Bali

Hee Allemaal,

na eindelijk weer een redelijk goedkoop internetcafetje gevonden te hebben is hier dan het vervolg!


Bali,

Na een grappig boottochtje aangekomen op het welbekende bali. Al meteen werden wat verschillen duidelijk, de wegen zijn een stuk beter, alles is goed aangegeven en de wegen zijn zelfs verlicht! Woow, dat ging lekker. Ook de afstanden zijn een stuk kleiner en zijn we ook al gelijk het stadje wat we als slaapplek in gedachten hadden voorbij gereden.
Bij aankomst nog even zweten bij de politie omdat niet al onze papieren klopten, en Gilmee geen rijbewijs heeft. Tot nu toe was het allemaal geen probleem, maar deze agenten spraken een stuk beter engels en konden ook wat minder om onze grapjes lachen. Gelukkig gewoon zonder kleerscheuren of onnodige bedragen afgekomen!

We waren erg moe, en ieder guesthouse of homestay waar we naar kamers vroegen waren echt zoveel duurder dan we gewend waren. Ik zat echt te hopen dat dit niet voor de rest van Bali zou gelden, gelukkig kwamen we uiteindelijk toch nog op een redelijke prijs en toen we daar nog wat van af konden halen was het helemaal goed.
Eerst een dagje rustig aan. Beetje verkennen, uitzoeken of we kunnen duiken en nog even op het strand liggen. Eerst een heerlijk ontbijtje met Banaan, Ananas en Mangosteen, heerlijk! "s avonds lekker een sate met wat rijst.

Na wat bijkomen kwam Gilmee erachter dat hij een borstscan moet doen om toegang te krijgen tot zijn Australische visa. Gelukkig was het grootste ziekenhuis van noordbali al binnen een halfuur bereikt. We liepen naar binnen, en ik wist me nooit wat ik me nou voor moest stellen van een ziekenhuis in een armer land maar ik kwam wel voor een verassing te staan. De lucht die ons tegemoet kwam was echt vies en iets van een operatiekamer was er niet. Mensen lagen allemaal naast elkaar, of ze nu iets had gebroken, aan de beademing lag of door 2 chirurgen onder handen werd genomen. Gilmee werd naar een andere afdeling genomen waar ze hem niet konden helpen omdat er geen dokter aanwezig was, die was wel in Denpasar(de hoofdstad van Bali) We hadden geen keuze, we moesten daarheen. Dan maar wat minder lang aan de noordkust. De stranden waar we onderweg even waren gestopt om te kijken bevielen ons ook helemaal niet, heeeeel erg toeristisch, vol met resorts en vrouwtjes die constant kwamen vragen of je echt geen massage of stukje fruit wilde. Iedereen sprak perfect engels en ik verlangde echt terug naar Java.

Op naar Denpasar, al binnen 3 uurtjes hadden we het hele land doorkruist, wat een flutlandje vergeleken java en Sumatra zeg. In deze vrij grote stad konden we deze dokter wel snel vinden en voor zo'n 35 euro was het allemaal geregeld. Het Australische Counsil was helaas al dicht dus moesten we een slaapplekje opzoeken.

Kuta leek ons wel prima, het was al in de avond en we hadden ook wel zin in een feestje. Ik wist niet zo goed wat ik me moest voorstellen bij kuta maar ik werd opnieuw verbaasd. Wat een grote toeristenbadplaats. De MEGA grote resorts vliegen je om de oren, grote clubs en barretjes, winkel, winkel, winkel, winkel, over waar je keek winkels! We reden naar het strand toe zodat we enigzins konden orienteren en we hadden wat goede verhalen gehoord over het zogeheten Poppies. Toen we hier aankwamen bleek hetnog zoveel duurder dan wat we tot nu toe hadden gezien en wisten dat het echt een pittige slag in onze porto zou worden. Na wat rondgevraagd kwamen we toch weer op een redelijke prijs. Tassie uitgepakt, geinstaleerd en ready to Party!
De eerste club die we ingingen The SkyGarden, was gelijk raak! Lekkere muziek, vrij druk en de stemming zat er goed in. Op het podium gingen Gilmee en ik helemaal los en we pakten iedereen in, zelfs de barmannen die tussen ons en het publiek stonden gaven ons respect.

De volgende ochtend even uitbrakken op het strand. Hier kwamen we 2 nederlandse gasten tegen, echt super aardig en heerlijk nog wat biertjes mee gedronken en veel mee gelachen. Toen we op Kuta Beach aankwamen moest ik wel even lachen, ik had gehoord over metershoge golven, we keken, en het was helemaal plat. Ik had de week hiervoor erg zin gehad om te surfen, maar toen ik ook nog het aantal bordjes in het water telden had ik al gelijk geen zin meer. Over de hele kust verspreid kon ik wel meer dan 200 bordjes in het water tellen, als er dan een goede golf aankwam gingen ze met ze alle peddelen en kon niemand echt de golf uitrijden. De 2 gasten hadden wel een bordje gehuurd en toen ze vroegen of ik het ook even wou proberen kon ik het natuurlijk niet laten!:D
Het was weer heerlijk en het ging echt supergoed. Het was een longboardje en hoewel ik dat al wat langer niet had gedaan beviel het me heel erg. Toen hij het weer zelf wou proberen ben ik gelijk mijn eigen bordje gaan halen om het daar nog wat golfjes mee te pakken.

Het klikte zo goed tussen ons dat we 's avonds eerst wat gingen eten en daarna nog wat gingen drinken. We namen ze mee en lieten ze ons favoriete gerecht proeven, en daarna eerst een drankje in een lounge en vervolgens op naar dezelfde club!
Weer helemaal los, en echt een geweldige avond gehad!

We hadden nu nog zo'n week over om onze scooters te verkopen.
De tijd begint nu echt te tikken.
De dagen hierna zijn we in Denpasar langs allemaal 2ehands scootershops gegaan, waar ze nergens meer dan 1,5 miljoen voor onze(6 miljoen gekocht) scooters wilden betalen... Dit kwam omdat als je een scooter koopt in Aceh, het nummerbord ook daarvandaan komt en het lastig is om die dan over te zetten naar een Balinees nummerbord, Het kost zo'n 2 weken tijd en zo'n 2 miljoen. We wouden dit gewoon van de prijs afhalen en dan zo rond de 4 miljoen ervoor terug maar niemand wou de moeite nemen. Het was erg vermoeiend allemaal om al die winkeltjes af te gaan en al die mensen aan te spreken en we gingen vaak echt vroeg naar bed.

We zijn weer terug gegaan naar het australische counsil waar ze ons eigenlijk helemaal niet konden helpen en ons weer terugstuurde naar het hospital in Kuta. Daarheen gegaan, bleek alles goed te zijn en konden we vieren dat ook die last  nu eindelijk van onze schouders was. Ik wou nog erg graag naar het zuiden van bali, Uluwatu, omdat ik had gehoord dat het daar erg mooi was.
Onderweg stopten we vaak langs het strand om te kijken of we daar misschien konden slapen, dit wouden we al vanaf de eerste x in bali doen, en omdat we nog maar een week overhadden was een beetje nu of nooit.

Na eerst bij de tempel (vol met aardig wat vervelende apen) geweest te zijn en daarna nog een biertje en wat eten bij het prachtige (surf)strand van Uluwatu zijn we naar een plek teruggegaan die we onderweg hadden gezien. Daar stond een soort platformpje met een dak erboven. Gilmee hing zijn hangmat op en ik rolde mijn matje uit en hing mijn klamboe op. Er stond best een windje maar we trokken gewoon wat warme kleren aan.
We pakten onze grote messen die we gekocht hadden tevoorschijn en begonnen in de omgeving wat hout te halen/hakken en namen dat vervolgens mee terug op de scooter naar ons huisje. Hier maakte we een groot kampvuur en genoten we van de biertjes die we speciaal voor deze gelegenheid hadden gekocht.
Het was al best laat en we gingen maar onder zeil. Gilmee sliep best lekker, in het donker was het mij alleen niet opgevallen dat ik mijn matje had uitgerold over een roodmierennest.
Ik was al heerlijk in slaap gevallen toen ik echt constant kleine branderige beetjes over mijn nek en rug voelde. ik probeerde het te negeren maar ze begonnen echt wel pijn te doen. Ik pakte mijn zaklamp en vloekte niet geheel onterecht. Mijn "kussen"(ookwel opgerold t-shirt) was bedekt met rode mieren en ook mijn matje zat helemaal onder. ik kon geen beter oplossing bedenken dan ze allemaal eraf schudden en met mijn sarong een soort extra laagje tussen ons te doen zodat ze niet bij mij konden komen en gewoon weer in slaap te vallen. helaas, dit plan werkte totaal niet en na een half uur gaf ik het op en begon ik maar wat muziek te luisteren en te wachten tot het licht zou worden. Uiteindelijk kon ik toch nog via mijn tas een beetje confortabele houding vinden.

De volgende dagen was het echt scooters verkopen als een malle. Iedereen aanspreken en alle telefoonnummers die we verzameld hadden nog een x terugbellen. Wat laatste locals geprobeerd, maar dat was het echt niet waard. Gilmee zetten een advertentie op internet en ik maakte een flyer die we overal gingen ophangen, internetcafetjes, restaurantjes noem maar op.

We probeerden nog een andere tactiek, we liepen een sportkroeg in en daar zaten een stel Australische zich vlink te bezatten. We vertelde ons verhaal, en als gehoopt wouden ze deze scooters wel even zien. Ze zaten allemaal onder de tattoo's en na een testrondje was de eerste verkocht, en voor wat een prijs! 5,5 miljoen!
Nu de volgende nog. De dagen begonnen af te lopen en we hadden nu nog maar 2 dagen over.
Echt haast! we gingen het strand af en spraken gewoon iedereen aan, wisselde wat telefoonnummers uit en hadden uiteindelijk een stuk of 4 geintresseerde verzameld.
De laatste dag was aangebroken, ons vliegtuig ging om 23:30 en die bike stond er nog steeds. We hadden een paar afspraken en toen we hem uiteindelijk verkocht hadden om 3 uur 's middags werd de deal verpest door wat locals die hem vertelde over het nummerbord.

's avonds een beetje wanhopig zitten wachten op onze laatste hoop. Nog een australier. Hij kwam zo rond 8 uur en om kwart over was ook de laatste bike verkocht! 4 uur voor het vliegen, en ook deze voor 5 miljoen eruit! Dus in totaal zijn we 60 euro p.p. kwijt geweest aan deze geweldige trip. Oke we hebben niet heel bali kunnen zien en hadden graag nog wat meer gedoken of gesurft in de laatste dagen maar zo'n bike heeft ook wat nadelen.
Ik wilde nog heel graag een surfboordje, en na wat surfshops langs te zijn gegaan had ik MIJN surfbordje gevonden. Snel wat eten, en in de taxi haasten naar het vliegveld. We waren de laatste aanboord maar nu toch in Darwin aangekomen.
Het gaat allemaal goed, en morgen krijgen jullie weer een nieuwe update!
Ik heb nu een afspraak voor een lift naar Cairns,
Big Hugs,
and no worries!

iori