Hoofdstuk 4

Er is een nieuw hoofdstuk aangebroken:


Met de scooter Indonesie door!

maand 4 is nu echt aangebroken en ik zit zelfs al bijna op de helft, wat gaat de tijd hier toch verschrikkelijk snel!
De eerste week Indonesie, in 3 woorden, prachtige pure chaos.
Het is hier zo mooi! Alles is zo groen en zo natuurlijk. De plekken die we deze afgelopen week hebben gezien zijn het mooiste van de hele reis tot nu toe. Ik voel me al erg op mijn gemak in Indonesie, ik begin de taal langzaam te spreken, het eten is heerlijk en de mensen zijn hier weer heel vriendelijk. Hoewel ze niet zo goed engels kunnen, zijn ze toch heel erg gastvrij en willen ze je ook altijd wel helpen.


Aceh
Na een hele lang nacht(bus) kwamen we aan in Bandah Aceh, de hoofdstad van de provincie Aceh. Hier noemen ze Aceh geen provincie maar echt een land, waarom weet ik niet. Ze hebben hier wel hele speciale wetten, met de Islam als achtergrond, wat ook laat zien hoe sterk ze gelovig zijn in deze regio. Als je vreemdgaat en je bent niet getrouwd krijg je 40 stokslagen, en als je wel getrouwd bent wordt je gestenigd. Echt verschrikkelijk, zelfs alcohol verkopen en drinken is illigaal, en daar kan je ook 70 stokslagen voor krijgen! Dus dat was even geen bier drinken de afgelopen week! :o
Als de hier de man uit de Minaret gaat zingen om naar de moskee te komen, dan gaat ook ieder winkeltje dicht, en is het eigenlijk niet de bedoeling dat je als man nog over straat loopt, want je hoort te bidden. Als je winkel wel nog open is, gaan mensen de ruiten ingooien.
Dit allemaal vind ik maar niks dus we wouden hier ook helemaal niet zo lang blijven. We gingen als eersten naar een eilandje boven Banda Aceh. We konden de heel erg aandringende taxi chauffeur niet afwimpelen dus besloten we maar gewoon in te stappen en ons naar de veerboot te laten brengen. Nadat we onze boottickets hadden gekocht werden we door de ene na de andere bedelaar benaderd. Die heb je hier ook erg veel, in Maleisie helemaal niet gezien en in Thailand eigenlijk ook bijna niet. Gilmee en ik geven ze wel altijd, al is het maar om onze karma goed te houden :p

Na 2,5 uur op de slowboot te hebben gezeten werden we opgehaald om naar het strandje te worden gebracht, we kwamen in de auto er al gelijk achter dat het beter was geweest als we onze nek hadden ingesmeerd voordat we de boot op gingen omdat we in die korte tijd toch een beetje waren verbrand.
Het strand was prachtig en na een heerlijke Mee Goreng, gewokte noodles, gingen we naar ons Guesthouse.
We wilden helemaal niet zolang blijven op dit eiland dus we gingen gelijk de duiken regelen en sprongen daarna het prachtige blauwe water in om die met snorkel te gaan verkennen. Je hoefde nog geen 5 meter het strand uit te zwemmen of je kwam al in een stuk waar het vol zat met allerlei soorten vissen, prachtig!
We zagen vissen die we nog nooit gezien hadden en we hebben zelfs een grote octopus gespot!
Gilmee was nog geschrokken van een grote Morene die zo in zijn gezicht kwam opduiken.
Het was echt prachtig en we vermaakte ons met het "free-diven" dan houdt je je adem in en dan zwem je zolang mogelijk onderwater. Door het duiken ben ik een stuk rustiger in het water en kan nu ook veel langer mijn adem inhouden. Omdat het zo mooi was verheugde we ons al erg op de duiken van de volgende dag.


We waren erg moe van de lange busreis en gingen lekker vroeg naar bed. De volgende dag duiken! ik had er alweer erg zin in. Toen we daar aankwamen hadden we al snel door dat ze hier niet zo proffesioneel waren als dat we bij onze duikschool hadden ervaren. Het was helemaal niet goed georganiseerd en we zorgden er in ieder geval voor dat we onze gear goed checkte en dat alles in orde was.
De duik was prachtig, we gingen naar 32 meter diepte en stond een vrij sterke stroming. We hadden hier allebei nog geen ervaring mee en het is toch wel heel anders, ik vond het een stuk moeilijker om lekker te zweven, en had het gevoel dat ik de hele tijd in een andere positie werd gedrukt.
Na helaas weer geen haaien of schildpadden te hebben gezien zagen we wel een prachtige aal, en lionfish(echt heel mooi moet je maar even googlen) en zelfs een scorpion fish, die zijn erg goed gecamufleerd en zie je bijna niet. Na 45 minuten waren we low on air en moeten we helaas naar boven, soms wil je wel voor eeuwig daar blijven zitten.

's middag na een tukje op het strand gingen we weer even terug om te snorkelen want wat is die onderwaterwereld hier toch mooi!
We hadden 's avonds al het gevoel dat we eigenlijk wel weer door wilden, en besloten de volgende dag weg te gaan, hoewel ik eigenlijk nog wel wat meer van het eiland wou zien omdat het zo mooi eruitzag vanuit de auto, alles zo groen, geen gekapte stukken bos, nog allemaal puur natuur! Prachtig!
De volgende dag waren er 2 opties om de boot terug te nemen, half 6 's ochtends of 2 uur 's middags. De keuze was erg snel gemaakt. 2 uur 's middags zou t m worden.
We hadden echter wel erg zin om toch nog wat van het eiland te zien, dus huurden we 2 scooters en gingen op pad! eerst naar het Noordelijkste puntje van Indonesie, zero km point. en daarna opweg naar de vulkaan en waterval. Onderweg had Gilmee geen benzine en moest ik op en neer rijden met om een flesje te scoren.
Dit was erg practisch omdat we al niet zo veel tijd hadden :P
We kwamen langs de ene na het andere prachtige uitzicht en toen we het bordje volgde met waterval erop werd de weg kleiner en kleiner, tot we op een soort van bruggetje door de jungle aan het rijden waren van 30 cm breed. Echt spannend. Toen we op een gegeven moment echt niet meer verder konden gingen we lopen.
Er was helemaal niemand, maar het was prachtig. We moesten over allemaal stenen en rotsen klimmen om bij de waterval te kunnen komen, onderweg werd ik nog opgeschrikt omdat er een vleermuis opeens langs me vloog. De waterval zag er erg fraai uit omdat er een boomstam was omgevallen en daar het water zo overheen kleterden. we kwamen bij de scooters aan, shit nog maar 50 minuten en dan is het 1 uur(tot dan hadden we de scooters gehuurd en we moesten ook nog onze tas inpakken) Nou we gingen die run zetten naar de vulkaan, dan hadden we Sabang(het eiland) tenminste helemaal uitgespeeld. We kwamen soms langs prachtige strandweggetjes, stopten, maakte snel een foto, en weer door!
We reden opweg naar de vulkaan, en de sterke lucht van zwavel kwam je al van ver tegemoet.
Niet echt de meest aangenaamste lucht. De vulkaan zag er best grappig uit omdat er vanuit diverse gaten rook opsteeg.
Nog 20 minuten, nu echt doorrijden naar huis, met een beetje geluk halen we het.
We raceten naar huis, en het ging als een speer. Bij de laatste berg, ja je raad het niet, weer geen benzine voor gilmee. Tik tok, tik tok de tijd tikt door, shit! weer ging ik verder om benzine te zoeken, gelukkig was aan de voet van de berg al een plek waar ze benzine verkochten(hier staan allemaal kleine stalletjes, met een grote ton waar ze dan benzine uitscheppen in een gieter, en die dan leeggieten in je tank)
Na nog een litertje erin te hebben gegooid gingen we weer verder maar we wisten al dat het een verlorenzaak was.
13:30
helaas een half uurtje te laat, naja dan maar wat extra voor de scooter betalen, we rekende ook voor de duiken af en gingen als een malle onze tas inpakken.
Boven in ons kamertje zweten we ons het leplazerus want op het heetst van de dag zonder ventilator lopen stressen helpt ook niet echt.
14:00, ja hoor de tas is ingepakt en we lopen naar ons vervoer toe. We gooien onze tassen in de achterbak en hoorden daarna dat hij nog moest wachten op iemand anders, al die stres voor niks :p naja dan maar weer een Mie Goreng bestellen, we hadden toch nog niet geluncht.

Met de snelle boot terug. toen we aankwamen was het al vrij laat, we waren van plan om de volgende dag de bus naar Ketambe te nemen, hier leven Oerang Oetangs in het wild! :o
We hadden gehoord dat er een plaatsje in de buurt was van Banda Aceh waar je kon surfen dus leek het me wel leuk om daar 1 nachtje te slapen en als de golven goed waren om nog een dagje te surfen.

De volgende ochtend zagen de golven er prima uit, dus we huurden een boardje en waren er helemaal klaar voor. We hadden er zo'n zin in en sprongen met een big smile het water in. De smile veranderde al snel in gezucht en gesteun toen we erachter kwamen dat de golven toch wel erg ver uit pedelen waren. We pedelde ons bijna bewustenloos, en toen we bij de plek kwamen waar de golven omsloegen kwamen we erachter dat ze midden op een groot rif omsloegen. Jeetje, dat hadden we niet verwacht.
Daarnaast waren de golven ook een stuk minder krachtig en kleiner dan we dachten. Als we dan eindelijk een golf hadden waren we ook erg bang dat we koraal gingen koppen als we eraf zouden springen. Na zo'n uur vonden we het wel mooi geweest.
's avonds probeerde we het nog een x op een andere plek. Hier waren de golven alleen weer te hoog en sloegen op een hele aparte manier om. En toen Gilmee al bij de eerste golf zo'n 40 meter van me vandaan werd gespoelt, dacht ik dat er iets mis was gegaan, en besloot ik er ook maar uit te gaan. Wat een faal zeg. Naja de andere x beter. Ik wil best op hoge golven oefenen, maar niet met de kans dat als je valt dat je helemaal open ligt.
's avonds, kregen we het minder leuke bericht dat er helemaal geen bus was die direct naar ketambe ging.
We moesten eerst de nachtbus terug naar Medan nemen(waar we net vandaan kwamen) en dan nog een bus naar Ketambe, wat ongeveer op de helft tussen Medan en Bandah Aceh ligt. Hier hadden we totaal geen zin in en ook de gedachten dat we nog een dag hier door moesten brengen beviel ons niet zo(we hadden namelijk geen kans meer om dezelfde nacht nog de bus te pakken) omdat er helemaal niet zoveel te doen was.
De volgende dag dan maar een scooter gehuurd en naar een waterval gereden.
Onderweg merkte ik op hoe mooi het is om door Sumatra te rijden en dat het toch wel erg leuk zou zijn om gewoon met een Scooter door het land te reizen.
Toen ik dit eenmaal bedacht had kon ik het eigenlijk niet meer uit mijn hoofd zetten. Diezelfde avond waren we al aan het uitzoeken hoeveel je nou voor zo'n scooter kwijt zou zijn en of we dit echt wilde ofdat we alsnog met OV door sumatra gingen reizen.
We bedachten dat als het betaalbaar zou zijn, dat we het zeker gingen doen. We vonden het allebei een heel avontuur, en het was altijd al mijn droom geweest om met de scooter door een land te trekken. Waarom niet gewoon deze reis? waarom uitstellen, als de gelegenheid er nu eigenlijk perfect voor is!
We kende een hele aardige gast uit Medan die toevallig net naar Banda Aceh was verhuisd om daar werk te zoeken, en hij wou ons wel helpen met een scooter te vinden. De volgende dag gingen we met de auto langs allerlei 2e handsscooterwinkels. Wij bleven in de auto en dan ging onze vriend Jusuf, samen met nog een jongen onderhandelen over de prijs en kijken waar goede scooters waren(dit deden we omdat als ze blanke zien de prijs gelijk 2x zo hoog wordt)
Na zo'n 3 shops waren we de goede scooters tegen gekomen, al voor 6.000.000 Ruppia (480 euro) hadden we een prachtig dingentje. Alles zag er nog als nieuw uit, en met zijn 125 cc zou hij ons wel door de bergen heen te trekken. We besloten om hem gewoon te kopen! wat gaaf zeg. Allebei een eigen schakelbrommer.
We gingen terug om te pinnen en haalde daarna onze brommers op. We regelden het papierwerk en overhandigde de big stash met geld(ze hebben hier alleen briefjes van 8 of 4 euro en dan is 480 eu best wel een hoop)
Nu we de brommers binnen hadden moesten we de laatste dingentjes regelen, een goeie kaart, regenponsjo, touwen om onze tas aan de brommer te binden, en nog een laatste service beurtje.
Vandaag hebben we alle laatste dingentjes geregeld en zijn echt klaar om de weg op te gaan!
Al even een testrondje gemaakt met onze tassen op onze rug, en het ging er goed.
Ik heb er zo'n zin in en vind het ook erg spannend. Jusuf heeft nog wat zinnetjes in Bahasa(de taal die ze hier en in Maleisie spreken) opgeschreven zodat als we in een klein dorpje zonder guesthouse toch nog om een slaapplaats kunnen vragen, en voor wat suffe dingentjes als benzine enzo.
Ik ga nu lekker naar bed, morgen gaat de eerste lange reisdag beginnen, we gaan supervroeg opstaan(5 uur) eten onze ananas die we vandaag gehaald hebben en stappen dan lekker op.
Om Sumatra door te crossen zijn we erg lang bezig, en ik ga me er nu al op voorbereiden dat het lang en zwaar gaat worden, als we vanaf hier naar bali gaan zijn we al 4000 km verder! maarja we hebben ook 2 maanden de tijd.

Nou, Selamat Malan(Fijna avond)


tot schrijfs