokken hadden nu een kleur die meer weg hadden van die van  pindasaus. We namen onze rust en genoten van de eerste banaantjes en de ananas. Het uitzicht was fenomenaal, wolken schoten van de ene kant van de berg naar de andere kant, wat een erg leuk gezicht gaf. We konden wel blijven kijken naar de grote diepte die onder ons lag.
Er was nog een berg, en na deze mooie klim, snakte we naar meer. onderweg naar het begin van dit pad kwamen we wat stokken tegen die we helemaal bewerkte tot we weer 2 mooie wandelstokken hadden.

Deze klim was eigenlijk erg anders dan we verwachte omdat het vooral bestond uit afdalen. De stokken waren hier eigenlijk cruciaal. We gebruikte ze als extra steunpunt, en ze zorgden ervoor dat we niet omvielen. We moesten soms ook door wat modderpoelen, waar je dan moest balanseren over een omgevallen boom of gewoon wat wortels die net boven de modder uitstaken, zonder stok bijna onmogelijk!
na een lange afdaling werd het later en later. we waren al bijna anderhalf uur onderweg en het was half 5. We wisten dat het 7 uur donker zou worden, en we wilden beslist niet in het donker door dit moeilijke parcour terug. We wisten alleen niet hoelang het nog duurden voordat we aan het einde zouden komen, en of er misschien een andere weg naar beneden was, of dat het een doodlopende weg was(dit leek ons heel onlogisch maar dit was wel wat ons kaartje aangaf) We besloten nog een half uur door te gaan en te kijken of er een bordje was of een duidelijke weg naar beneden. We hoopten zo erg op een andere weg naar beneden want de afdaling die we net hadden gemaakt zou nou niet bepaald een pretje worden om terug te gaan(vooral omdat je dan moet klimmen!) het laatste half uur voelde we de spanning in onze maag, en de grappige sfeer die er de hele weg inzat viel eigenlijk weg. Toen het 5 uur was stonden we tegenover een hele aardige klim. We zaten zo in een dilemma. We wilde zo graag doorgaan, met het risico dat als je erachter komt dat je echt terug moet, je in het donker moet gaan klimmen. We voelde ook dat we al erg moe waren, en dat we nog maar een liter water over hadden(van de 3 liter die we per persoon droegen) en 1 banaantje per persoon, ook de nootjes hadden we nog, maar dit was gewoon in geval van nood, en ook niet echt geschikt als avondmaal.
We hadden eigenlijk zo'n zin om door te gaan dat we bijna het risico wel wilden nemen, maar besloten toch terug te gaan. We namen de banaantjes en dronken wat water om daarna die keiharde sprint terug te zetten om nog voor het donker de weg te vinden die naar beneden gaat.
Ik weet niet waar we de energie vandaan haalden, maar we liepen, klommen, sprongen en balanseerde alsof ons leven ervan afhing. De stokken hielpen ons hier zo verschrikkelijk goed bij!
We pepte elkaar ook een beetje op maar we zorgden dat ons tempo hoog bleef. Na een half uur voelde ik dat mijn benen begonnen te verzuren. Ik wilde net tegen Gilmee zeggen dat ik echt moe begon te worden, ik had het gevoel dat we op de helft zaten, en oppeens hoorde ik dat hij op de houten vlonder(die aan het begin van de wandeling lag) aan het springen was! Wauw, we hadden het gehaald. en zo snel!
ik was eigenlijk erg verbaasd omdat we er meer dan 2 uur over de heenweg haddden gedaan.
We gaven elkaar een high 5 en knuffelde elkaar erg stevig. Tjonge wat voelde dat goed, dat we het gehaald hadden!
We waren nog zo vol energie dat we de weg naar beneden gingen hardlopen, dit koste namelijk minder energie dan gewoon wandelen omdat het vrij stijl naar beneden ging.
Na een kwartier was ik op. we besloten verder te lopen en kwamen uit in nog een theeplantage. Wat een heerlijk toetje na zo'n mooie wandeling. Dit was weer een hele andere theeplantage maar nog mooier dan de anderen. het was helaas nog een lange terugweg, en gelukkig nam een andere pickup ons mee naar de mainroad.
Hiervandaan gingen we terugliften en werden we opgepikt door een bus. Hier mochten we gewoon gratis mee naar ons dorpje, echt relaxt. we gingen naar huis om maar goed te douchen, we zaten helemaal onder de modder, aangezien we op de weg terug ons niet zo'n zorgen maakte over de modder, en deze helemaal verspreid zat over onze benen, handen, schoenen en sokken.
Opnieuw begon het te stralen toen we net binnen waren, jeetje iemand hierboven moet ons wel heel aardig vinden! :)

Van de Cameron Highlands naar----> Gua Musang.
We wisten dat vanaf hier wel een bus ging, maar na de positieve ervaring met liften in dit gebied wouden we wel een poging wagen om vanaf Tanah Rata helemaal naar Gua Musang te liften, het enige verschil was dat we nu onze grote rugzakken hadden.
We liepen eerst naar het einde van de stad(wel onderweg proberend of we opgepikt werden)
en werden daar al vrij snel meegenomen door opnieuw een Pick-up truck. We hadden van te voren besloten dat als het niet lukten om te liften we terug zouden gaan en de volgende dag de bus nemen.
Deze truck kon ons alleen naar het volgende dorpje meenemen, dit vonden we prima want dan waren we tenminste niet 100% gefaald. Vanaf daar namen we iedere auto die ons ook maar enkele kilometers mee zou kunnen nemen. Opnieuw werden we erg snel opgepikt, maar deze kon ons maar 5km meenemen. We werden gedropt bij een restaurant, en we hadden afgesproken dat ik altijd als eerste uitstapte om de bagage aan te pakken, en dat Gilmee als eerste instapten en de bagage aanpakte, zodat ze niet met onze tassen weg konden rijden. Gilmee gaf de tassen aan en zodra hij eruit gesprongen was rende hij naar een potentiele auto die ook gelijk stopte, en daar zaten we opnieuw in het volgende ritje. Deze nam ons mee naar het volgende dorpje. Zo hadden we toch al 3 dorpjes doorkruist en waren we zo'n 30 km dichter bij ons doel(140 km verderop) hier nam een auto ons mee naar een grote t-splitsing, de ene weg ging naar Ipoh de andere naar Gua Musang. We hadden ons al voorbereid dat we hier langer zouden moeten wachten omdat we hadden gehoord dat dit een erg rustige weg was, maar opnieuw werden we vrij snel opgepikt. Door een man die ons opnieuw maar een klein stukje mee kon nemen. Het maakte ons allemaal niet uit, als we maar onderweg waren!
We werden nu gedropt op een plek die wel uitgestorven leek. Het duurde wel 10 minuten voor de eerst volgende auto voorbij kwam. Deze reed natuurlijk gewoon door. we dachten oke misschien is nu ons geluk wel op, maar we bleven entousiast omdat dat de vorige keren ook geholpen had.
We dachten, het duurt nu misschien wel langer voordat we opgepikt worden, maar de mensen die hier rijden gaan wel in 1x door naar Gua musang. De auto die stopten was erg verbaasd over de plek waar we stonden, maar wou ons wel meenemen naar de plek waar hij werkte. We zaten nu voor het eerst weer In de auto in plaats van in de laadbak, wat soms best hobbelig en helemaal niet comfortabel was, dus we waren zo blij met de heerlijke stoelen en de airco, en dan bedenk je weer hoe verwend we eigenlijk zijn. Dat we gewend zijn aan deze luxe.
De meneer die ons meenam was erg aardig en vertelde over zijn werk als manager van een  palmolie en rubberplantage. Hij dropte ons nu echt in de Middle of  Nowhere, maar de stemming zat er goed in en we hadden al meer dan de helft afgelegd!
Hier stopten eigenlijk vrij weinig mensen, de eerste auto wou benzine geld hebben, maar vroeg het bedrag wat we ook voor de bus zouden moeten betalen. Deze meneer was zowiezo een beetje vreemd dus we vonden het helemaal niet erg om NIET bij hem in de auto te stappen.
We werden uiteindelijk opgepikt door een grote vrachtwagen, die ons het grootste stuk mee heeft genomen.
Deze reed ook het hardste, en zat het minst lekker, maar deze nam ons wel helemaal mee naar Gua Musang. We waren zo blij dat we het gewoon geflikt hadden. We zijn gratis naar Gua Musang gereisd, en dat allemaal met de hulp van al die lieve mensen, en een beetje hulp van boven. We kwamen na 4 uur aan in wat wij dachten Gua Musang, maar het was nog een stevige 25 minuten lopen, en door de hitte leek dit ons niet echt een goed idee. Dus probeerde we weer te liften, en ja hoor! een lieve mevrouw nam ons helemaal mee naar een hotel. Wat voelde dat goed zeg. We hadden het plan, maarja je weet nooit of het gaat lukken. Het ging eigenlijk heel makkelijk. We hebben nu zelfs 25 euro bespaard!

Een hotel zoeken was nog best een gedoe omdat het allemaal vrij duur was, maar we hebben toch een heel klein kamertje gevonden met airco en een tvtje.
We zouden over 2 dagen met de trein gaan en besloten nog even door het stadje rond te lopen, en misschien alvast een ticket naar Jerantut te kopen. Onderweg aten we wat en tijdens het betalen, vloog er een soort vleermuis rond in het restaurant, het maakte alleen een erg raar geluid en kwam heel dichtbij ons, we deinsde achteruit en zagen toen dat het helemaal geen vleermuis was. Het was een soort grote kever, vlieg, achtig iets. We waren totaal niet aan dit soort grote insecten gewend en betaalde snel zodat we weg konden. We liepen naar het treinstation, en kwamen erachter dat deze beesten OVERAL zaten, ze waren alleen vrij lomp, ze vlogen heel raar rond en kwamen vaak met hun rug op de grond terecht waarna ze zelf niet meer om konden draaien. Ze maakten mega rare geluiden en bromde af en toe. Omdat ze verder heel stil zaten wist je niet of ze nog leefde of niet, als je langsliep bromde er soms eentje waardoor we weer schrokken. Het treinstation was al gesloten, het was vrij laat. We liepen terug en kwamen weer langs het restaurant, ik had nog een beetje honger en ze hadden er erg goedkope hamburgers(50 eurocent) dus ik ging er 1 bestellen. Toen zagen we dat er boven het kraampje een hele zwerm van die gevallen rondvlogen. Ik twijfelde of ik wel echt zo'n honger had, maar dacht toen, i kga me niet tegen laten houden door een paar van die beesten.
Toen we aan het wachten waren sprongen we regelmatig op omdat er weer een beest tegen ons aanvloog.
Ik kreeg net me hamburger toen er een beest op Gilmee's schouder landen, hij schrok zich kapot, liet zijn tas vallen en sloeg uit alle macht om dat ding van zijn schouder te krijgen, na 3x lukte het en lachten we ons echt kapot. Ik kreeg mijn burger en het begon ook nog te regenen. we liepen naar een afdakje waar ik ff ging eten, toen we eronder zaten veranderde de regen, in een stortbui, een tropische stortbui.
We gingen eerst wachten tot de regen over zou gaan. Nadat het leek op te houden begon het weer net zo hard en gaven we ons nog 5 minuten en dan zouden we gewoon gaan, maakt niet uit hoe hard het zou regenen. Gilmee had gelukkig een raincover bij zijn rugzak, die ik tot mijn spijt niet had. Ik deed al mijn spullen die beslist niet nat mochten worden in zijn rugzak.
We hadden onze vieze kleren mee in een zak omdat we die wouden laten wassen, maar de wasserij was al dicht. Ik deed mijn kleren in Gilmee's was-zak en deed de plastic zak over mijn rugzak. Het regende nog net zo hard na de 5 minuten en we besloten maar om door de zure appel heen te bijten en door de regen naar huis te gaan. We deden ons shirt uit omdat deze toch nat zou worden, ik droeg de was-zak op mijn hoofd, met de opening naar beneden zodat niet al onze was helemaal nat zou worden, en zo gingen we, de enige 2 westerlingen van het dorp, zonder shirt, 1 met een tas 3x zo groot als zijn eigen hoofd op zijn hoofd, door de regen terug naar huis. Iedereen keek ons na, en lachte naar ons, wij lachten natuurlijk terug. We wisten ook wel dat we er niet uitzagen.
jeetje wat duurde het lang voordat we terug waren. Toen we langs wat winkels terugwilde lopen onder het afdakje, zater er weer allemaal van die rare beesten en besloten we toch maar om in de regen te lopen, we waren tenslotte toch al tot onze onderbroek nat.

Na een lekkere warme douche naar bed gegaan. Helaas was dit de slechste nacht die ik in tijden had gehad. Het kleine kamertje had een 2 persoonsbed, of naja dat leek het, het was namelijk gewoon een twijfelaar, van 1,20 breed. Dat is niet heel ruim als je daar met ze 2e in ligt. Daarnaast maakten die rotbeesten ook nog een geluid die niet thuis te brengen is, net een luchtalarm wat afgaat. We hadden een airco, maar geen raam, dus de enige frisse lucht die onze kamer binnekwam was via de airco. Helaas had deze geen neutrale, zachte stand, het was of: geen frisse lucht en het toch wel warm hebben, of dat ding aan. We zetten hem aan op 22 graden, maar 's nachts kwamen we erachter dat het niet uitmaakte welke graden je instelde, hij kon alleen maar koelen. Dus we lagen daar in een veel te krap bedje, te bevriezen onder hele dunne lakentjes.. niet echt ideaal.

Vandaag lekker rustig aan gedaan. Een aantal dingen geregeld: onze was, de tickets voor morgen en de boekhouding een beetje bijgewerkt.
Morgen staat de Jungletrain op het programma, ik ben erg benieuwd naar dat regenwoud! maar eerst vanacht nog een lekker koud nachtje in ons veel te krappe bedje.  :P
Maar ik ga niet klagen hoor, ik heb het hier heel erg naar me zin!
Tot snel,